2e wandeling door de stad
Een paar dagen later maken we weer een wandeling, ditmaal lopen we richting de tweede brug. Voordat we bij de brug zijn lopen we langs het water in een soort van parkje.
We komen een gedenkplaat tegen ter nagedachtenis van de overledenen die tijdens de Corona periode van 2020-2021, in de wijk Manga zijn overleden.
Wanneer we over de brug zijn, duiken we meteen de wijk Getsemani in. Ze zijn bezig met een aantal wegen in deze wijk waardoor je door opgebroken straten moet lopen.

We hebben dorst en gaan bij Café Centraal, een erg modern ingericht café, iets drinken. Fred neemt een koude koffie en ik vers geperst sapje.
In dit gedeelte is men druk bezig om de straten mooi te maken en huizen te restaureren of verbouwen. We wandelen door de kleine straatjes die vol hangen met vlaggetjes. We zien prachtige muurschilderingen, schilderijen van lokale artiesten die verkocht worden en straatjes met paraplu’s  boven ons hoofd.

Wanneer je je blik even ophoog laat gaan zie je palen met een wirwar van elektriciteitsdraden.
Aan de rand van deze wijk ligt een park, Parque Centenario.  In het midden van het park staat een vrij indrukwekkend beeld en aan de bomen hangen lichtjes wat erg leuk schijnt te zijn in de avonduren.

Dit park staat bekend om het feit dat zich hier aapjes, leguanen en luiaards zouden bevinden en dat willen we natuurlijk zien. Hoe bijzonder is het dat je midden in de stad een park hebt waar zich deze beesten in bevinden. We lopen een beetje rond en een man wijst ons op een boom waar zich een luiaard in bevindt. Het is een beetje een zoekplaatje, maar we zien één luiaard in de bomen hangen. Aapjes zien we echter niet.

Het is inmiddels lunch tijd dus zoeken we een restaurantje op. In deze wijk is het vanwege de populariteit toch allemaal wat duurder. We kiezen voor restaurant/bistro Cayeye. Op de menu kaart staan gefrituurde inktvisringen, daar ga ik voor. Fred houdt hier niet van en gaat voor taco’s en had gehoopt op een bord vol lekker tacos.

Tot zijn verbazing kreeg hij drie gevulde taco’s die op een bord uitgestald waren. Ik moest wel even mijn lachen inhouden om het gezicht van Fred. Het smaakte in ieder geval wel lekker.  Ook nu nemen we weer een taxi terug naar de Marina.

We hebben de afgelopen weken erg weinig beweging gehad doordat we voornamelijk gebruik hebben gemaakt van taxi’s omdat de afstanden naar supermarkten en winkelcentrums te groot waren om te lopen. De periode dat we in Curaçao lagen met de boot, hebben we bijna elke dag gezwommen, maar dat is hier echt geen optie. Het water is erg vervuild en er drijft van alles en nog wat in. Het is dus de hoogste tijd om iets aan onze conditie te doen. Omdat verre afstanden voor mij nogal een uitdaging kan zijn, bouwen we de afstanden een beetje op. Elke dag een beetje wandelen en om de zoveel dagen iets meer.

Vandaag gaan we lopend naar de oude stad om deze een beetje te verkennen. Misschien nemen we later een taxi terug, maar dat zien we dan wel. Taxi’s zijn relatief goedkoop, dus daar hoeven we het niet voor te laten.

De stad
De oude stad bestaat uit verschillende gedeeltes:
San Diego:
Is een charmante, rustigere wijk in het noordoosten van het ommuurde centrum. Het staat bekend om zijn koloniale architectuur, Boheemse sfeer en felgekleurde huizen met bloemen. Er is een levendig plein, Plaza de San Diego, en levendig plein. In de voormalige gevangeniscellen uit het koloniale tijdperk, Las Bóvedas, bevinden zich nu allerlei ambachtswinkels, souvenirshops perfect en diverse restaurants.
Centro Histórico (Walled City):
Dit is het ommuurde, koloniale hart van de stad. Het staat bekend om zijn kleurrijke straten, balkons met bloemen en historische bezienswaardigheden.
Getsemaní:
Vroeger een volksbuurt, nu een gezellige wijk die bekend staat om zijn rauwe sfeer. Je vindt er veel streetart, leuke bars en het levendige Plaza de la Trinidad. Met kleurrijke straten en prachtige muurschilderingen.
Onze 1^e wandeling door de stad
Met de dinghy naar de Marina en daar komen we Koen en Yvonne (van de BB) tegen die op een taxi staan te wachten. We wandelen richting de stad door een klein parkje en langs Fuerte de San Sebastián del Pastelillo naar de 1^e brug.
Voor de brug lopen we langs muren met mooie muurschilderingen.

Op de brug hebben we een mooi overzicht op de stad en zien een deel van het ommuurde gedeelte van de oude stad. Aan de linkerkant bevindt het 1^e een vestingwerk van Getsemani. Op de hoek is een Bastion ter verdediging van het eerdergenoemde fort. Aan de rechterkant ligt de wijk Getsemani.
Wij wandelen door het Centro Histórico (Walled City) en lopen langs felgekleurde huizen met de overhangende houten balkons, ramen met houten bewerkte tralies er voor waar de klimplanten met mooie bloemen de muren versieren. Je kunt duidelijk de Spaanse invloeden hier terugvinden, mooie gevels en pleinen met witte huizen met de houten balkonnetjes. Een kerkje met gigantische houten deuren, waar je even kunt genieten van de rust. Helaas is het niet zo koel als je zou verwachten in deze kerk.

Op een gegeven moment zien we hier zelfs een echt fietspad! Overal zien we mensen met een handkarren die koude limonade verkopen of vers fruit welke hoog opgestapeld op de kar ligt.
We komen uit op een plein met rondom statige huizen in koloniale sfeer, erg indrukwekkend. Wanneer we in de buurt komen van een grote kerk, zien we verschillende mensen lopen met een zwart kruis op hun voorhoofd. Blijkbaar is dit iets religieus en aangebracht tijdens een dienst in de kerk.

Er loopt een soort galerij onder de statige huizen, waar men kleurige kunst verkoopt die tot op de straat is uitgestald.
Dan worden de straatjes weer nauwer en zien we enkele dames gekleed in de traditionele kleuren, die willen met iedereen voor geld op de foto. Ik denk even snel een foto te maken, maar blijkbaar hebben ze dat toch in de gaten. Normaal gesproken vraag ik wel altijd even om toestemming, maar deze keer niet, sorry dames.
Op een plein drinken we iets en moeten de verkopers van hoedjes, armbandjes en ander toeristisch attributen een nee verkopen. We hebben al een (voor mij traditioneel) magneetje gekocht. En Fred had eerder al een paar hoeden gepast, maar ze staan hem gewoon niet.
Wat je op verschillende plekken tegenkomt is een groepje mannen die ineens voor je staan die een luidruchtig rapnummer beginnen te zingen om zo geld te verdienen, gelukkig weten wij ze te ontwijken. Op het plein is een groot bronzen beeld van een liggende vrouw. De achterkant, vooral de billen glimmen van het aanraken. Blijkbaar is de verleiding voor vele mensen te groot.

Omdat ik altijd al een oog voor detail heb gehad, maak ik enkele foto’s van o.a. deurkloppers van deuren. Ook vind ik het erg leuk om een blik ergens naar binnen te werpen op binnenplaatsjes e.d

Rond de lunch vinden we een leuk tentje, Café de La Mañana, waar Fred een Engels ontbijt kan krijgen en ik een lekker vers broodje met mozzarella. We hebben voor vandaag genoeg gelopen en nemen een taxi terug naar de Marina.

Maandag 16 februari 2026
Eindelijk is het dan zover, de boot gaat weer het water in. We keken hier al een poosje verlangend naar uit. We zijn blij dat alles gedaan is wat we gepland hadden, maar zolang op de kant staan is toch geen pretje. De afspraak is dat we om 8:00 uur beginnen met de voorbereidingen om op getild te worden door de lift. Wat betekend dat de schaduwdoeken opgerold moeten worden, de zonnepanelen aan de zijkant omhoog en de achter verstaging en baby stag moeten weer los.

De mensen van de werf doen weer netjes schoon karton tussen de banden om beschadigingen te voorkomen. Voorzichtig wordt de boot opgehesen en naar de kant gereden en om 9:00 uur liggen we in het water! Fred controleert binnen of het ergens lekt, wat gelukkig niet het geval is. Vervolgens moeten we de verstagingen weer vast zetten. Hierna gaan naar kantoor om de laatste financiële zaken af te handelen, we moeten namelijk nog een aantal keren betalen voor het eten tussen de middag en afscheid te nemen van de dames op kantoor. Even later komt Angélica nog even naar de boot toe met wisselgeld, wat we afslaan, dat moet ze maar in de tip pot stoppen. Ze overhandigd ons ook nog een afscheidspakketje met daarin twee t-shirts met lange mouwen en twee petjes met de naam van de werf erop.  De boot wordt even langszij gelegd van een andere boot totdat we kunnen vertrekken.

We zijn uitermate tevreden met het werk wat gedaan is op de werf. De mensen van de werf waren erg vriendelijk en behulpzaam. We willen dan ook hierbij iedereen van ‘Manzanillo Marina Club’ bedanken voor alle goede zorgen.

Rond 10:00 uur verlaten we Manzanillo Marina en varen richting de oude stad , waar we aan een mooring gaan liggen bij ‘Club Nautico De Cartagena’. Het is ongeveer een klein uurtje varen vanaf de werf naar de oude stad. We genieten meteen van weer zodra we op het water zijn. Onderweg maak ik nog even enkele foto’s van de indrukwekkende skyline van Cartagena.

We varen langs het standbeeld van ‘Maria met kind’, welke midden in het water staat. *

* Het standbeeld van Maria met kind in het water bij Cartagena, Colombia, is de Virgen del Carmen (Onze-Lieve-Vrouw van de Berg Karmel). Dit witmarmeren monument bevindt zich midden in de Bahía de Cartagena (Baai van Cartagena). De Virgen del Carmen is de beschermheilige van zeevaarders, vissers en transporteurs in Colombia. Het beeld is inclusief de sokkel ongeveer 15 meter hoog en werd in 1958 vervaardigd door Italiaanse beeldhouwers. Het staat op een platform in de zee en dient als een symbolische gids voor schepen die de haven binnenvaren. In augustus 2015 werd het beeld getroffen door de bliksem, waardoor het doormidden brak en gedeeltelijk in de baai zonk. Na een grondige restauratie werd het in 2017 weer op zijn oorspronkelijke plek in de baai terug geplaatst.

De mooring ligt vlakbij ‘Club Nautico De Cartagena’, welke in de wijk Manga ligt en niet ver van het oude centrum. Luis (de verhuurder van de mooring) vangt ons op en ook Koen (van SY BB) komt even in zijn dinghy langs om te helpen met aanleggen. Koen en Yvonne liggen op nog geen 100 meter afstand van ons. Mary en Phil van Remedy liggen nu nog veel dichter bij de oude stad, maar zij zullen binnenkort ook hier aan een mooring gaan liggen. Voor onze boot ligt de SY White Pearl met Karin en Jeroen, die we ook al jaren kennen en met een vaste regelmaat tegen komen. Het is weer een gezellig Nederlands clubje zeilers.
In de Marina bevindt zich een dinghy dock, waar je gebruik van kan maken tegen betaling van 130.000 pesos = € 30,00 per week. Hiervoor moeten we ons laten registreren bij de havenmeester. Ondanks de waarschuwingen van Koen en Yvonne dat het hier erg onrustig is vanwege alle bootjes die heen en weer varen, vinden wij het een verademing om weer in het water te liggen. Natuurlijk is het geschommel wel weer even wennen na zoveel weken op de kant te hebben gestaan, maar dit vinden we geen enkel probleem. De rest van de dag besteden we aan een beetje opruimen, schaduwdoeken weer installeren en bijkomen van de weken op de kant.

Karin en Jeroen van de White Pearl varen langs en omdat hun plan is om woensdag al te vertrekken, spreken we af om vanavond bij ons aan boord Happy Hour te doen. Uiteraard nodigen we Koen en Yvonne ook uit. We hebben Karin en Jeroen een poosje niet gezien dus worden er weer de nodigen verhalen uitgewisseld. Het is weer een gezellige avond met hapjes en drank die rijkelijk vloeit…….. Aan het einde van de avond nemen we voorlopig afscheid van Jeroen en Karin. We zullen elkaar zeker binnenkort weer tegenkomen, omdat we allemaal richting de San Blas eilanden gaan.

Dinsdag 17 februari 2026
Er liggen hier zo’n 20 bootjes voor anker of aan een mooring. In de ochtend staat er weinig wind, waardoor we alle kanten op draaien en een beetje moeten opletten of we niet te dichtbij komen bij andere boten. Wij liggen  helemaal aan de buitenkant, bijna bij een grote gele boei, waar officieel de grotere boten aan de andere kant langs moeten varen. Kleinere boten doen wat ze zelf willen en varen ook dwars door het mooringveld heen. Dit gaat vaak gepaard met het creëren van grotere golven. De meeste bootjes zijn voorzien van grote speakerboxen en draaien hun favoriete muziek op vol volume. Soms hoor je wel drie verschillende soorten muziekstijlen door elkaar. Op den duur begint mij dit wel een beetje te irriteren, niet overdag maar juist in de avond, want ze varen langs tot in de vroege uurtjes met zeer luide muziek. Ook van de kant af hoor je weer andere muziek. We zullen er maar even aan moeten wennen.

Aan de overkant liggen een aantal Marine boten met o.a. een heliplatform, een ouderwetse driemaster en een onderzeeboot. Elk uur klinkt de bel van de Marine boten. Overdag is het met name in de ochtend en aan het einde van de dag spits uur op het water. Bijzonder leuk om te zien al die bootjes die links en rechts elkaar passeren en op volle snelheid varen. Een aantal boten die terugkomen van hun toertjes verminderd de snelheid zodra ze bij de gele boei zijn (waar wij naast liggen), maar vele doen dit niet. Er varen voor de toeristen een aantal ‘piraten’ boten, gigantische catamarans en zelfs een grote boot met een helikopter aan boord, heen en weer.

Wij hebben uitzicht op de kant waar een klein parkje is en een klein fort, ‘Fuerte de San Sebastián del Pastelilo’. **
**Fuerte de San Sebastián del Pastelillo is een historisch 18e-eeuws fort, gebouwd (tussen 1741 en 1744) in opdracht van onderkoning Sebastián de Eslava om de stad te beschermen. Het verving een ouder fort genaamd El Boquerón ter verdedigde van de toegang tot de baai ‘Bahía de las Ánimas’ en is gelegen op het schiereiland Manga. Het fort kenmerkt zich door lage, robuuste borstweringen en dankt zijn naam aan Sint Sebastiaan en de term ‘Pastelillo’ vanwege zijn unieke, lage vorm die deed denken aan een taartje (“pastel”).

We kunnen de was inleveren bij de guard en officieel zouden we die weer binnen 24 uur retour moeten krijgen, maar achteraf blijkt dit bijna 3 dagen te duren. Ook miste er wat wasgoed, maar die kregen we bijna allemaal weer terug.

De supermarkt ‘Carulla’ zit op 10 minuten loop afstand en heeft bijna alles wat we nodig hebben, erg handig dus. Ook ontdekken we een eettentje ‘Kebab y Shawarma’ met redelijke prijzen, waardoor we besluiten om daar voor vanavond maar eten te gaan halen.

Maandag 2 februari 2026
Niet zo heel veel gedaan vandaag. Door het weer hebben we niet zoveel stroom, dus moeten we het van de walstroom hebben. Onze elektriciteitskabel is niet lang genoeg, dus maken we ook gebruik van een snoer dat er al ligt. Het ziet er wel een beetje eng uit, maar ondanks onze twijfels werkt het gelukkig wel.

Dinsdag 3 februari 2026
We whatsappen met Marcos (de aardige taxichauffeur) dat we boodschappen willen gaan doen. Rond 10:30 uur is hij bij de werf. Zodra we in de auto zitten staan de muziek op een Nederlandse zender en horen we even later ook het nieuws uit Nederland. We zijn blij dat we hem hebben leren kennen. Marcos vraagt of we naar de MAKRO willen om daar eens te kijken, dit vinden we een goed idee. In Nederland heb je een speciaal pasje nodig om überhaupt daar te winkelen, maar hier hoeft dat niet. Het is gigantisch groot en we dwalen door alle gangpaden. Uiteraard zien we dingen die we niet direct nodig hebben maar wel handig of lekker zijn. Marcus wandelt met ons mee en vertaald, gaat op zoek naar producten die we niet kunnen vinden en laat ons producten zien, zoals ‘Panela’. Dat iets typisch Colombiaans is. Panela is ongeraffineerde rietsuiker gemaakt van suikerriet sap door het in te koken en te laten stollen. Je kunt dit in verschillende vormen komen, zowel vierkant als ronde ballen. Het heeft een karamel achtige smaak en wordt gebruikt als natuurlijk zoetstof in koffie, thee, desserts, sauzen en gebak.
Bij de slagerij helpt hij ons om het juiste sudder rundvlees te vinden. Toch wel heel handig zo’n ‘privé’ tolk. We komen met een veel te volle kar bij de kassa en zijn weer erg verbaasd wanneer we het totaalbedrag zien. Het is hier toch wel erg goedkoop! Op de terugweg kopen nogmaals ‘Deditos de Queso’ en even later stopt hij weer om voor ons iets anders lekkers te kopen. Dit moeten we zeker proeven. De naam ben ik vergeten, maar het was een soort bladerdeeg met o.a. kaas gevuld en een grote ronde bal. Echt lief van Marcos. Bij de werf aangekomen is het even sjouwen om alles naar boven in de boot te krijgen, maar de vriendelijk guard helpt ons gelukkig mee.
In de middag gaan we naar kantoor om over de planning te praten, het ziet er naar uit dat we pas maandag kunnen beginnen met de Coppercoat. Op het kantoor loopt er een heel jong hondje rond, een echt schatje. Ze is pas 2 maanden en dus naar onze mening veel te vroeg weggehaald bij de moeder. Ze kwispelt voortdurend en klimt tegen ons op, zo lief. Ik moet me echt bedwingen om haar niet mee te nemen.
Wanneer ik s ’avonds naar de toilet ga, zie ik een plastic hondenkooi op het pad staat met de puppy erin. Ze piept zo zielig en ik kan me niet inhouden om haar op te pakken en te aaien. Waarschijnlijk wordt dit ooit een nieuwe waakhond.

Woensdag 4 februari 2026
Het beloofd een zonnige dag te worden, want om 7:00 uur voel je al de warmte. De pup had helemaal geen water meer in zijn bakje, dus dat heb ik maar meteen even bijgevuld. Vandaag maak ik enkele foto’s van de dames op kantoor, het klein hondje en de vriendelijke guard.

Donderdag 5 februari 2026
Het is vandaag weer een schoonmaakdagje, ditmaal neem ik de boot binnen onderhanden. Fred schuurt achterkant en verft deze weer netjes wit. Via Amazon hebben we een soort rubberen stoot strips gekocht die Fred, wanneer de verf droog is, zal monteren op de achterkant om verdere beschadigingen te voorkomen.

Vrijdag 6 februari 2026
Tijdens onze vele taxiritjes zagen we een aantal zaakjes waar we graag een kijkje willen nemen. We laten ons door de taxi afzetten bij een hele grote winkel waar je van alles en nog wat kunt kopen. Ik koop enkele kleine sleutelhangers die ik weg kan geven aan kinderen die we onderweg tegenkomen. Op weg naar ‘Caribe Plaza Centro’ lopen we enkele stoffenzaakjes binnen, maar ik vind niets leuk genoeg om aan te schaffen. Het zijn voornamelijk synthetische stoffen en ik geef de voorkeur aan katoen of linnen. Helaas is hier weinig keuze in. We wandelen door het winkelcentrum, kopen nog enkele dingen bij Home Centrum (soort bouwmarkt), o.a. een stuk aluminium om op de achterkant te bevestigen. Wanneer we ons zwemtrapje uitklappen in het water, maakt deze maakt beschadigingen. We nemen een lunch op het ‘eet-plein’, waar genoeg keuze is.
Terug op de boot relaxen we een beetje en gaan rond 17:30 uur naar SY Remedy, de boot van Phil en Mary, om naar Happy Hour te doen. We worden ontvangen met Margarita’s, een bijzonder lekkere cocktail! Nu maar hopen dat ik nog de ladder met goed fatsoen kan afdalen. We kunnen het goed vinden met hun en de gesprekken zijn zeer uiteenlopend.

Zaterdag 7 februari 2026
Bewolkte dag maar wel met voldoende zon. Het blijft warm, zowel binnen als buiten. We doen niet veel bijzonders vandaag. We zijn op zoek geweest naar een bepaald soort alcohol om die eventueel te gebruiken bij het mengen van de Coppercoat (niet echt noodzakelijk), maar konden deze niet vinden, Marcos Whatsappt Fred dat hij op zoek is geweest, maar het ook niet kon vinden. Zo bijzonder dat hij dit doet, zonder dat we het aan hem hebben gevraagd. Echt een aardige man.

Zondag 8 februari 2026
Koen en Yvonne van SY BB komen op bezoek bij de werf. Zij liggen aan een mooring dicht bij de oude stad en Nautico Marina en met de dinghy is het maar zo’n 15 minuten varen hier naar toe. Wij kennen ze al jaren en komen elkaar met tussenpozen tegen. Het afgelopen jaar lagen zij met hun nieuwere boot op het Spaans Water in Curaçao. Altijd gezellig om elkaar weer te zien.
De middag besteden we aan het wederom schoonmaken van de buitenkant van de boot. Alles zit weer dik onder het stof. We vullen ook maar meteen de watertanks.

Maandag 9 februari 2026
Vandaag beginnen ze aan de Coppercoat lagen. Omdat wij de Coppercoat zelf gekocht hebben, kan Fred bepalen wanneer er een nieuwe lading naar beneden gebracht wordt.
 Fred en ik (voornamelijk Fred) is gedurende de dag beneden om alles in de gaten te houden en mee te helpen daar waar nodig is.
Wanneer ik binnen in de boot zit hoor ik het gekwetter van de werklui en dan zeggen ze dat vrouwen zoveel praten……… Met vier man wordt er hard gewerkt, één man mixed en roert de verf en de andere drie zijn in de weer met de rollers. Fred zorgt dat er altijd genoeg Coppercoat aanwezig is, zodat ze achter elkaar door kunnen gaan. Tussendoor voorzien we de mannen van koude limonade en al gauw blijkt dat ze de voorkeur geven aan Coca-Cola. Er komen zelfs andere werklui ‘even langs’ om ook een slokje mee te pakken, wat natuurlijk geen probleem is. Ook de koekjes vallen in de smaak.

Normaal hebben de werklui een uur pauze, maar dat leek ons niet slim omdat in deze temperatuur de verf erg snel droogt en Coppercoat moet ‘nat op nat’ aangebracht worden. In overleg met kantoor en Rafael (de man die alles op de werf regelt), wordt er slechts een pauze van 20 min gehouden. Er zijn zeker zes lagen Coppercoat aangebracht op het einde van de dag. Het was een lange dag, maar het resultaat ziet er nu al goed uit. Nu moet het een paar dagen goed uitharden en zullen ze donderdag verder gaan met Coppercoat aanbrengen onder de steunen.
Dinsdag 10 februari en woensdag 11 februari 2026
Fred stuurt Marcos een Whatsappjes dat we woensdag boodschappen willen doen bij Exito Cartagena. Marcos geeft direct antwoord dat hij problemen heeft met de airco in zijn auto. Het blijkt dat veel mensen geen rit willen met een auto zonder airco en hij dus niets kan verdienen op deze manier. Wij geven meteen aan dat we dit geen enkel probleem vinden, we willen hem graag helpen op deze manier. Het is altijd leuk om met heb de supermarkt in te gaan. Zijn hulp wordt ten zeerste gewaardeerd door ons.

Donderdag 12 februari 2026
In de ochtend wordt de boot weer opgetild met de lift om zo de steunen te verplaatsten. Ze zijn erg zorgvuldig en plaatsen schoon karton tussen de steunen en het pas geverfde gedeelte. Nu kan men de laatste plekken voorzien van Coppercoat, dit wordt pas s ’middags na de lunch gedaan.
Vrijdag 13 februari 2026
Fred is klaar met het verven van de achterkant van de boot en monteert de bescherm strips en het aluminium plaatje. Ik hou mij bezig met informatie m.b.t. de San Blas eilanden.

Zaterdag 14 februari en zondag 15 februari 2026
Deze twee dagen houden we ons bezig met het afspoelen van de boot, opruimen, wassen en schoonmaken. We tanken de watertanks helemaal vol, omdat we bij Cartagena geen water kunnen maken met onze watermaker. Het water is hier namelijk erg vervuild door olie en afval. Maandag gaat de boot weer het water in en zullen we aan een mooring gaan liggen bij Nautico Marina. Hiervoor hebben we contact met Louis gehad die een aantal mooringen beschikbaar heeft. Phil en Mary gaan zaterdag al het water in en we zullen nog wel enige tijd met elkaar optrekken in het mooring gebied.

Maandag 26 januari 2026
Vandaag hebben ze de onderkant van de boot afgespoeld, wat geen overbodige luxe is, want het is erg stoffig op de werf. De waterlijn wordt netjes afgeplakt voordat ze gaan beginnen met het aanbrengen van de eerste laag epoxy primer. Deze eerste laag is wit en de volgende laag is grijs, zodat je duidelijk kunt zien wat nog gedaan moet worden. De laatste laag is wederom wit. Fred blijft beneden om de mannen te helpen met het mengen en een beetje toezicht te houden op het proces.

Dinsdag 27 januari 2026
Vandaag worden de tweede en de derde laag epoxy primer aangebracht, met een paar uur ertussen zodat het goed kan drogen.

Wij gaan in de middag met een taxi naar Budget Marine om nog wat extra epoxy primer te kopen. Ze kwamen net iets te kort, omdat ze de eerste laag iets dikker aangebracht hebben. De taxichauffeur is zo vriendelijk om te wachten, zodat we meteen terug kunnen naar de werf. Onderweg kijken we weer onze ogen uit. Overal kleine zaakjes die fruit verkopen, handkarren met van alles en nog wat er op, allerlei kleine reparatiezaakjes voor de vele motoren, grote gieren die door het afval bij de lokale markt aan het spitten zijn en een wirwar van elektriciteitsdraden die af en toe bijna de grond raken. Motoren en auto’s die luid toeterend hun weg banen door het verkeer. Het is al vrij laat in de middag en erg druk. We komen langs verschillende winkeltjes die stoffen verkopen. Hier wil ik zeker een keertje heen. Het is wel grappig om te zien dat winkels die dezelfde goederen verkopen allemaal bij elkaar in de straat gevestigd zijn. Eigenlijk best wel slim. Zo zien we ook een hele rij winkels die meubels verkopen. We zien een klein, zeer rommelig overdekt gedeelte met kleine winkeltjes. Aan de straat kant vele handkarren en tafeltjes waar men hun goederen verkopen. Er is gedeelte waar je bamboe kunt kopen. Hele stapels bamboe staan op de stoep, een soort handmachine ontdoet de bamboe van de buitenkant en het zachte gedeelte wordt in plastic zakjes gedaan en verkocht. Ook iets om een keertje uit te proberen dus. Het was weer een bijzonder ritje.

Woensdag 28 januari 2026
Vanmorgen heeft de bootlift ons weer opgetild, wat inhoudt dat we de verstaging aan de achterkant en het baby stag weer los moesten maken, de zonnepanelen die aan de zijkant hangen opklappen en het schaduwdoek los van de verstaging moeten maken. Nu kunnen ze de plekken onder de steunen voorzien van de eerste epoxy primer laag.

Fred houdt toezicht en helpt met het mengen. Ze maken gebruik van onze accu boormachine. Het verf bakje wordt beschermd met plastic, zodat het hergebruikt kan worden.

We gaan boodschappen doen en hebben deze keer een hele aardige taxichauffeur, die ook nog eens een beetje Engels kan spreken. We hebben meteen een erg leuke klik met deze man, die Marcus heet. Hij vertelt ons over zijn vrouw en dochter, die een beperking heeft. Hij is trots op haar, dat horen we meteen. Wanneer we vertellen dat we uit Nederland komen moet Fred meteen ons land en onze woonplaats in zijn telefoon zetten. Dit om zo de Nederlandse radiozenders op te kunnen zoeken. Vol trots laat hij even later zien en horen dat het gelukt is om nu te luisteren naar Nederlandse muziekzenders. We geven hem ons visitekaartje, die hij heel zorgvuldig in een speciaal mapje opbergt. We vragen of hij ons ook weer terug kan rijden naar de werf, omdat we denken maar 30 tot 45 minuten nodig te hebben om boodschappen te doen. Dit was geen enkel probleem. Hij rijdt de ondergrondse parkeerplaats in en stapt gelijk met ons uit en wandelt mee naar binnen, alsof dit vanzelfsprekend voor hem is. Marcus vindt het heel gewoon om ons karretje voort te duwen, wat we bijzonder waarderen. Ook vertaalt hij dingen voor ons en is af en toe een tolk. Hij ziet dat we kaas kopen en vraagt of we gek zijn op kaas, wat ik zeker niet zal ontkennen als echt Hollandse zijnde. Op weg naar de auto, in de parkeergarage, roept iemand vanuit een rijdende auto ons ineens toe of we Amerikanen zijn. Wat een vreemde gewaarwording is dit en ik roep terug: “no way”!  Wat zijn er toch een vreemde snuiters op de wereld. Op de terugweg stopt Marcus ineens bij een heel klein eettentje en komt terug met iets eetbaars voor ons wat we zeker moeten uitproberen. Het is een soort deeg (lijkt om donut deeg) gevuld met kaas in de vorm van een langwerpige rol en dit heet ‘Deditos de queso’ ofwel kaasvingers. Dit is erg lekker, maar wel machtig, dus de rest bewaren we voor aan boord. Bij de werf aangekomen wisselen we whatsapps nummers uit met hem. We kunnen altijd bellen. Wat een leuke ervaring was dit weer en zo’n aardige man die Marcus.

Donderdag 29 januari 2026
Vanmorgen werd de tweede laag epoxy primer, de grijze laag, er op gezet en vanmiddag de laatste witte laag. Het eindresultaat na 3 lagen epoxy primer.We hebben enkele goederen besteld in Amerika en hierheen laten opsturen. Maar volgens Track en Trace is ons pakketje al sinds 15 januari in Bogota en gebeurd er verder niets. We hebben al verschillende malen geprobeerd te bellen naar de verzender, maar worden niet veel wijzer. Aan Angélica van kantoor hebben we nu gevraagd of zij kan proberen te achterhalen waarom het nog steeds niet bezorgd kan worden, maar ook dit levert niets op.

Vrijdag 30 januari 2026
Vanmorgen water in de tank gedaan en de boot een beetje afgespoeld. Alles, maar dan ook alles zit dik onder het stof. Ik was nog enkele oude kledingstukken die we hier op de werf dragen. Het waait best wel hard en daardoor droogt het goed. Het ruikt dan tenminste weer een beetje fris, hoewel het toch al gauw weer onder het stof zit.

We spreken Rafael, degene die alles op de werf regelt, en geven aan dat er vanaf zaterdag veel regen verwacht wordt, zodat er naar alle waarschijnlijkheid pas op woensdag begonnen kan worden met de Coppercoat. Wij zullen aangeven wanneer te starten spreken we met hem af.

In de middag weer even naar Budget geweest om een nieuwe anode voor de as te kopen, een grote mengbeker voor de Coppercoat en schuurpapier. Lopend gaan we richting ‘Caribe Plaza Centro Comercial’. Onderweg is het goed opletten waar je loopt, want er is niet echt sprake van een veilige stoep. Motoren rijden rakelings langs je en het is dus goed uitkijken geblazen. In dit winkelcentrum is ook een ‘Home Centrum’ gevestigd, wat een soort bouwmarkt is. Hier vonden we een kleine plaat aluminium, die we willen gebruiken op de achterkant van de boot ter bescherming van de pootjes van het zwemtrappetje. Het trappetje had eerder al wat beschadigingen teweeggebracht die Fred nu aan het herstellen is. Het plaatje moet voorkomen dat dit opnieuw gebeurt. We vonden ook een doos met natte schoonmaakdoekjes, meteen maar twee dozen gekocht.

Zaterdag 31 januari 202
De bij Budget Marine gekochte nieuwe anode wordt door Fred geplaatst.
Verder houdt hij zich verder bezig met het repareren en schuren van de achterkant. Ik ruim ondertussen de boel binnen een beetje op en probeer wat schoon te maken. Overal ligt zand, zowel binnen als buiten. Dit moeten we nog maar even accepteren. Zodra we weer in het water liggen zullen we toch wel aan de slag moeten met verder schoonmaken. De rest van de dag is het een beetje luieren.

Rond 17:00 uur komen Mary en Phil van SV Remedy, bij ons een Happy Hour doen. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en de gesprekken gaan over zeer uiteenlopende zaken. Erg gezellig! We zullen elkaar ook nog wel zien wanneer we voor anker liggen bij de oude stad van Cartagena. Gedurende deze tijd op de werf spreken we elkaar geregeld over de vorderingen van elkaars boot. Fred assisteert hun ook af en toe, dat is tenslotte wat zeilers onderling doen.

De weersvoorspelling was deze keer helemaal juist, de regen is begonnen! Halverwege de nacht barstte het los. En niet zo’n klein beetje ook, het komt werkelijk met bakken de lucht uit. De temperatuur zakt ook meteen en de wind maakt het een stuk koeler. De boot beweegt door de harde wind en dat voelt niet echt fijn.

Zondag 1 februari 2026
Het blijft maar regenen en regenen. Inmiddels is de werf veranderd in één grote waterpoel. Het is uitzonderlijk voor de tijd van het jaar dat er zoveel regen valt, want meestal is het regenseizoen in januari al ruim ten einde. Daarom zijn we ook pas in januari hier naar toe gegaan. Zo zie je maar dat het klimaat toch wel degelijk aan het veranderen is. Mary vertelde dat hun slippers, die altijd onderaan de ladder staan, zelfs weggespoeld waren. Wat een verschil met de weken ervoor, waarin we hoge temperaturen hadden. Het is natuurlijk wel goed voor de boot om zo lekker schoongespoeld te worden, maar voor ons…….. De luiken moeten dicht en daardoor stijgt de temperatuur binnen. Elke keer wanneer we naar het toilet moeten worden we zeiknat van de regen en veranderd onze boot langzaam in een zandbak. Niet echt een pretje dus. Nog een paar dagen, dan zou het weer over moeten zijn. Het is af en toe zelfs zo koud door de wind en regen, dat ik zelfs mijn warme sokken op heb moeten zoeken.

Woensdag 14 januari 2026
Het schuren gaat door, wat een herrie. Ook Kit wordt er wat onrustig van, maar ja, het hoort er nu eenmaal bij. Op kantoor vragen we wanneer de was klaar en Angélica zal het ons melden wanneer de was klaar is. Op onze vraag wanneer de lasser en de man die ons kan helpen met de buitenboordmotor langs komt, zegt ze dat deze beide vandaag langs zullen komen. Afwachten dus!

Er wordt de hele dag, met tussenpozen, geschuurd. De monteur voor de buitenboordmotor komt langs en neemt hem meteen mee naar de werkplaats. Ook de lasser komt langs, die een rvs-plaat moet maken voor de punt ter bescherming van de romp tegen het schavielen van de mooringlijnen. Hij zal ook kijken naar ons ontwerp voor een installatie op de achterkant van de boot. We wachten op beide mannen voor een offerte.

Aan het einde van de dag vullen we onze watertanks. De kraan zit een beetje ver van onze boot, maar gelukkig hebben we twee waterslangen die we aan elkaar kunnen koppelen. De druk is niet hoog en het duurt best wel lang voordat de tanks vol zijn. Ondanks dat de werklui aan weerszijden doeken hebben opgehangen ter bescherming van het stof, zit toch de gehele boot onder de blauwe stof van de oude antifouling. Zodra je maar iets aanraakt heb je blauwe handen en ook onze voeten zijn blauw. We lijken wel een stel smurfen.

Donderdag 15 januari 2026
We gaan naar een kleine supermarkt hier vlakbij, wat ongeveer 20 minuten lopen is. De temperatuur ligt hier een stuk hoger dan in Curaçao en we zweten behoorlijk. Aangezien de buurt erg armoedig is en volgens zegge ook niet zo veilig, nemen we heel weinig mee, alleen wat cash geld en een oude mobiel die ons de route kan laten zien. Ik heb mijn goede wandelschoenen aangetrokken, omdat de weg grotendeels bestaat uit kuilen en veel straat afval. Onderweg groeten we de mensen die we tegenkomen vriendelijk. We lopen langs allerlei kleine werkplaatsjes en eettentjes. De supermarkt is niet groot, maar ze hebben voor ons wel de basis spullen, zoals water en vlees, maar de groente is niet veel bijzonders. We vinden deze supermarkt beslist niet duur. We betaalden 46.700 pesos = €11,00 voor: 8 liter water, blikje tomaten, pistachenootjes, olijfolie en 2 broden.
Op de werf is een grote stellage met 2 verdiepingen waar kleine motorbootjes worden opgeslagen. Een grote vorkheftruck wordt gebruikt om o.a. deze bootjes uit de stalling te halen. De vorkheftruck wordt vaak achter onze boot neergezet en wanneer hij gebruikt wordt dat komt de blauwe dieselrook recht onze boot in. Het leven op de kant is zo totaal verschillend met wanneer je in het water ligt. Het is warm, stoffig en ook deze rook helpt niet echt mee. Voor het toilet moet je elke keer naar het toiletgebouw, maar gelukkig kunnen we wel lekker douchen aan boord.
In de middag komt Jose met de inspecteur om de boot bekijken, wat inhoudt dat hij de dinghy inspecteert, de motor wil zien, de buitenboordmotor (maar die was in de werkplaats) en het HIN plaatje. Het HIN nummer is het officiële nummer van de boot waaronder deze gemaakt is. We hebben een speciaal plaatje laten graveren met dit nummer en deze bevestigt in een kastje. Om dit te kunnen bekijken moet je het uitschuif rek van de pannen uit het kastje halen. Nu zijn we helemaal goed gekeurd om in Colombia te mogen zijn. Jose komt morgen terug met de papieren en dan wordt hij door ons betaald. De beschermdoeken worden verwijderd van de boot, blijkbaar is het grootste gedeelte van het schuurwerk gedaan.

Vrijdag 16 januari 2026
De boot wordt aan de onderkant helemaal schoongespoeld zodat men kan zien wat er verder nog moet gebeuren. Er zijn enkele plekken op het roer en de onderkant van de boot die wat extra aandacht behoeven. Deze plekken worden uitgeschuurd en vervolgens zullen ze dit repareren met epoxy en glasvezel. De stutten waarop de boot rust zullen verplaatst moeten worden om die plekken ook te kunnen schuren. Hiervoor wordt de boot wederom door de kraan opgehesen worden.
Maar eerst zal de verstaging en ons schaduwdoek weer los moeten. Het blijft altijd een dingetje, het ophijsen van de boot. Het is toch je huis niet waar. Het gaat best wel snel, na een half uurtje staat de boot weer op stutten en kunnen ze de over gebleven plekken schuren.
Ook de koelelementen voor de waterkoeling van de koelkasten worden verwijderen omdat ze geen functie meer hebben. Deze worden weggeslepen, wat als resultaat heeft dat we nu twee gaten in de boot hebben die ook weer dicht gemaakt moeten worden. Van binnenuit kun je de gaten heel goed zien.

Fred en ik gaan naar kantoor om het de baas van de werf, Maurice, te praten over o.a. de financiën. We hebben een goed gesprek en zijn weer een stukje wijzer geworden over de gebeurtenissen in het land. Hij vertelde dat de overheid het minimumsalaris dit jaar met wel 23% heeft verhoogd, wat natuurlijk voor de betrokken heel erg fijn is, maar voor het bedrijf wat minder. Wat de gevolgen verder zijn dat zullen we ervaren. In ieder geval hebben we een fijn gesprek gehad. Hij vertelt ook dat hij lunch besteld voor de mensen van de werf. De dames op kantoor doen dit bij een dame die alles zelf maakt. Dat lijkt ons ook wel wat. De planning voor de boot is samen met Angélica verder besproken. Komende week zullen ze de gevonden plekjes repareren, zodat ze de week daarop kennen starten met het aanbrengen van de epoxy primer. Voorlopig staan we dus zeker nog wel 2 weken op de kant. Onze was (lakens en handdoeken) is klaar en die nemen we meteen mee. Wanneer we terugkomen bij de boot zijn de plekjes al geschuurd. Het blijken toch meer plekken te zijn dan we eerder hadden verwacht.

Ik maak enkele foto’s van de werf. Het toiletgebouw bestaat uit één toilet voor de dames en één toilet voor de heren. Verder zijn er twee douches met halve deurtjes, niet echt uitnodigend om daar te gaan douchen, zeker niet wanneer er een boot vlakbij staat die direct naar binnen kan kijken.

Elke dag wordt het begin en einde van de werkdag aangekondigd met een luid signaal. Vanaf 8:00-12:00 uur en van 13:00-17:00 uur wordt er officieel gewerkt. We hebben nu al geconstateerd dat er nog veel gedaan wordt na deze tijd en zeker ook in de weekenden.
We eten vandaag zuurkool met spekjes en worst, een echte wintermaaltijd! Je zou ons bijna voor gek verklaren om dit bij deze temperaturen te eten, maar lekker is het wel.
Zaterdag 17 januari 2026
Jose komt de papieren brengen en voor al het werk wat hij voor ons gedaan heeft, inklaren e.d. betalen we hem 1.300.000 pesos = € 303,00. Wat veel lijkt, maar in werkelijkheid best meevalt in onze ogen. Het is namelijk een heel gedoe wanneer je al dit papierwerk zelf zou moeten doen, wat overigens niet mogelijk is in Colombia want de immigratie en douane wil niet zelf met zeilers onderhandelen. We willen naar een winkelcentrum vandaag en we kunnen meerijden met Jose omdat hij toch die kant op moet. Erg aardig van hem, dat scheelt weer een taxi regelen. We gaan naar ‘Caribe Plaza Centro Comercial’. De weg er heen is erg druk en we rijden door allerlei zeer armoedige wijken. Het is een heel groot winkelcentrum van wel 3 verdiepingen met vele winkels. De kledingwinkels zij wat luxer en niet echt onze stijl, maar wel leuk om een beetje rond te neuzen. We drinken koffie, koud mangodrankje met tamarinde en ieder een croissantje. De toiletten zijn hier gratis, maar je moet wel of zelf wc-papier meenemen of van een grote rol afhalen bij de ingang. Wat opvallend is dat er ook hele kleine toiletjes zijn voor kinderen. Die voor de volwassenen zijn al erg laag, maar die voor de kinderen helemaal. Het winkelcentrum is erg modern, maar niet druk voor een zaterdag.
We zijn al een poosje op zoek naar een baseball knuppel, dit om ons te kunnen verdedigen aan boord tegen ongewenst bezoek. Een aantal maanden geleden hebben we via Amazon een aantal persoonlijke alarmen gekocht. Deze zijn klein, passen in je broekzak en maken een pokken herrie om iemand af te schrikken. In buurten waar het niet zo veilig oogt, geeft dit een wat meer geruststellend gevoel. We zien een mannetje zitten aan een tafel die een paar producten verkoopt zoals: zakmessen, petjes en artikelen ter zelfverdediging. Er ligt een taser en we vragen of dit legaal is in Colombia. Ja hoor, geen probleem en hij geeft meteen een demonstratie. We besluiten er één te kopen, deze zit keurig in een hoesje wat je aan je riem kunt bevestigen. Sommige mensen zullen zich afvragen waarom we dit soort maatregelen nemen. We komen soms in buurten waar het minder veilig is en ook aan boord kan het altijd gebeuren dat iemand ongevraagd aan boord wil komen. Je kunt je hier maar zo goed mogelijk op voorbereiden. Ik zeg altijd dat, wanneer je een paraplu meeneemt, het meestal niet gaat regenen.
Bij een Homecenter kopen we enkele huishoudelijke spulletjes, snijplankjes, messen, automatische lamp op zonne-energie e.d. Ook hier valt het te betalen bedrag enorm mee. Als laatste gaan we boodschappen doen bij de ‘Jumbo’, ja die hebben ze hier ook! Hier zijn de prijzen wel iets duurder, maar je kunt alles krijgen.

We bestellen een taxi via ‘inDrive’ en rijden terug naar de Marina. Onderweg kijken we onze ogen uit (helaas geen foto’s, want ik wil niet mijn mobiel in mijn handen hebben). Deze man rijdt, om het drukke verkeer te vermijden, via allerlei vage buurtjes. De huizen zijn vrijwel allemaal voorzien van tralies. Langs het water is een wijk met een hele grote groente en fruitmarkt waar de lokalen hun goederen verkopen en kopen. Aan het water zitten werkelijk tientallen pelikanen en witte ibissen te wachten op de restanten vis en vlees. Net na de lunch zijn we weer terug op de werf.

De rest van de middag besteed Fred aan het verwijderen van een accu die geen functie meer heeft. Er zal ooit wel een andere voor komen, maar nu nog even niet. Ik houd mij bezig met ons verslag voor de website. Rond 17:00 uur hebben we met Mary en Phil van SV Remedy afgesproken om in de gezamenlijke (met airco) ruimte samen wat te drinken. Altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. We wisselen allerlei tips uit en al gauw worden er diverse verhalen gedeeld. Zo vliegen de dagen voorbij.

Zondag 18 januari 2026
Er wordt vandaag niet gewerkt aan onze boot. We maken dan ook maar gelijk gebruik van de gelegenheid om de gehele boot goed af te spoelen, wat echt geen overbodige luxe is. Blauw stof wordt overal van af gespoeld en we vullen ook meteen de watertanks weer aan. Met de hand was ik wat ‘werkkleding’, die nu redelijk stofvrij opgehangen kan worden. Aan het einde van de dag is die wel droog. Fred houdt zich bezig met de schroef om deze schoon en glad te schuren.
De rest van de dag doen we het rustig aan, wat ook niet anders kan, want het is bloedheet op de kant. De hondjes van de werf zijn het hier volkomen mee eens en liggen lekker lui in de schaduw.

Het is een havenstad en gemeente in het noordwesten van Colombia. De stad is vernoemd naar de Spaanse stad Cartagena en wordt ook wel ‘Cartagena de Indias’ genoemd. Het is de hoofdstad van het departement Bolívar en heeft een bevolking van 1.075.000 personen. De stad ligt in het noorden van het land en is het de hoofdstad van de regio Bolívar. ‘La Heroica’ (De Heldhaftige Stad), zoals de stad ook wel bekendstaat, biedt uitzicht op verschillende archipels en eilanden. We zullen zeker het architectonische en culturele erfgoed van de stad verkennen door een bezoek te brengen aan het historische centrum,dat omgeven is door kilometerslange oude muren die samen de ommuurde stad vormen. De schoonheid en het belang van dit landschap van Cartagena hebben ertoe geleid dat het in 1984 door UNESCO is uitgeroepen tot Werelderfgoed.De Colombiaanse cultuur is een unieke mix van inheemse, Afrikaanse en Europese wortels, die tot uiting komen in de muziek, dans, gastronomie en festiviteiten. Cartagena organiseert vele festivals o.a. het prestigieuze Cartagena Muziekfestival (januari) voor liefhebbers van klassieke muziek, en het Hay Festival (eind januari/begin februari) dat zich richt op literatuur en kunst, naast het grote Cartagena Filmfestival. Wellicht maken we dit nog mee.

De wijken van Cartagena zijn een mix van historie, cultuur en moderniteit, waarbij het Historisch Centrum (met sub wijken El Centro en San Diego) bekend staat om zijn koloniale charme, kleurrijke gebouwen en levendige pleinen, terwijl het nabijgelegen Getsemaní de hippe, artistieke hotspot is met street art en een jeugdige sfeer, en Bocagrande de moderne skyline toont met hoogbouw en stranden, in schril contrast met het oude deel. Verder biedt Manga een rustiger, authentiekere woonwijk met goede toegang tot bezienswaardigheden. De straten in Cartagena worden op verschillende manieren aangeduid, zoals: Carrera, Calle, Transversal, Diagonal en Avenida. De Monzanillo werf ligt tegenover het eiland Manzanillo in de wijk Zapatero.

We zijn nu sinds 9 januari 2026 in Cartagena, maar hebben nog niet veel meer gezien dan de werf, ritjes naar supermarkt en winkelcentrums c.q. warenhuizen. Zodra we weer in het water liggen zullen we voor anker gaan dichtbij het oude centrum. Dan nemen we rustig de tijd om o.a. het oude centrum te bezoeken.

Maar nu eerst wat algemene informatie en wat we hebben ervaren.
Shoppen:
We bezoeken nu diverse winkelcentrums c.q. warenhuizen om de verschillen te ontdekken. We hebben al eerder boodschappen gedaan bij enkele Exito centrums, waar je alles wel kunt krijgen. Sommige zijn echt groot, 3 verdiepingen, waar van alles te krijgen is. De laatste die we bezochten was ‘Falabello’, een enorm complex met ook een grote Jumbo supermarkt. Volop kledingzaken met te mooie kleding voor ons, ‘one dollar zaken’, sportzaken en heel veel kleine zaakjes waar ze mobiele telefoons en bijbehorende accessoires verkopen. Er moet wel een grote concurrentiestrijd zijn op dit gebied, want het zijn er erg veel. Leuke kleine koffie en eettentjes. Op de 1e verdieping is een soort plein waar heel veel verschillende eettentjes aanwezig zijn. Het is er erg druk en dit vinden we overweldigend, want dit soort drukte zijn we gewoon niet meer gewend.

Vervoer:
Je kunt je in Cartagena op verschillende manieren laten vervoeren. Allereerst de ‘gewone’ taxi’s’ (deze zijn geel) maar die nemen we niet omdat je dan niet zeker weet of je opgelicht wordt met de ritprijs. Daarnaast kun je gebruik maken van een soort Uber en daarvoor maken wij gebruik van de app ‘inDrive’ wat ons zeer goed bevalt. Je geeft aan waar je naar toe wilt, de chauffeurs kunnen zien waar jij je bevind, vervolgens worden er bedragen geopperd, de tijd van aankomst en dan kies je degene die qua prijs het redelijkste is. Het zijn geen dure ritje, maar een paar euro. Je krijgt in de app te zien hoe de chauffeur heet, welke auto hij in rijdt en wat de nummerplaat is, zodat je zeker weet dat je in de goede auto stapt. Erg veilig dus. Het zijn niet altijd de mooiste auto’s, maar goed genoeg. De meeste taxichauffeurs die we tot nu toe hebben gehad zijn erg vriendelijk. De rijstijl varieert nogal, maar als hij bevalt, geven we voldoende sterren op zijn account. Zodra we wegrijden doen ze automatisch de deuren op slot voor de veiligheid.
Dan zijn er nog gewone bussen, maar ook die hebben we nog niet uitgeprobeerd, want de taxi’s bevallen ons prima.
Verder rijden er honderden motoren rond die mensen vervoeren, soms wel meer dan drie personen! Hier wordt echt veelvuldig gebruik van gemaakt. Ter herkenning dragen ze vaak dezelfde shirtje of jasjes. De meeste dragen een helm, maar degene die achterop zit vaak niet. Wij vinden dit vervoermiddel maar doodeng, ze rijden dwars door alles heen. Zelfs wanneer wij in een taxi zitten houden we af en toe ons hart vast. Het verkeer haalt links en rechts is, wisselt van baan alsof het niets is. Er wordt voortdurend luid getoeterd en het is bijna niet te geloven dat het allemaal goed gaat. We geloven niet dat we zelf willen rijden in deze grote stad.

De taal:
We kunnen ons goed redden in het Engels, maar hier in Colombia kom je daar niet erg ver mee, want de meeste mensen spreken alleen maar Spaans. Het aantal mensen die we ontmoet hebben die Engels kunnen spreken, is op één hand te tellen. Maar we redden ons wel, zeker wanneer je vertelt dat je geen Spaans spreekt, maar wel je best probeert te doen. We komen een heel eind met een glimlach, wat losse woorden in het Spaans, Google translate en gebarentaal. Af en toe is het wel zoeken naar woorden om iets uit te leggen, maar tot nu toe gaat het goed. We zijn geen van beide echte talen mensen, maar misschien is het tijd om wat meer Spaans te leren.

De wegen en omgeving:
Zoals ik al eerder vertelde, ligt de werf in een niet zo’n goede buurt. De weg loopt dood en eindigt in een soort vuilnisbelt. In de straat staan veel vrachtwagens waaraan gewerkt wordt, zitten mensen op straat en lopen zwerfhonden rond. Er zijn enkele vage bedrijfjes in de buurt, waar ze brommers maken e.d. Ook zijn er vele mensen die drinken en eten verkopen, zittend achter een klein tafeltje of karretje.
De taxi’s nemen vaak achterliggende wegen, om de drukte te vermijden. Zo krijgen we een andere kijk op de stad. Arme wijken met verveloze huizen in vervallen staat, allen voorzien van hekwerken rondom en tralies voor alle ramen. Dat zegt wel iets over de veiligheid in de buurten. Vaak bestaan de kleinere zijwegen uit zandwegen met diep kuilen, zo ook bij de werf. Onderweg kijk je je ogen uit, je ziet echt van alles. Een man die een aantal bezems draagt, ijskarretjes uit het jaar nul, brommers met een hele grote stapel van wel 2 meter hoog achterop etc. We liepen door een straatje waar auto’s gerepareerd kunnen worden. Daar hebben ze een soort van brug gebouwd van betondraad, waar auto’s dan op kunnen rijden. Niet één zaakje, maar gewoon zes naast elkaar. Dan kom je dichter bij het centrum waar ‘moderne’ gebouwen staat met grote winkelcentrums, een groot contrast.

Algemene indruk:
Wanneer we terug zijn na onze tripjes, zijn we meestal bekaf van alle indrukken. Je ziet zoveel onderweg en dat moet je ook verwerken. Zou het door onze leeftijd komen? Geen idee, maar we geven beide toch wel de voorkeur aan om ergens lekker rustig in een kleine baai voor anker te liggen dan hier op de kant te staan in een grote stad. Maar voor de afwisseling is het oké, zolang het niet te lang duurt.

Zaterdag, 10 januari 2026
We hebben goed geslapen, hoe kan het ook anders. Na ons ontbijt en de koffie wandelen naar het kantoor toe om één en ander te bespreken. Maandag is een vakantiedag en is de werf gesloten, dit i.v.m. Driekoningen. Dinsdag zullen ze gaan beginnen met het schuren van de onderkant. Nu wordt de onderkant verder schoongespoten en gaan ze verder met het verwijderen van de pokken. Ook hebben ze een proefstukje geschuurd om te kijken hoeveel er af geschuurd moet worden. De oude antifouling (blauw) moet er helemaal af geschuurd worden tot aan de epoxy primer laag. Vandaag is de werf tot 12:00 uur open.

De beste manier om van hieruit naar de stad (grote supermarkt) te gaan is per Uber of inDrive. We downloaden de app van inDrive, die het beste lijkt. Je geeft op waar je bent en waar je heen wilt, vervolgens krijg je een prijsopgave en kunnen verschillende chauffeurs hierop reageren. Je geeft een akkoord en dan zie je in de app waar hij is, hoe hij heet en welk merk/kleur/nummerbord deze heeft.

We moeten binnen de poort wachten totdat de auto is gearriveerd. De guard bij de deur houdt het in de gaten. We willen naar de Exito Cartagena Mall, om een simkaartje, flessen water en brood te kopen.

Er zijn verschillende Exito’s, allemaal grote supermarkten, bijna te vergelijken met een soort warenhuis. De taxi arriveert om 11:00 uur en nu krijgen we meteen een eerste indruk van het gebied rondom de marina. Een armoedige buurt, zandwegen met kuilen, veel afval op straat en vage kleine eettentjes. Lijkt ons niet echt fijn om hier rond te wandelen. De sfeer heeft iets weg van wat we ervaren hebben in Senegal en Gambia. Het verkeer is wat je noemt chaotisch, aller rijdt kris kras door elkaar. Hoop getoeter en brommer/scooter rijden lukraak tussen auto’s door. Sommige dragen een helm of hebben een helm in de hand (erg handig). Naar mate we dichterbij het centrum komen worden de wegen beter, maar het blijft chaotisch. De Mall is groot en er bevinden zich allerlei kleine winkeltjes, naast de grote supermarkt. We betalen de taxi chauffeur in US dollars omdat we nog geen peso’s hebben, de rit kost $ 5,00. Allereerst gaan we pinnen, we kiezen voor een ATM van de Banco Colombia, die schijnt het namelijk het betrouwbaarste te zijn.

Even ter uitleg:
1 euro = 4255,64 Colombiaanse peso’s. Voor het gemak delen we alles maar door 4000. Het is wel even wennen wanneer je een prijskaartje ziet met daar op 1.000.000 peso’s, dit is maar € 234,98. Dan gaan we op zoek naar een simkaartje. Nadat we een aantal mensen hebben gesproken, lukt het ons eindelijk on iemand te vinden die een heel klein beetje Engels kan en met behulp van Google translate komen we er wel uit. We moeten ons legitimeren en Fred laat zijn rijbewijs zien en later een kopie van zijn paspoort. We moeten even wachten en dat duurt meer dan een half uur. Het probleem is dat onze ID bestaat uit letters en cijfers. En zij kunnen alleen cijfers invoeren. Na veel overleg lukt het blijkbaar toch om ons te kunnen voorzien van een simkaartje. En al die moeite kost ons 35.000 peso’s (€ 8,10). De man die ons hielp is uitermate vriendelijk en geduldig. We bedanken hem vriendelijk en gaan vervolgens eerst maar even iets drinken en eten in de cafetaria. Voor hamburgers en friet (meeste is hier fastfood) betalen we 73.800 peso’s = € 17,08.

Terwijl wij nog even rustig blijven zitten en om ons heen kijken, zien we een dame (gekleed in een mooie jurk met de Colombiaanse kleuren) een paar tafeltjes van ons verwijderd zitten. Zij verkoopt haar eigen gemaakte cake en nog iets anders ondefinieerbaars. Dat zullen we later nog weleens proberen. Maar toch wel bijzonder dat zij binnen een cafetaria haar eigen goederen mag verkopen. We wandelen een beetje rond in de Mall en gaan als laatste de supermarkt binnen om water en brood te kopen. Brood kost 900 peso’s = € 0,21 en vier x 5 liter flessen kost 13.560 peso’s + € 3,19. Dat vinden we super goedkoop. Een bezoekje aan de toiletten kost hier 1.100 peso’s = € 0,25.

Via de app bestellen we weer een taxi voor de terugreis. Ditmaal is het niet zo’n goede chauffeur, hij rijdt een paar keer door rood en kijkt voortdurend op zijn mobiel. Nee, deze krijgt geen sterren van ons! We zijn om 15:30 terug op de werf en appen meteen even met de agent Jose om te vragen wanneer hij langskomt met onze papieren en paspoorten. Hij zal vanmiddag nog komen. Voor nu hebben we even rust. Om 16:45 uur komt Jose, we zijn nu officieel ingeklaard en de gele vlag (Q vlag) kan weer naar beneden gehaald worden. De cruising permit komt volgende week pas. De rest van de dag besteden we aan het plaatsen van een zonnepaneel op het dek voor meer stroom en luieren verder een beetje.

Zodra het donker wordt, gaat Kit op verkenning uit in de kuip en op het dek. Hij houdt iedereen en alles nauwlettend in de gaten. De drie honden zijn zich ineens bewust van het feit dat er een kat op de boot zit en beginnen luid te blaffen, vooral Nutella de grote hond. Tijd om Kit weer naar binnen te halen. We sluiten in de avond de ingang deels af met gaas en een half luik. Wanneer het donker is en je naar het toiletgebouw wandelt komen ze luid blaffend op je af, maar zodra je hun naam zegt lopen ze kwispelend met je mee. Ik probeerde de security guard te vertellen dat Nutella blafte en die rende meteen op hem af om hem een klap te verkopen. Ik maakte met gebaren duidelijk dat de hond niets fout had gedaan, alleen zijn werk als bewaker. Tja, zij zien beesten niet als huisdier zoals wij. Ik aaide de hond Nutella om hem te troosten.

Het is wel altijd een gedoe en zeker wennen wanneer je op de kant staat. Ladder af, ladder op, naar het toiletgebouw heen en weer. En dan de boot, die ligt als een huis, wat we niet meer zo gewent zijn.

Zondag 11 januari 2026
Redelijk geslapen, maar helaas erg vroeg wakker. Het is hier een uurtje vroeger dan in Curaçao en blijkbaar moeten we daar nog aan wennen. We zien een grote bedrijvigheid bij de benzinepomp, waar we zicht op hebben vanaf de boot. Allemaal zondagsmensen die een dagje het water op gaan. Er is de hele dag muziek te horen op de werf, het komt van buiten het terrein, maar klinkt best gezellig. Ik maakte kennis met een Canadees die ook met zijn boot op de kant staat. Tijd om al het zout van de boot af te spoelen met zoet water en dus rollen we alle slangen uit die we hebben. Daarna maak ik een paar kussen, die erg zout zijn geworden, schoon en was de bulletailie lijnen af met zoet water. Terwijl ik bezig ben maak ik kennis met Petra (en haar man Manfred komen uit Duitsland) die op de boot schuin achter ons woont en al een paar jaar hier bezig zijn met een totale refit van hun boot. Dan is het tijd voor de lunch en ga ik daarna beginnen aan de blogs voor de website. De dag vliegt weer om.

Maandag 12 januari 2026
We gaan nogmaals naar het centrum, ditmaal naar een winkelcentrum tegenover de Exito van de vorige keer. Hier zijn nog meer winkeltjes, veel al kledingzaakjes met veel te mooie kleding voor ons. We gaan terug naar Exito om nu wat meer boodschappen te doen. We kopen ook een zak met hondensnoepjes voor de hondjes op de werf, die blijken ze bijzonder te waarderen. In de middag hangen we het schaduwdoek op,  vanaf de giek, boven het dek, dat scheelt weer wat in de warmte binnen hopen we.

Dinsdag 13 januari 2026
Vandaag is de werf begonnen met voorbereiden te treffen voor het schuren van de onderkant. Grote schaduwdoeken worden aan weerskanten opgehangen. Ze gaan met drie man sterk aan de slag met schuren. Zo te zien zal dit nog wel wat tijd in beslag gaan nemen. Fred maakt een schakelaar tussen de huisbatterij en de anker batterij. Ik ga verder met onze website.
We brengen de was naar kantoor en vragen of zij dit kunnen wassen en drogen. Op de werf wast de machine alleen en droogt niet. Wat op dit moment niet handig is omdat ze bij onze boot schuren. Angélica gaat uitzoeken of er een andere mogelijkheid is. Ook leveren we de lege gasfles in om hem te laten vullen. Deze krijgen we dezelfde middag al terug en kostte 60.000 peso’s = € 14,00. We zien in de middag dat er nog een zeilboot uitgehaald wordt. Aan het einde van de middag doen we een rondje werf en ontmoeten de eigenaren. Even later komt er nog een stel aan die met hun boot op de werf staan en ook daar maken we kennis mee. Verhalen, ervaringen worden uitgewisseld. We zullen elkaar zeker vaker zien.

9 januari 2026
Het is 07:00 uur, inmiddels is het al wat lichter geworden en langzaam varen we richting de Marine. We genieten van een prachtige zonsopgang.

We zien vele bootjes over het water scheuren, vissersbootjes die ons vriendelijk begroeten en grotere tour bootjes met behoorlijk buitenboordmotoren achterop. De sky-line van Cartagena wordt steeds duidelijker, wat een grote stad .Er passeert ons ook nog even een grote cruiseboot.
Fred stuurt de Marina Manzanillo een whatsappje met ons ETA (verwachte aankomsttijd). Heel langzaam volgen we de uitgezette route naar de Marina.
Wanneer we er bijna zijn, zien we al een paar mensen klaar staan om ons op te vangen. Naast de plek waar we eruit gehaald worden is een benzinepomp, waar het al behoorlijk druk is. Met gebaren geven ze aan dat we achteruit de ‘Haul out’ plek in moeten varen. Het is erg nauw en dan is het ook niet heel erg fijn om achteruit te varen. Maar gelukkig lukt het Fred om ons zonder brokken in deze plek te manoeuvreren. Zodra we liggen komt er meteen iemand naar ons toe die eerst in het Spaans verteld dat we zo meteen eerst naar het kantoor moeten gaan. Terwijl we naar het kantoor wandelen, zien we dat er vrijwel meteen aanstalten gemaakt wordt om ons eruit te halen. Ik loop terug naar de boot en één van de mannen legt mij uit dat de achter verstaging los moet en de zonnepanelen aan de zijkant opgeklapt dienen te worden (dat laatste lijkt me nogal logisch). Ik probeer met ‘handen en voeten’ uit te leggen dat mijn Spaans minimaal is en dat zij even moeten wachten totdat we terug zijn van kantoor.
In het kantoor is Fred al druk bezig met allerlei papierwerk, de dame van het kantoor (Angélica) zal ook een agent voor ons regelen. Hier in Colombia heb je een agent nodig die alles regelt bij de douane en immigratie, omdat zij niet direct met zeilers willen onderhandelen. Het wordt José van de firma Rymar kwam om 11:30 uur naar de boot toe. Het is een hele vriendelijk bescheiden man die in het Engels ons rustig de gehele procedure uitlegt. Hij maakt foto’s van de papieren en neemt onze paspoorten mee en verteld dat hij waarschijnlijk vanmiddag en anders zaterdag onze paspoorten alweer terug kan geven.
13:00 uur
Nu kan de werf aan de slag om onze boot eruit te halen. De achter verstaging en de baby stag moeten los. Fred gaat samen aan de slag met één van de mannen. Voordat de verstaging verwijderd wordt geeft Fred op de verstaging met tape aan tot hoever deze vast gezet moet worden. De zonnepanelen worden opgeklapt en dan is het wachten, wachten en wachten. De kraan gaat weer weg om een andere boot te verplaatsen, dit duurt zeker tot 15:00 uur.
Dan komt de kraan weer terug en zijn wij aan de beurt. De kraan bestaat uit een vast gedeelte en een gedeelte waarvan de arm omhoog kan zodat deze voor de mast geplaatst kan worden. Er is een duiker die zorgt dat de banden op de juiste plek bevestigd worden. Het gaat allemaal zeer professioneel en rustig.
De kraan wordt op maat uitgeschoven en voorzichtig naar de ‘Haul out’ gereden. De arm van de kraan die omhoog kan gaat rakelings langs onze zaling. Om 15:30 uur zijn ze zover dat de boot uit het water is en naar een plek op de kant wordt gereden. Voordat de kiel op de balken staat, worden eerst even de pokken afgestoken. Alhoewel Fred voor ons vertrek al veel pokken heeft verwijderd, bleven er nog genoeg zitten.

Vervolgens worden vijf stutten aan weerskanten geplaatst en voordat de kraan wegrijdt. Men gaat uitermate voorzichtig te werk. Van het hele proces maak ik foto’s en filmpjes. Vooral de man op de kraan (met zijn grote strooien hoed, vindt het leuk om gefotografeerd te worden.
Onze communicatie in het Spaans is moeizaam, maar met losse woorden en een glimlach, kom je een heel eind. Uiteindelijk zijn ze tot ruim na 18:15 uur bezig voordat we goed en wel staan, inclusief het plaatsen van een ladder. Een lange dag, voor zowel ons als voor de mensen van de werf.

Het terrein van de werf is geheel omheind en er is 24/7 bewaking. Bij de deur, die altijd op slot zit, is een klein hokje waar de security guard zit. Deze Marina ligt in een niet zo veilige buurt, vandaar de strenge bewaking. Wanneer je gebruik wilt maken van het toilet, moet je eerst de sleutel ophalen bij de security guard. Op de werf lopen een aantal kleine hondjes rond en een hele grote bruine gevlekte hond genaamd ‘Nutella’ ter bewaking van het terrein. De hondjes zijn lief en vooral Nutella is erg aanhalig.

Uiteindelijk heeft deze zeiltocht minder lang geduurd dan we hadden verwacht en staan we gelukkig veilig en wel op de kant. Kit was erg onrustig door alle vreemde geluiden en bewegingen en vraagt terecht om meer aandacht. Wel is hij erg nieuwsgierig wat er allemaal buiten aan de hand is en zit in de kuip op de uitkijk!
Vanavond eten we pizza uit de vriezer, gaan lekker lui bank hangen en slapen. Zaterdagmorgen gaan we naar kantoor om het over de planning te hebben. Tot zover!