Auteur: Caroline

Woensdag 14 januari 2026
Het schuren gaat door, wat een herrie. Ook Kit wordt er wat onrustig van, maar ja, het hoort er nu eenmaal bij. Op kantoor vragen we wanneer de was klaar en Angélica zal het ons melden wanneer de was klaar is. Op onze vraag wanneer de lasser en de man die ons kan helpen met de buitenboordmotor langs komt, zegt ze dat deze beide vandaag langs zullen komen. Afwachten dus!

Er wordt de hele dag, met tussenpozen, geschuurd. De monteur voor de buitenboordmotor komt langs en neemt hem meteen mee naar de werkplaats. Ook de lasser komt langs, die een rvs-plaat moet maken voor de punt ter bescherming van de romp tegen het schavielen van de mooringlijnen. Hij zal ook kijken naar ons ontwerp voor een installatie op de achterkant van de boot. We wachten op beide mannen voor een offerte.

Aan het einde van de dag vullen we onze watertanks. De kraan zit een beetje ver van onze boot, maar gelukkig hebben we twee waterslangen die we aan elkaar kunnen koppelen. De druk is niet hoog en het duurt best wel lang voordat de tanks vol zijn. Ondanks dat de werklui aan weerszijden doeken hebben opgehangen ter bescherming van het stof, zit toch de gehele boot onder de blauwe stof van de oude antifouling. Zodra je maar iets aanraakt heb je blauwe handen en ook onze voeten zijn blauw. We lijken wel een stel smurfen.

Donderdag 15 januari 2026
We gaan naar een kleine supermarkt hier vlakbij, wat ongeveer 20 minuten lopen is. De temperatuur ligt hier een stuk hoger dan in Curaçao en we zweten behoorlijk. Aangezien de buurt erg armoedig is en volgens zegge ook niet zo veilig, nemen we heel weinig mee, alleen wat cash geld en een oude mobiel die ons de route kan laten zien. Ik heb mijn goede wandelschoenen aangetrokken, omdat de weg grotendeels bestaat uit kuilen en veel straat afval. Onderweg groeten we de mensen die we tegenkomen vriendelijk. We lopen langs allerlei kleine werkplaatsjes en eettentjes. De supermarkt is niet groot, maar ze hebben voor ons wel de basis spullen, zoals water en vlees, maar de groente is niet veel bijzonders. We vinden deze supermarkt beslist niet duur. We betaalden 46.700 pesos = €11,00 voor: 8 liter water, blikje tomaten, pistachenootjes, olijfolie en 2 broden.
Op de werf is een grote stellage met 2 verdiepingen waar kleine motorbootjes worden opgeslagen. Een grote vorkheftruck wordt gebruikt om o.a. deze bootjes uit de stalling te halen. De vorkheftruck wordt vaak achter onze boot neergezet en wanneer hij gebruikt wordt dat komt de blauwe dieselrook recht onze boot in. Het leven op de kant is zo totaal verschillend met wanneer je in het water ligt. Het is warm, stoffig en ook deze rook helpt niet echt mee. Voor het toilet moet je elke keer naar het toiletgebouw, maar gelukkig kunnen we wel lekker douchen aan boord.
In de middag komt Jose met de inspecteur om de boot bekijken, wat inhoudt dat hij de dinghy inspecteert, de motor wil zien, de buitenboordmotor (maar die was in de werkplaats) en het HIN plaatje. Het HIN nummer is het officiële nummer van de boot waaronder deze gemaakt is. We hebben een speciaal plaatje laten graveren met dit nummer en deze bevestigt in een kastje. Om dit te kunnen bekijken moet je het uitschuif rek van de pannen uit het kastje halen. Nu zijn we helemaal goed gekeurd om in Colombia te mogen zijn. Jose komt morgen terug met de papieren en dan wordt hij door ons betaald. De beschermdoeken worden verwijderd van de boot, blijkbaar is het grootste gedeelte van het schuurwerk gedaan.

Vrijdag 16 januari 2026
De boot wordt aan de onderkant helemaal schoongespoeld zodat men kan zien wat er verder nog moet gebeuren. Er zijn enkele plekken op het roer en de onderkant van de boot die wat extra aandacht behoeven. Deze plekken worden uitgeschuurd en vervolgens zullen ze dit repareren met epoxy en glasvezel. De stutten waarop de boot rust zullen verplaatst moeten worden om die plekken ook te kunnen schuren. Hiervoor wordt de boot wederom door de kraan opgehesen worden.
Maar eerst zal de verstaging en ons schaduwdoek weer los moeten. Het blijft altijd een dingetje, het ophijsen van de boot. Het is toch je huis niet waar. Het gaat best wel snel, na een half uurtje staat de boot weer op stutten en kunnen ze de over gebleven plekken schuren.
Ook de koelelementen voor de waterkoeling van de koelkasten worden verwijderen omdat ze geen functie meer hebben. Deze worden weggeslepen, wat als resultaat heeft dat we nu twee gaten in de boot hebben die ook weer dicht gemaakt moeten worden. Van binnenuit kun je de gaten heel goed zien.

Fred en ik gaan naar kantoor om het de baas van de werf, Maurice, te praten over o.a. de financiën. We hebben een goed gesprek en zijn weer een stukje wijzer geworden over de gebeurtenissen in het land. Hij vertelde dat de overheid het minimumsalaris dit jaar met wel 23% heeft verhoogd, wat natuurlijk voor de betrokken heel erg fijn is, maar voor het bedrijf wat minder. Wat de gevolgen verder zijn dat zullen we ervaren. In ieder geval hebben we een fijn gesprek gehad. Hij vertelt ook dat hij lunch besteld voor de mensen van de werf. De dames op kantoor doen dit bij een dame die alles zelf maakt. Dat lijkt ons ook wel wat. De planning voor de boot is samen met Angélica verder besproken. Komende week zullen ze de gevonden plekjes repareren, zodat ze de week daarop kennen starten met het aanbrengen van de epoxy primer. Voorlopig staan we dus zeker nog wel 2 weken op de kant. Onze was (lakens en handdoeken) is klaar en die nemen we meteen mee. Wanneer we terugkomen bij de boot zijn de plekjes al geschuurd. Het blijken toch meer plekken te zijn dan we eerder hadden verwacht.

Ik maak enkele foto’s van de werf. Het toiletgebouw bestaat uit één toilet voor de dames en één toilet voor de heren. Verder zijn er twee douches met halve deurtjes, niet echt uitnodigend om daar te gaan douchen, zeker niet wanneer er een boot vlakbij staat die direct naar binnen kan kijken.

Elke dag wordt het begin en einde van de werkdag aangekondigd met een luid signaal. Vanaf 8:00-12:00 uur en van 13:00-17:00 uur wordt er officieel gewerkt. We hebben nu al geconstateerd dat er nog veel gedaan wordt na deze tijd en zeker ook in de weekenden.
We eten vandaag zuurkool met spekjes en worst, een echte wintermaaltijd! Je zou ons bijna voor gek verklaren om dit bij deze temperaturen te eten, maar lekker is het wel.
Zaterdag 17 januari 2026
Jose komt de papieren brengen en voor al het werk wat hij voor ons gedaan heeft, inklaren e.d. betalen we hem 1.300.000 pesos = € 303,00. Wat veel lijkt, maar in werkelijkheid best meevalt in onze ogen. Het is namelijk een heel gedoe wanneer je al dit papierwerk zelf zou moeten doen, wat overigens niet mogelijk is in Colombia want de immigratie en douane wil niet zelf met zeilers onderhandelen. We willen naar een winkelcentrum vandaag en we kunnen meerijden met Jose omdat hij toch die kant op moet. Erg aardig van hem, dat scheelt weer een taxi regelen. We gaan naar ‘Caribe Plaza Centro Comercial’. De weg er heen is erg druk en we rijden door allerlei zeer armoedige wijken. Het is een heel groot winkelcentrum van wel 3 verdiepingen met vele winkels. De kledingwinkels zij wat luxer en niet echt onze stijl, maar wel leuk om een beetje rond te neuzen. We drinken koffie, koud mangodrankje met tamarinde en ieder een croissantje. De toiletten zijn hier gratis, maar je moet wel of zelf wc-papier meenemen of van een grote rol afhalen bij de ingang. Wat opvallend is dat er ook hele kleine toiletjes zijn voor kinderen. Die voor de volwassenen zijn al erg laag, maar die voor de kinderen helemaal. Het winkelcentrum is erg modern, maar niet druk voor een zaterdag.
We zijn al een poosje op zoek naar een baseball knuppel, dit om ons te kunnen verdedigen aan boord tegen ongewenst bezoek. Een aantal maanden geleden hebben we via Amazon een aantal persoonlijke alarmen gekocht. Deze zijn klein, passen in je broekzak en maken een pokken herrie om iemand af te schrikken. In buurten waar het niet zo veilig oogt, geeft dit een wat meer geruststellend gevoel. We zien een mannetje zitten aan een tafel die een paar producten verkoopt zoals: zakmessen, petjes en artikelen ter zelfverdediging. Er ligt een taser en we vragen of dit legaal is in Colombia. Ja hoor, geen probleem en hij geeft meteen een demonstratie. We besluiten er één te kopen, deze zit keurig in een hoesje wat je aan je riem kunt bevestigen. Sommige mensen zullen zich afvragen waarom we dit soort maatregelen nemen. We komen soms in buurten waar het minder veilig is en ook aan boord kan het altijd gebeuren dat iemand ongevraagd aan boord wil komen. Je kunt je hier maar zo goed mogelijk op voorbereiden. Ik zeg altijd dat, wanneer je een paraplu meeneemt, het meestal niet gaat regenen.
Bij een Homecenter kopen we enkele huishoudelijke spulletjes, snijplankjes, messen, automatische lamp op zonne-energie e.d. Ook hier valt het te betalen bedrag enorm mee. Als laatste gaan we boodschappen doen bij de ‘Jumbo’, ja die hebben ze hier ook! Hier zijn de prijzen wel iets duurder, maar je kunt alles krijgen.

We bestellen een taxi via ‘inDrive’ en rijden terug naar de Marina. Onderweg kijken we onze ogen uit (helaas geen foto’s, want ik wil niet mijn mobiel in mijn handen hebben). Deze man rijdt, om het drukke verkeer te vermijden, via allerlei vage buurtjes. De huizen zijn vrijwel allemaal voorzien van tralies. Langs het water is een wijk met een hele grote groente en fruitmarkt waar de lokalen hun goederen verkopen en kopen. Aan het water zitten werkelijk tientallen pelikanen en witte ibissen te wachten op de restanten vis en vlees. Net na de lunch zijn we weer terug op de werf.

De rest van de middag besteed Fred aan het verwijderen van een accu die geen functie meer heeft. Er zal ooit wel een andere voor komen, maar nu nog even niet. Ik houd mij bezig met ons verslag voor de website. Rond 17:00 uur hebben we met Mary en Phil van SV Remedy afgesproken om in de gezamenlijke (met airco) ruimte samen wat te drinken. Altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. We wisselen allerlei tips uit en al gauw worden er diverse verhalen gedeeld. Zo vliegen de dagen voorbij.

Zondag 18 januari 2026
Er wordt vandaag niet gewerkt aan onze boot. We maken dan ook maar gelijk gebruik van de gelegenheid om de gehele boot goed af te spoelen, wat echt geen overbodige luxe is. Blauw stof wordt overal van af gespoeld en we vullen ook meteen de watertanks weer aan. Met de hand was ik wat ‘werkkleding’, die nu redelijk stofvrij opgehangen kan worden. Aan het einde van de dag is die wel droog. Fred houdt zich bezig met de schroef om deze schoon en glad te schuren.
De rest van de dag doen we het rustig aan, wat ook niet anders kan, want het is bloedheet op de kant. De hondjes van de werf zijn het hier volkomen mee eens en liggen lekker lui in de schaduw.

Het is een havenstad en gemeente in het noordwesten van Colombia. De stad is vernoemd naar de Spaanse stad Cartagena en wordt ook wel ‘Cartagena de Indias’ genoemd. Het is de hoofdstad van het departement Bolívar en heeft een bevolking van 1.075.000 personen. De stad ligt in het noorden van het land en is het de hoofdstad van de regio Bolívar. ‘La Heroica’ (De Heldhaftige Stad), zoals de stad ook wel bekendstaat, biedt uitzicht op verschillende archipels en eilanden. We zullen zeker het architectonische en culturele erfgoed van de stad verkennen door een bezoek te brengen aan het historische centrum,dat omgeven is door kilometerslange oude muren die samen de ommuurde stad vormen. De schoonheid en het belang van dit landschap van Cartagena hebben ertoe geleid dat het in 1984 door UNESCO is uitgeroepen tot Werelderfgoed.De Colombiaanse cultuur is een unieke mix van inheemse, Afrikaanse en Europese wortels, die tot uiting komen in de muziek, dans, gastronomie en festiviteiten. Cartagena organiseert vele festivals o.a. het prestigieuze Cartagena Muziekfestival (januari) voor liefhebbers van klassieke muziek, en het Hay Festival (eind januari/begin februari) dat zich richt op literatuur en kunst, naast het grote Cartagena Filmfestival. Wellicht maken we dit nog mee.

De wijken van Cartagena zijn een mix van historie, cultuur en moderniteit, waarbij het Historisch Centrum (met sub wijken El Centro en San Diego) bekend staat om zijn koloniale charme, kleurrijke gebouwen en levendige pleinen, terwijl het nabijgelegen Getsemaní de hippe, artistieke hotspot is met street art en een jeugdige sfeer, en Bocagrande de moderne skyline toont met hoogbouw en stranden, in schril contrast met het oude deel. Verder biedt Manga een rustiger, authentiekere woonwijk met goede toegang tot bezienswaardigheden. De straten in Cartagena worden op verschillende manieren aangeduid, zoals: Carrera, Calle, Transversal, Diagonal en Avenida. De Monzanillo werf ligt tegenover het eiland Manzanillo in de wijk Zapatero.

We zijn nu sinds 9 januari 2026 in Cartagena, maar hebben nog niet veel meer gezien dan de werf, ritjes naar supermarkt en winkelcentrums c.q. warenhuizen. Zodra we weer in het water liggen zullen we voor anker gaan dichtbij het oude centrum. Dan nemen we rustig de tijd om o.a. het oude centrum te bezoeken.

Maar nu eerst wat algemene informatie en wat we hebben ervaren.
Shoppen:
We bezoeken nu diverse winkelcentrums c.q. warenhuizen om de verschillen te ontdekken. We hebben al eerder boodschappen gedaan bij enkele Exito centrums, waar je alles wel kunt krijgen. Sommige zijn echt groot, 3 verdiepingen, waar van alles te krijgen is. De laatste die we bezochten was ‘Falabello’, een enorm complex met ook een grote Jumbo supermarkt. Volop kledingzaken met te mooie kleding voor ons, ‘one dollar zaken’, sportzaken en heel veel kleine zaakjes waar ze mobiele telefoons en bijbehorende accessoires verkopen. Er moet wel een grote concurrentiestrijd zijn op dit gebied, want het zijn er erg veel. Leuke kleine koffie en eettentjes. Op de 1e verdieping is een soort plein waar heel veel verschillende eettentjes aanwezig zijn. Het is er erg druk en dit vinden we overweldigend, want dit soort drukte zijn we gewoon niet meer gewend.

Vervoer:
Je kunt je in Cartagena op verschillende manieren laten vervoeren. Allereerst de ‘gewone’ taxi’s’ (deze zijn geel) maar die nemen we niet omdat je dan niet zeker weet of je opgelicht wordt met de ritprijs. Daarnaast kun je gebruik maken van een soort Uber en daarvoor maken wij gebruik van de app ‘inDrive’ wat ons zeer goed bevalt. Je geeft aan waar je naar toe wilt, de chauffeurs kunnen zien waar jij je bevind, vervolgens worden er bedragen geopperd, de tijd van aankomst en dan kies je degene die qua prijs het redelijkste is. Het zijn geen dure ritje, maar een paar euro. Je krijgt in de app te zien hoe de chauffeur heet, welke auto hij in rijdt en wat de nummerplaat is, zodat je zeker weet dat je in de goede auto stapt. Erg veilig dus. Het zijn niet altijd de mooiste auto’s, maar goed genoeg. De meeste taxichauffeurs die we tot nu toe hebben gehad zijn erg vriendelijk. De rijstijl varieert nogal, maar als hij bevalt, geven we voldoende sterren op zijn account. Zodra we wegrijden doen ze automatisch de deuren op slot voor de veiligheid.
Dan zijn er nog gewone bussen, maar ook die hebben we nog niet uitgeprobeerd, want de taxi’s bevallen ons prima.
Verder rijden er honderden motoren rond die mensen vervoeren, soms wel meer dan drie personen! Hier wordt echt veelvuldig gebruik van gemaakt. Ter herkenning dragen ze vaak dezelfde shirtje of jasjes. De meeste dragen een helm, maar degene die achterop zit vaak niet. Wij vinden dit vervoermiddel maar doodeng, ze rijden dwars door alles heen. Zelfs wanneer wij in een taxi zitten houden we af en toe ons hart vast. Het verkeer haalt links en rechts is, wisselt van baan alsof het niets is. Er wordt voortdurend luid getoeterd en het is bijna niet te geloven dat het allemaal goed gaat. We geloven niet dat we zelf willen rijden in deze grote stad.

De taal:
We kunnen ons goed redden in het Engels, maar hier in Colombia kom je daar niet erg ver mee, want de meeste mensen spreken alleen maar Spaans. Het aantal mensen die we ontmoet hebben die Engels kunnen spreken, is op één hand te tellen. Maar we redden ons wel, zeker wanneer je vertelt dat je geen Spaans spreekt, maar wel je best probeert te doen. We komen een heel eind met een glimlach, wat losse woorden in het Spaans, Google translate en gebarentaal. Af en toe is het wel zoeken naar woorden om iets uit te leggen, maar tot nu toe gaat het goed. We zijn geen van beide echte talen mensen, maar misschien is het tijd om wat meer Spaans te leren.

De wegen en omgeving:
Zoals ik al eerder vertelde, ligt de werf in een niet zo’n goede buurt. De weg loopt dood en eindigt in een soort vuilnisbelt. In de straat staan veel vrachtwagens waaraan gewerkt wordt, zitten mensen op straat en lopen zwerfhonden rond. Er zijn enkele vage bedrijfjes in de buurt, waar ze brommers maken e.d. Ook zijn er vele mensen die drinken en eten verkopen, zittend achter een klein tafeltje of karretje.
De taxi’s nemen vaak achterliggende wegen, om de drukte te vermijden. Zo krijgen we een andere kijk op de stad. Arme wijken met verveloze huizen in vervallen staat, allen voorzien van hekwerken rondom en tralies voor alle ramen. Dat zegt wel iets over de veiligheid in de buurten. Vaak bestaan de kleinere zijwegen uit zandwegen met diep kuilen, zo ook bij de werf. Onderweg kijk je je ogen uit, je ziet echt van alles. Een man die een aantal bezems draagt, ijskarretjes uit het jaar nul, brommers met een hele grote stapel van wel 2 meter hoog achterop etc. We liepen door een straatje waar auto’s gerepareerd kunnen worden. Daar hebben ze een soort van brug gebouwd van betondraad, waar auto’s dan op kunnen rijden. Niet één zaakje, maar gewoon zes naast elkaar. Dan kom je dichter bij het centrum waar ‘moderne’ gebouwen staat met grote winkelcentrums, een groot contrast.

Algemene indruk:
Wanneer we terug zijn na onze tripjes, zijn we meestal bekaf van alle indrukken. Je ziet zoveel onderweg en dat moet je ook verwerken. Zou het door onze leeftijd komen? Geen idee, maar we geven beide toch wel de voorkeur aan om ergens lekker rustig in een kleine baai voor anker te liggen dan hier op de kant te staan in een grote stad. Maar voor de afwisseling is het oké, zolang het niet te lang duurt.

Zaterdag, 10 januari 2026
We hebben goed geslapen, hoe kan het ook anders. Na ons ontbijt en de koffie wandelen naar het kantoor toe om één en ander te bespreken. Maandag is een vakantiedag en is de werf gesloten, dit i.v.m. Driekoningen. Dinsdag zullen ze gaan beginnen met het schuren van de onderkant. Nu wordt de onderkant verder schoongespoten en gaan ze verder met het verwijderen van de pokken. Ook hebben ze een proefstukje geschuurd om te kijken hoeveel er af geschuurd moet worden. De oude antifouling (blauw) moet er helemaal af geschuurd worden tot aan de epoxy primer laag. Vandaag is de werf tot 12:00 uur open.

De beste manier om van hieruit naar de stad (grote supermarkt) te gaan is per Uber of inDrive. We downloaden de app van inDrive, die het beste lijkt. Je geeft op waar je bent en waar je heen wilt, vervolgens krijg je een prijsopgave en kunnen verschillende chauffeurs hierop reageren. Je geeft een akkoord en dan zie je in de app waar hij is, hoe hij heet en welk merk/kleur/nummerbord deze heeft.

We moeten binnen de poort wachten totdat de auto is gearriveerd. De guard bij de deur houdt het in de gaten. We willen naar de Exito Cartagena Mall, om een simkaartje, flessen water en brood te kopen.

Er zijn verschillende Exito’s, allemaal grote supermarkten, bijna te vergelijken met een soort warenhuis. De taxi arriveert om 11:00 uur en nu krijgen we meteen een eerste indruk van het gebied rondom de marina. Een armoedige buurt, zandwegen met kuilen, veel afval op straat en vage kleine eettentjes. Lijkt ons niet echt fijn om hier rond te wandelen. De sfeer heeft iets weg van wat we ervaren hebben in Senegal en Gambia. Het verkeer is wat je noemt chaotisch, aller rijdt kris kras door elkaar. Hoop getoeter en brommer/scooter rijden lukraak tussen auto’s door. Sommige dragen een helm of hebben een helm in de hand (erg handig). Naar mate we dichterbij het centrum komen worden de wegen beter, maar het blijft chaotisch. De Mall is groot en er bevinden zich allerlei kleine winkeltjes, naast de grote supermarkt. We betalen de taxi chauffeur in US dollars omdat we nog geen peso’s hebben, de rit kost $ 5,00. Allereerst gaan we pinnen, we kiezen voor een ATM van de Banco Colombia, die schijnt het namelijk het betrouwbaarste te zijn.

Even ter uitleg:
1 euro = 4255,64 Colombiaanse peso’s. Voor het gemak delen we alles maar door 4000. Het is wel even wennen wanneer je een prijskaartje ziet met daar op 1.000.000 peso’s, dit is maar € 234,98. Dan gaan we op zoek naar een simkaartje. Nadat we een aantal mensen hebben gesproken, lukt het ons eindelijk on iemand te vinden die een heel klein beetje Engels kan en met behulp van Google translate komen we er wel uit. We moeten ons legitimeren en Fred laat zijn rijbewijs zien en later een kopie van zijn paspoort. We moeten even wachten en dat duurt meer dan een half uur. Het probleem is dat onze ID bestaat uit letters en cijfers. En zij kunnen alleen cijfers invoeren. Na veel overleg lukt het blijkbaar toch om ons te kunnen voorzien van een simkaartje. En al die moeite kost ons 35.000 peso’s (€ 8,10). De man die ons hielp is uitermate vriendelijk en geduldig. We bedanken hem vriendelijk en gaan vervolgens eerst maar even iets drinken en eten in de cafetaria. Voor hamburgers en friet (meeste is hier fastfood) betalen we 73.800 peso’s = € 17,08.

Terwijl wij nog even rustig blijven zitten en om ons heen kijken, zien we een dame (gekleed in een mooie jurk met de Colombiaanse kleuren) een paar tafeltjes van ons verwijderd zitten. Zij verkoopt haar eigen gemaakte cake en nog iets anders ondefinieerbaars. Dat zullen we later nog weleens proberen. Maar toch wel bijzonder dat zij binnen een cafetaria haar eigen goederen mag verkopen. We wandelen een beetje rond in de Mall en gaan als laatste de supermarkt binnen om water en brood te kopen. Brood kost 900 peso’s = € 0,21 en vier x 5 liter flessen kost 13.560 peso’s + € 3,19. Dat vinden we super goedkoop. Een bezoekje aan de toiletten kost hier 1.100 peso’s = € 0,25.

Via de app bestellen we weer een taxi voor de terugreis. Ditmaal is het niet zo’n goede chauffeur, hij rijdt een paar keer door rood en kijkt voortdurend op zijn mobiel. Nee, deze krijgt geen sterren van ons! We zijn om 15:30 terug op de werf en appen meteen even met de agent Jose om te vragen wanneer hij langskomt met onze papieren en paspoorten. Hij zal vanmiddag nog komen. Voor nu hebben we even rust. Om 16:45 uur komt Jose, we zijn nu officieel ingeklaard en de gele vlag (Q vlag) kan weer naar beneden gehaald worden. De cruising permit komt volgende week pas. De rest van de dag besteden we aan het plaatsen van een zonnepaneel op het dek voor meer stroom en luieren verder een beetje.

Zodra het donker wordt, gaat Kit op verkenning uit in de kuip en op het dek. Hij houdt iedereen en alles nauwlettend in de gaten. De drie honden zijn zich ineens bewust van het feit dat er een kat op de boot zit en beginnen luid te blaffen, vooral Nutella de grote hond. Tijd om Kit weer naar binnen te halen. We sluiten in de avond de ingang deels af met gaas en een half luik. Wanneer het donker is en je naar het toiletgebouw wandelt komen ze luid blaffend op je af, maar zodra je hun naam zegt lopen ze kwispelend met je mee. Ik probeerde de security guard te vertellen dat Nutella blafte en die rende meteen op hem af om hem een klap te verkopen. Ik maakte met gebaren duidelijk dat de hond niets fout had gedaan, alleen zijn werk als bewaker. Tja, zij zien beesten niet als huisdier zoals wij. Ik aaide de hond Nutella om hem te troosten.

Het is wel altijd een gedoe en zeker wennen wanneer je op de kant staat. Ladder af, ladder op, naar het toiletgebouw heen en weer. En dan de boot, die ligt als een huis, wat we niet meer zo gewent zijn.

Zondag 11 januari 2026
Redelijk geslapen, maar helaas erg vroeg wakker. Het is hier een uurtje vroeger dan in Curaçao en blijkbaar moeten we daar nog aan wennen. We zien een grote bedrijvigheid bij de benzinepomp, waar we zicht op hebben vanaf de boot. Allemaal zondagsmensen die een dagje het water op gaan. Er is de hele dag muziek te horen op de werf, het komt van buiten het terrein, maar klinkt best gezellig. Ik maakte kennis met een Canadees die ook met zijn boot op de kant staat. Tijd om al het zout van de boot af te spoelen met zoet water en dus rollen we alle slangen uit die we hebben. Daarna maak ik een paar kussen, die erg zout zijn geworden, schoon en was de bulletailie lijnen af met zoet water. Terwijl ik bezig ben maak ik kennis met Petra (en haar man Manfred komen uit Duitsland) die op de boot schuin achter ons woont en al een paar jaar hier bezig zijn met een totale refit van hun boot. Dan is het tijd voor de lunch en ga ik daarna beginnen aan de blogs voor de website. De dag vliegt weer om.

Maandag 12 januari 2026
We gaan nogmaals naar het centrum, ditmaal naar een winkelcentrum tegenover de Exito van de vorige keer. Hier zijn nog meer winkeltjes, veel al kledingzaakjes met veel te mooie kleding voor ons. We gaan terug naar Exito om nu wat meer boodschappen te doen. We kopen ook een zak met hondensnoepjes voor de hondjes op de werf, die blijken ze bijzonder te waarderen. In de middag hangen we het schaduwdoek op,  vanaf de giek, boven het dek, dat scheelt weer wat in de warmte binnen hopen we.

Dinsdag 13 januari 2026
Vandaag is de werf begonnen met voorbereiden te treffen voor het schuren van de onderkant. Grote schaduwdoeken worden aan weerskanten opgehangen. Ze gaan met drie man sterk aan de slag met schuren. Zo te zien zal dit nog wel wat tijd in beslag gaan nemen. Fred maakt een schakelaar tussen de huisbatterij en de anker batterij. Ik ga verder met onze website.
We brengen de was naar kantoor en vragen of zij dit kunnen wassen en drogen. Op de werf wast de machine alleen en droogt niet. Wat op dit moment niet handig is omdat ze bij onze boot schuren. Angélica gaat uitzoeken of er een andere mogelijkheid is. Ook leveren we de lege gasfles in om hem te laten vullen. Deze krijgen we dezelfde middag al terug en kostte 60.000 peso’s = € 14,00. We zien in de middag dat er nog een zeilboot uitgehaald wordt. Aan het einde van de middag doen we een rondje werf en ontmoeten de eigenaren. Even later komt er nog een stel aan die met hun boot op de werf staan en ook daar maken we kennis mee. Verhalen, ervaringen worden uitgewisseld. We zullen elkaar zeker vaker zien.

9 januari 2026
Het is 07:00 uur, inmiddels is het al wat lichter geworden en langzaam varen we richting de Marine. We genieten van een prachtige zonsopgang.

We zien vele bootjes over het water scheuren, vissersbootjes die ons vriendelijk begroeten en grotere tour bootjes met behoorlijk buitenboordmotoren achterop. De sky-line van Cartagena wordt steeds duidelijker, wat een grote stad .Er passeert ons ook nog even een grote cruiseboot.
Fred stuurt de Marina Manzanillo een whatsappje met ons ETA (verwachte aankomsttijd). Heel langzaam volgen we de uitgezette route naar de Marina.
Wanneer we er bijna zijn, zien we al een paar mensen klaar staan om ons op te vangen. Naast de plek waar we eruit gehaald worden is een benzinepomp, waar het al behoorlijk druk is. Met gebaren geven ze aan dat we achteruit de ‘Haul out’ plek in moeten varen. Het is erg nauw en dan is het ook niet heel erg fijn om achteruit te varen. Maar gelukkig lukt het Fred om ons zonder brokken in deze plek te manoeuvreren. Zodra we liggen komt er meteen iemand naar ons toe die eerst in het Spaans verteld dat we zo meteen eerst naar het kantoor moeten gaan. Terwijl we naar het kantoor wandelen, zien we dat er vrijwel meteen aanstalten gemaakt wordt om ons eruit te halen. Ik loop terug naar de boot en één van de mannen legt mij uit dat de achter verstaging los moet en de zonnepanelen aan de zijkant opgeklapt dienen te worden (dat laatste lijkt me nogal logisch). Ik probeer met ‘handen en voeten’ uit te leggen dat mijn Spaans minimaal is en dat zij even moeten wachten totdat we terug zijn van kantoor.
In het kantoor is Fred al druk bezig met allerlei papierwerk, de dame van het kantoor (Angélica) zal ook een agent voor ons regelen. Hier in Colombia heb je een agent nodig die alles regelt bij de douane en immigratie, omdat zij niet direct met zeilers willen onderhandelen. Het wordt José van de firma Rymar kwam om 11:30 uur naar de boot toe. Het is een hele vriendelijk bescheiden man die in het Engels ons rustig de gehele procedure uitlegt. Hij maakt foto’s van de papieren en neemt onze paspoorten mee en verteld dat hij waarschijnlijk vanmiddag en anders zaterdag onze paspoorten alweer terug kan geven.
13:00 uur
Nu kan de werf aan de slag om onze boot eruit te halen. De achter verstaging en de baby stag moeten los. Fred gaat samen aan de slag met één van de mannen. Voordat de verstaging verwijderd wordt geeft Fred op de verstaging met tape aan tot hoever deze vast gezet moet worden. De zonnepanelen worden opgeklapt en dan is het wachten, wachten en wachten. De kraan gaat weer weg om een andere boot te verplaatsen, dit duurt zeker tot 15:00 uur.
Dan komt de kraan weer terug en zijn wij aan de beurt. De kraan bestaat uit een vast gedeelte en een gedeelte waarvan de arm omhoog kan zodat deze voor de mast geplaatst kan worden. Er is een duiker die zorgt dat de banden op de juiste plek bevestigd worden. Het gaat allemaal zeer professioneel en rustig.
De kraan wordt op maat uitgeschoven en voorzichtig naar de ‘Haul out’ gereden. De arm van de kraan die omhoog kan gaat rakelings langs onze zaling. Om 15:30 uur zijn ze zover dat de boot uit het water is en naar een plek op de kant wordt gereden. Voordat de kiel op de balken staat, worden eerst even de pokken afgestoken. Alhoewel Fred voor ons vertrek al veel pokken heeft verwijderd, bleven er nog genoeg zitten.

Vervolgens worden vijf stutten aan weerskanten geplaatst en voordat de kraan wegrijdt. Men gaat uitermate voorzichtig te werk. Van het hele proces maak ik foto’s en filmpjes. Vooral de man op de kraan (met zijn grote strooien hoed, vindt het leuk om gefotografeerd te worden.
Onze communicatie in het Spaans is moeizaam, maar met losse woorden en een glimlach, kom je een heel eind. Uiteindelijk zijn ze tot ruim na 18:15 uur bezig voordat we goed en wel staan, inclusief het plaatsen van een ladder. Een lange dag, voor zowel ons als voor de mensen van de werf.

Het terrein van de werf is geheel omheind en er is 24/7 bewaking. Bij de deur, die altijd op slot zit, is een klein hokje waar de security guard zit. Deze Marina ligt in een niet zo veilige buurt, vandaar de strenge bewaking. Wanneer je gebruik wilt maken van het toilet, moet je eerst de sleutel ophalen bij de security guard. Op de werf lopen een aantal kleine hondjes rond en een hele grote bruine gevlekte hond genaamd ‘Nutella’ ter bewaking van het terrein. De hondjes zijn lief en vooral Nutella is erg aanhalig.

Uiteindelijk heeft deze zeiltocht minder lang geduurd dan we hadden verwacht en staan we gelukkig veilig en wel op de kant. Kit was erg onrustig door alle vreemde geluiden en bewegingen en vraagt terecht om meer aandacht. Wel is hij erg nieuwsgierig wat er allemaal buiten aan de hand is en zit in de kuip op de uitkijk!
Vanavond eten we pizza uit de vriezer, gaan lekker lui bank hangen en slapen. Zaterdagmorgen gaan we naar kantoor om het over de planning te hebben. Tot zover!

1 januari 2026
Nadat we iedereen via whatsapp of persoonlijke een heel gezond en gelukkig 2026 hebben gewenst, was het tijd om ons voor te bereiden op ons komend zeilseizoen.

Enkele maanden geleden zijn we al bezig geweest om bij diverse werven informatie in te winnen over het aanbrengen van een Coppercoat antifouling op de onderkant van onze boot. Wanneer het goed aangebracht wordt kan deze antifouling ongeveer 10 jaar mee en dat scheelt aanzienlijk in de kosten voor het in en uithalen van de boot elke keer. Bovendien is de aangroei van o.a. zeepokken makkelijker te verwijderen dan van een ‘gewone’ antifouling. Op vele werven konden we niet aan boord blijven wonen en die waren voor ons dus geen optie. Na lang zoeken vonden we een werf in Cartagena/ Colombia die voor een redelijke prijs dit project kan uitvoeren en waar we gewoon op de boot kunnen blijven. We hebben een afspraak gemaakt voor rond 9 januari 2026, natuurlijk afhankelijk van de weersverwachting.

Dus dit jaar gaan we richting het westen en wordt onze eerste bestemming Cartagena/ Colombia.

1 t/m 4 januari 2026
We bereiden de boot voor op ons komende vertrek, wat inhoudt dat we druk bezig zijn met schoonmaken en opruimen. We bergen zoveel mogelijk spullen op die we voorlopig niet gebruiken. Andere spullen worden vastgezet om te voorkomen dat ze door de boot gaat slingeren tijdens het zeilen. We houden het weer nauwlettend in de gaten en stellen de routes in op de nodige apparaten.

Donderdag gaan we voor de laatste keer naar het ‘Plein Café Wilhelmina’, onze vaste plek om ‘Happy Hour’ te vieren en te genieten van de ‘daghap’. Dit doen we elke week op donderdag met een stel vrienden, zowel ‘landlubbers’, zeilers en andere bootmensen. We rijden altijd met onze lieve buurtjes, Inge en Pieter mee, die een auto hebben. Het aantal mensen is variërend, maar het is altijd gezellig. Dit is ook een mooi moment om voorlopig afscheid te nemen van onze vrienden.
Zaterdag doen we de grote boodschappen om onze voorraden aan te vullen met o.a. producten waarvan we verwachten dat we die voorlopig niet zullen kunnen kopen, zoals pindakaas en drop e.d.
Zondag komen Inge en Pieter nog even op de koffie met appeltaart uiteraard! We hebben dagelijks contact met hun en zwemmen samen bij de ‘watersportvereniging Jan Sofat’, waar wij ook sinds 6 maanden lid van zijn geworden. De vereniging ligt bijna recht tegen over ons. Ook is hier elke zondag wat meer bedrijvigheid omdat er dan een ‘walkap’ is (dan zijn er 2 personen verantwoordelijk om de bar te openen en iedereen te voorzien van hun drankjes). Zij zorgen ook altijd dat er rond 17:00 uur soep is met wat hapjes.  Altijd gezellig en zo leer je toch weer hele andere mensen kennen. Na afloop nemen we van iedereen afscheid en zeggen we tot over een half jaar wanneer het orkaanseizoen weer voor de deur staat. Wanneer we terug zijn op de boot verwijderen we het schaduwdoek en halen we de buitenboordmotor van de dinghy en monteren die achterop.  Vervolgens hijsen we de dinghy omhoog en leggen deze op het dek onder de giek.

5 januari 2026: Vertrek van Curaçao naar Colombia
Maandagochtend, na het ontbijt en de koffie, ruimen we de rest op, zoals onze windscoop annex muskietenschermen. Leggen alle lijnen klaar die we gaan gebruiken, bulletailie lijnen, de schoten en kussens voor buiten. We halen alle hoesjes van de lieren en beschermkapjes van de navigatieapparatuur, monteren de houder voor de tablet en mobiel. Vullen onze flesjes met drinken en dan is het bijna zover dat we kunnen vertrekken. Inge en Pieter komen nog even in hun dinghy langs om echt afscheid te nemen. Nadat we hun nog even een dikke knuffel hebben gegeven, is het dan zover. 

1^e dag, 5 januari 2026
Het is 10:45 uur, terwijl Fred de mooringlijnen los maakt, zwaaien we nog even naar Inge en Pieter, die ons vaarwel toetert. Langzaam varen we op de motor het Spaans Water van Curaçao uit. Zodra we goed en wel op zee zijn (30 minuten later), zetten we de motor weer uit. We besparen zoveel mogelijk diesel, want je weet maar nooit wanneer we het echt nodig hebben.

De geplande route is westwaarts en boven Aruba langs zeilen, dit omdat we zover mogelijk van de kust van Venezuela willen blijven, dit i.v.m. de huidige situatie daar. We hebben ongeveer 530 zeemijlen te gaan, afhankelijk van wind en stroming zullen we er tussen de 4-7 dagen over doen (dit is ruim genomen). Gelukkig hebben we Starlink en kunnen we onzer familie en vrienden goed op de hoogte houden. Zo blijven we ook goed op de hoogte van een eventuele weersverandering en hoe de stroming loopt. We gaan gemiddeld 5-6 knopen. In het begin, langs de kust van Curaçao, hebben we de wind van op zij, later komt deze meer van achteren. We zeilen op de Genua en het grootzeil een beetje uitgerold.
Rond 17:00 uur (positie is N 12 17.22 en W 69 12.21) zien we een onbekende boot, die niet te zien is op AIS. De boot ziet er duidelijk uit als een marine boot, omdat hij te ver weg is kunnen we geen kenmerken (vlag, nummer of naam) herkennen. Ik roep ze op, maar uiteraard krijgen we geen antwoord.

2^e dag, 6 januari 2026
02:00-06:00 uur, de ‘hondenwacht’, mijn wacht. Helaas heb ik de afgelopen vier uurtjes nauwelijks geslapen. Het is altijd wennen de eerste nacht, het geschommel en het geklapper van de lijnen en zeilen. De zee is erg rommelig doordat er erg weinig wind staat. Het was ook voorspeld dat de wind minder zou zijn de eerste twee dagen. We gaan maar 4,5 knopen. Gelukkig is er nog een redelijk volle maan, hoewel deze pas vrij laat op komt. Het is meer bewolkt dan we hadden gehoopt, maar er zijn toch nog veel zichtbaar. De wind is 15 knopen wind en we hebben nog 453 zeemijl te gaan. Het is een goede wacht, waarin ik slecht één boot en één zeemeeuw heb gezien. Wanneer de wacht van Fred begint (06:00 uur) ga ik nog even proberen een paar uurtjes te slapen. De wacht van Fred is goed gegaan.
Na een lekker ontbijtje, broodje met ei en een bakkie koffie, zijn weer helemaal ‘fris en fruitig’. Het beloofd een zonnige dag te worden. Wind is 11 knopen en onze snelheid is 5 knopen. Nog 408 zeemijl te gaan.
Om 10:50 uur, positie is N 12 54.60 en W 70 29.03 passeert er wederom een marine boot ten noorden van ons die geen AIS aan heeft. Tussen 17:00-18:00 uur laten we de motor een uurtje draaien voor extra stroom. Het aantal boten wat we onderweg zien is erg weinig, enkele vrachtboten en één cruiseboot. Onderweg maakt Fred altijd ons eten klaar omdat ik wat meer moeite heb om beneden te zijn tijdens het zeilen. Tot nu toe een prima zeiltocht en we hopen op een rustige nacht.
Rond 22:00 uur gaan we tussen de 6-7,5 knopen, eindelijk een beetje meer snelheid. Ik duik mijn bed in en hoop dat ik beter kan slapen.

3^e dag, 7 januari 2026
De wacht van Fred was goed gegaan. Helaas weer niet al te best geslapen, maar dit haal ik overdag wel weer een beetje in. Mijn wacht van 02:00-06:00 uur, de maan komt nog later op, wat erg jammer is, het is bewolkt en er zijn weinig sterren te zien. Wind is tussen de 13-14 knopen en onze snelheid is tussen de 6-6,5 knopen. We hebben minder dan 300 zeemijl te gaan. We varen ruim 50 zeemijlen uit de kust van Colombia, ter hoogte van de beruchte ‘Cabo de la Vela’. Tijdens mijn wacht luister naar muziek en doe een spelletje op mijn mobiel. Tussen 06:00-10:00 uur neemt Fred mijn wacht over en starten we de motor omdat we stroom te kort hebben, ondanks dat het weer een zonnige dag is. De wind is tussen de 12-13 knopen en onze snelheid is tussen de 5-6,5 knopen. Nog 250 zeemijl te gaan. Rond 16:00 uur zien we de golven steeds groter worden met grote witte koppen. We rollen het grootzeil in en varen alleen op de Genua. Vanaf 16:30 uur houden we de motor aan, het is de hele dag te bewolkt geweest om voldoende stroom te krijgen van de zonnepanelen. We zien maar een paar boten en constateren dat ‘Marine Traffic’ onze positie niet juist weergeeft. Gelukkig kan ik onze positie via whatsapp en Facebook doorgeven. Tijdens de wacht van Fred 22:00-02:00 uur nemen de golven toe in grote en gaan we behoorlijk schuin.

4^e dag, 8 januari 2026
Wanneer ik, letterlijk uit mijn bed gerold ben, voor mijn wacht van 02:00-06:00 uur op sta, zie ik buiten pas hoe hoog de golven zijn. De golven bereiken af en toe tenminste een hoogte van ongeveer 4 meter, dit echt zonder te overdrijven. We worden voortgeduwd, de nacht is donker en hoewel we beide niet gauw bang zijn, geeft dit toch niet echt een fijn gevoel. De zee is heftig en ik voel mij niet prettig om alleen mijn wacht te draaien. Dit komt niet vaak voor, maar gelukkig begrijpt en deelt Fred mijn gevoel. Samen hebben we deze wacht, waarin Fred af en toe zijn ogen even dicht doet. We hebben een snelheid 7 knopen. Rond 06:00 uur hebben we wind van 24 knopen en is onze snelheid 6,5 knopen. De rest van de dag blijven de golven extreem hoog. Af en toe rollen er golven de kuip binnen en spoelen de kuip mooi schoon.
Hoogste tijd om het onderste gedeelte van de toegang met het luik af te sluiten. Af en toe komt er een enorme golf tegen de zijkant aan. Aangezien Fred aan die kant zit, krijgt hij een aantal keren een ‘gratis’ douche. Zo raak je wel door je droge kleren heen. Het is best wel een pittig tochtje, maar omdat het licht is zien we de meeste golven aankomen. Ondanks de heftige golven, blijf ik  het een fascinerend gezicht vinden, dit spel van de golven. Het is mooi, maar je beseft ook heel goed dat we maar in een klein ‘plastic badkuipje’ zeilen in deze zee. Dat we best kwetsbaar zijn. We zijn voortduren goed aangelijnd, veiligheid gaat voor alles. Gedurende de dag proberen we allebei, om en om, een beetje te slapen. Rond 22:30 uur is onze snelheid 5 knopen en hebben we nog ongeveer 25 zeemijl te gaan. Het laatste gedeelte van de route zullen we de wind en golven meer van opzij krijgen. We moeten nog even volhouden, het einde is in zicht.

De verwachting is dat we heel vroeg in de ochtend (officieel tijdens het begin van mijn wacht) zullen aankomen bij de ingang van de baai van Cartagena.

5^e dag, 9 januari 2026
02:00-06:00 uur
Vanaf 02:00 uur zien we wat meer lichtjes verschijnen aan de horizon, Colombia ‘here we come’! Normaal gesproken is het niet onze gewoonte om, op een voor ons onbekende plek, in de nacht binnen te varen. Maar op zee blijven totdat het licht is, vinden we met deze golven ook geen optie. De ingang van de baai wordt aangegeven met een groene boei aan de linker kant en een rode aan de rechterkant. Zodra we richting de kust varen turen we over het water of we de beide boeien fysiek kunnen zien. De  kustlijn  voorzien van zoveel licht dat het er niet gemakkelijker op wordt om de juiste boeien te vinden. We zien verscheidene rode lichten, maar gelukkig, naarmate we dichterbij komen, wordt het steeds duidelijker tussen welke boeien wij de baai binnen moeten varen. Het laatste stuk varen we alleen op de motor, zonder zeil. Gelukkig is de ingang breed genoeg, zo’n 200 voet ofwel rond de 60 meter. Keurig in het midden varen we om 02:30 uur tussen de beide boeien door. Omdat we pas bij daglicht de marine in kunnen, besluiten we de komende uren gewoon lekker te blijven dobberen in de baai. Aan de rechterkant van de baai is een gebied waar je zou kunnen ankeren en daar draaien we rustige rondjes.

De skyline van Cartagena is bijzonder indrukwekkend, zeker nu het donker is. Gigantisch wolkenkrabbers die zich aftekenen tegen de donkere lucht, werkelijk een prachtig gezicht. De baai wordt hierdoor goed verlicht.
Fred doet even zijn ogen dicht voor 1.5 uur en dan blijf ik alert. Hele grote boten van wel 300 meter lang varen langs begeleid door sleepbootjes en pilot bootjes. Af en toe hoor ik een klein vissersbootje langs varen. Het kost me steeds meer moeite om wakker te blijven en daarom maak ik Fred wakker. Nu is het mijn beurt om een uurtje te slapen. Wanneer ik wakker ben, is het nog steeds te vroeg om naar de Marina te gaan en besluiten we om lekker even een douche te nemen. Om de beurt genieten even van een overheerlijke warme douche,  wat knapt een mens daarvan op! We hangen alle stootwillen op en leggen de aanleglijnen alvast klaar, zodat we ons nu alleen nog maar hoeven te focussen om naar de Marina te varen. Het begint al warm te worden en de zweetdruppels zijn al gauw zichtbaar op ons gezicht. Nu is het verder wachten tot het licht wordt.

1 januari 2026
Nadat we iedereen via whatsapp of persoonlijke een heel gezond en gelukkig 2026 hebben gewenst, was het tijd om ons voor te bereiden op ons komend zeilseizoen.

Enkele maanden geleden zijn we al bezig geweest om bij diverse werven informatie in te winnen over het aanbrengen van een Coppercoat antifouling op de onderkant van onze boot. Wanneer het goed aangebracht wordt kan deze antifouling ongeveer 10 jaar mee en dat scheelt aanzienlijk in de kosten voor het in en uithalen van de boot elke keer. Bovendien is de aangroei van o.a. zeepokken makkelijker te verwijderen dan van een ‘gewone’ antifouling. Op vele werven konden we niet aan boord blijven wonen en die waren voor ons dus geen optie. Na lang zoeken vonden we een werf in Cartagena / Colombia  (hier later meer over) die voor een redelijke prijs dit project kan uitvoeren en waar we gewoon op de boot kunnen blijven. We hebben een afspraak gemaakt voor rond 9 januari 2026, natuurlijk afhankelijk van de weersverwachting.

Dus dit jaar gaan we richting het westen en wordt onze eerste bestemming Cartagena / Colombia.

1 t/m 4 januari 2026
We bereiden de boot voor op ons komende vertrek, wat inhoudt dat we druk bezig zijn met schoonmaken en opruimen. Zoveel mogelijk spullen die we voorlopig niet gebruiken worden ver weg gestopt. Andere spullen worden vastgezet om te voorkomen dat ze door de boot gaat slingeren tijdens het zeilen. We houden het weer nauwlettend in de gaten en stellen de routes in op de nodige apparaten.

Donderdag gaan we  nog voor de laatste keer naar het ‘Plein Café Wilhelmina’, onze vaste plek om Happy Hour te vieren en te genieten van de ‘daghap’. Dit doen we elke week op donderdag met een stel vrienden, zowel ‘landlubbers’, zeilers en andere bootmensen. We rijden altijd met onze lieve buurtjes, Inge en Pieter mee, die een auto hebben. Het aantal mensen is variërend, maar het is altijd gezellig. Dit is ook een mooi moment om voorlopig afscheid te nemen van onze vrienden.

Zaterdag doen we de grote boodschappen om onze voorraden aan te vullen met o.a. producten waarvan we verwachten dat we die voorlopig niet zullen kunnen kopen, zoals pindakaas en drop e.d.

Zondag komen Inge en Pieter nog even op de koffie met appeltaart uiteraard! We hebben dagelijks contact met hun en zwemmen samen bij de ‘watersportvereniging Jan Sofat’, waar wij ook sinds 6 maanden lid van zijn geworden. De vereniging ligt bijna recht tegen over ons. Ook is hier elke zondag wat meer bedrijvigheid omdat er dan een ‘walkap’ is (dan zijn er 2 personen verantwoordelijk om de bar te openen en iedereen te voorzien van hun drankjes). Zij zorgen ook altijd dat er rond 17:00 uur soep is met wat hapjes.  Altijd gezellig en zo leer je toch weer hele andere mensen kennen. Na afloop nemen we van iedereen afscheid en zeggen we tot over een half jaar wanneer het orkaanseizoen weer voor de deur staat. Overdag hebben we alle apparatuur die we nodig hebben opgeladen. Wanneer we terug zijn op de boot verwijderen we het schaduwdoek en halen we de buitenboordmotor van de dinghy en monteren die achterop.  Vervolgens hijsen we de dinghy omhoog en leggen deze op het dek onder de giek. Inmiddels is het tijd voor het avondeten en een beetje relaxen.

Dit blog wordt binnenkort aangevuld!

Dit blog wordt binnenkort aangevuld!

20 mei 2025
We vertrekken om 6:00 uur richting St. Vincent.
Het is een volle dag zeilen, ongeveer 51 zeemijlen en hier zullen we ongeveer 10 uur over doen. We gaan naar het zuiden van St. Vincent, daar is een baai die `Calliaqua Bay`heet. Er is een afgebakend gedeelte waar de ‘Blue Lagoon Marina` is gevestigd. In de Blue Lagoon liggen ook enkele mooringen. Wij zijn hier vorig jaar ook geweest en hebben toen voor anker gelegen vlakbij de nauwe ingang van de Lagoon. Ons plan is om daar wederom voor anker te gaan. De afstand naar het dinghy dock is te overzien, dus dat is geen enkel probleem

De wind komt van het land en is af en toe best wel veel. Met een gemiddelde van 5-6 knopen gaan we gestaag richting St. Vincent. Onderweg hebben we soms een klein regen buitje, maar dat is te overzien. Al met al is het best een aangenaam tochtje. Maar dat zou gauw genoeg veranderen!
Rond 15:30 uur zijn we in de buurt van de ‘Calliaque Bay’ en kijken rond of er misschien een vrije mooring buiten de Lagoon beschikbaar is.
We waren net aan het bedenken dat we maar voor anker zouden gaan, zoals we ook van plan waren, toen er met volle snelheid een dinghy uit de Lagoon naar ons toe kwam. We vroegen of de mooring die buiten in de baai lag vrij was, maar daar kregen we niet direct een antwoord op. Wel gaf hij aan dat er in de lagoon een mooring vrij was en we hem gewoon konden volgen de Lagoon in. Ik vroeg hem meerdere malen of het diep genoeg was en zei dat we 2.10 m diep waren. Geen probleem zei hij, volg mij maar.

Nu moet je weten dat, om deze Lagoon binnen te varen, je tussen 2 palen door moet varen wat best wel nauw luistert. Ook ligt er nog eens een wrak vlak nabij de ingang, wat het nog ingewikkelder maakt om binnen te varen. Omdat dit wrak dwars ligt moet je (ook bij hoog water) zeer goed opletten. We waren helemaal niet voorbereid om de Lagoon in te varen en hadden ons ook niet verdiept in hoog en laag getijde. Stom van ons natuurlijk, want je moet altijd goed voorbereid zijn. Maar goed, wij als goedgelovigen, volgden deze man, waarvan we aanname dat hij van de Marina was. Ook dit bleek achteraf nogal naïef van ons te zijn, maar hierover later meer.Aan de linker kant zie je de twee palen en het wrak. Aan de onderkant is de in- uitgang zichtbaar tussen het rif door.Uit eindelijk lagen we vast met behulp van de ‘goede’ mensen. Ik kookte nog steeds over van woede op die man. De twee mannen die ons hadden geholpen bleven even aan boord. Van hun begrepen we dat de eerste man, waarvan we nu de naam wisten: Kelvin King, niet van de Marina was, maar wel veel ingeschakeld wordt om mensen naar binnen en buiten te begeleiden. En dat hij toch op de hoogte had moeten zijn dat het LAAG water was en dat het niet mogelijk was om op dat moment naar binnen te varen. We begrepen later dat de Kelvin al zo’n 20 jaar dit ‘werk’ doet, zou je toch denken dat hij inmiddels wel moet weten wanneer het laag of hoog tij is! Maar goed het eindigde hier niet bij. Deze twee mannen wilden toch wel nog even betaald worden voor hun ‘hulp’. Ze vroegen een belachelijk hoog bedrag, rond de US $ 500. We gaven ze uiteindelijk een bedrag van US $ 100,00 wat wij toch wel meer dan genoeg vonden. Mijn boosheid was hierdoor nog zeker niet gezakt en dat duurde ook nog wel even omdat Kelvin ook nog even zei dat we voor de mooring moesten betalen! Wat we normaal gesproken, als het allemaal gewoon was verlopen, natuurlijk hadden gedaan, maar nu……… zeker niet! Hij werd dan ook boos op ons en zei uiteindelijk dat we het geld maar moesten houden en vertrok. De twee andere mannen zouden hem nog wel even kalmeren.

De volgende dag kwam Kelvin langs en toen lieten we de schade lieten zien die hij had gemaakt en hem vertelde dat we dat toch wel gecompenseerd wilde hebben. Hij zei dat we dan 2 dagen gratis konden liggen. Waarop Fred zei dat de schade op zijn minst US $500 was om dit gerepareerd te krijgen. Hoe hij dacht dit te betalen, waarop hij hevig schrok. Natuurlijk was hij niet verzekerd. Hij had wel een ‘mannetje’ die dit wel kon repareren. No way! Hij kon ons dan wel (na twee ‘gratis’ dagen liggen) begeleiden door de andere in- uitgang, de ingang tussen het rif door. Dat is helemaal een riskante onderneming ondanks dat sommige zeilers wel doen, nemen wij zeker het risico niet. De havenmeester gaf ook aan dat zij dit niet adviseren om te doen.

We wisten sowieso niet wanneer we weer vertrokken, dus dat lieten we in het midden. Na deze ervaring gingen we zeker niet verder met hem in zee. We hadden echt geen vertrouwen meer in hem en vertelde dit ook, waarop hij vertrok. Boos, gefrustreerd en moe van al dit gedoe moesten we ook nog naar de kant om in te klaren. Dus dinghy water in, buitenboordmotor erop etc. Fred zou alleen gaan en ik zou de boel een beetje opruimen. Inmiddels was het 17:00 uur en moest Fred ook nog eens ‘over-time’ betalen.
Na ons avond eten zijn we ingestort op de bank. Het heeft me de nodige tijd gekost om van mijn boosheid af te komen. Het was een ‘duur’ lesje dat we hebben geleerd. Wat een dag!

Conclusie:
– Vertrouw alleen op jezelf en niet op Kelvin King.
– Bereidt je ten alle tijden voor op allerlei scenario’s.

21 en 22 mei 2025
De volgende ochtend kochten we de nodige spullen in het lokale supermarktje. In St. Vincent konden we een aantal producten kopen die we elders niet konden verkrijgen en dit was ook één van de redenen dat we hier naar toe kwamen. Gelukkig ontdekten we dat we deze ook in Bequia zouden kunnen kopen. We zeiden al tegen elkaar dat we hier niet meer heen zouden gaan. Zo’n leuke plek was het nu ook weer niet.

Ons plan was om over 2 dagen (23 mei 2025) te vertrekken. Na deze slechte ervaring keken we samen op verschillende sites met betrekking tot wanneer het hoog water zou zijn, om zeker te zijn dat we niet weer in de problemen zouden komen. We vroegen ook bij de Marina na wanneer het hoog water was en de man die toen in het kantoor zat antwoorde: “dat verschilt per dag maar ik weet niet hoe laat’. En zo’n iemand werkt dan in een Marine?! Dit sloeg werkelijk nergens op. Goed geregeld hier!

Diverse sites gaven allemaal andere tijden aan, zelfs lokale sites! Uiteindelijk moesten we de conclusie trekken dat Navionic de beste informatie had. Maar om zeker te zijn hielden we het vanaf de eerste ochtend in de gaten wanneer wij dachten dat het hoog water was. We maakten foto’s van diverse plekken om het verschil in hoogte te kunnen constateren, wat zeker hielp. Zo constateerden we dat we rond 11:00 uur de grootste kans hadden op genoeg hoog water om te kunnen vertrekken uit de Lagoon.

Op de laatste dag gingen we nogmaals naar het kantoor van de Marina om met een andere havenmeester te praten. Deze man begreep tenminste wat ons probleem was en kon wel vertellen wanneer het ongeveer hoog water was. Hij vertelde ons ook dat de andere havenmeester hier geen verstand van had. Gelukkig was er tenminste één iemand die wel verstand van zaken had.  En Kelvin, die zagen we niet meer terug!

Na een beetje zoeken op internet naar ervaringen van andere zeilers met deze Lagoon, kwam ik verschillende berichten tegen van boten die vast waren gelopen bij de ingang. Zelfs een catamaran en die heeft een veel mindere diepgang dan wij! Ook hier had Kelvin King hun begeleid door de ingang. Zo wat voor de 20 jaar ervaring die de man schijnt te hebben.

We willen de volgende dag vertrekken en Fred gaat s ’middags naar de douane en immigratie toe. Het kantoor zou om 13:00 uur weer open zijn. Daar aangekomen was alleen de dame van immigratie aanwezig en die vertelde meteen dat de douane niet aanwezig was en pas om 13:30 uur terug zou zijn. Zij wilde alleen wat gaan doen wanneer je ‘over-time’ betaalde en dat was Fred geenszins van plan. Dus maar weer wachten. Om 13:30 uur was er nog steeds niemand van de douane aanwezig. Hij heeft 60 minuten in het kantoor gehangen totdat de dame van immigratie ineens wel de formulieren kon afhandelen. Zijn aanwezigheid was blijkbaar genoeg om toch enigszins in actie te komen. Althans dat hoopte Fred, maar helaas het tegendeel was waar. Er moest nog wel een handtekening van de douane meneer op gezet worden en die was er nog niet. Dus er zat niets anders op dan weer te wachten en pas na 30 minuten kwam de douane aanzetten en kon het allemaal afgehandeld worden. Zucht….. hier loopt echt alles soepeltjes…….

De rest van de middag besteden we aan het vaarklaar maken van de boot. Dinghy weer op het dek hijsen etc. De volgende ochtend zullen we rond 11:00 uur vertrekken (als alles volgens plan verloopt) richting Curacao.
Dit is zeker een plek die we de volgende keer zullen overslaan!