09-05-2016 t/m 02-02-2019
Vandaag zijn we precies 1000 dagen onderweg sinds ons vertrek op 9 mei 2016 uit Scheveningen.

Ons leven is echt veranderd
We doen steeds nieuwe ervaringen op en raken nog meer op elkaar ingespeeld. Natuurlijk heeft een ieder zo zijn eigen kwaliteiten en taken aan boord, maar toch doen we heel veel samen. We lopen allebei dag- en nachtwachten, bepalen samen waar en wanneer we ergens heen gaan, zetten de routes uit, halen weerkaarten binnen en verdiepen ons in het land of plaats waar we heen gaan. Degene die wacht heeft is de kapitein en maakt in eerste instantie de beslissingen, maar er is altijd ruimte voor overleg in geval van twijfel. Uiteraard zitten er ook wel eens dingen tegen, maar ook daar komen we altijd wel weer uit. We zoeken gewoon samen naar oplossingen voor eventuele problemen die zich voordoen.

We genieten elke dag van het andere leefklimaat, betere buitentemperatuur, warmer zeewater en de fantastische uitzichten die elke keer weer anders zijn. De ervaringen die we op doen op het gebied van eten, drinken, natuur en cultuur, neemt niemand ons meer af. Bijzondere ontmoetingen met Nederlanders die in het buitenland wonen, met andere zeilers en de lokale mensen.
Ondanks tegenslagen op fysiek gebied, kunnen we nog steeds zeggen dat ons vertrek een hele goede beslissing is geweest. We voelen ons goed op ons bootje, zijn erg gelukkig samen en ook Kit heeft het nog steeds heel goed naar zijn zin op de Pegasus. Kortom deze manier van leven bevalt ons uitstekend!

Even een kort overzichtje
1000 dagen onderweg
7 landen
2 continenten
21 eilanden
1 Oceaan
5867 zeemijlen (ofwel 10.866 km)
392 uur met de oude motor (sinds ons vertrek)
314 uur met de nieuwe motor
32 dagen op zee
412 dagen in een haven (29 verschillende havens)
538 dagen voor anker (45 verschillende plaatsen)
15 dagen aan een mooring gelegen
1 dag aan een kade (rivier Gambia)
2 dagen op de kant gestaan met onze boot
Caroline is 2x terug geweest naar Nederland
Fred is 1x terug gegaan naar Nederland
Engels, Spaans, Portugees, Arabisch, Frans en Creools geprobeerd te spreken
Nederlandse, Belgische, Duitse, Franse, Ierse, Engelse, Deense, Zweedse,  Zwitserse en Portugese zeilers ontmoet
10 Nederlanders ontmoet die in het buitenland wonen

Hoogte punten van Fred:
Aankomst in Gijón, dat was de eerste grote stap van onze wereldreis.
Andere culturen en landen ontdekken.
In landen langere tijd verblijven zonder me een toerist te voelen.
Lange overtochten zeilen.
De Gambia rivier bevaren.
Mijn ‘vakantie’ in Nederland en de week dat mijn zus Ingrid en zwager Freek in Kaapverdië waren.

De hoogte punten van Caroline:
Het oversteken, nachten doorzeilen en genieten van de heldere sterrenhemel.
Andere landen en culturen ontdekken.
Bijzondere ontmoetingen met Nederlandse Wereldvrouwen (en hun partner) die in het buitenland wonen en met andere zeilers die goede vrienden zijn geworden.
Mijn ‘vakanties’ naar Nederland, om familie en vrienden weer even te zien.
Dat mijn beide kinderen, Steven en Vincent, allebei bij ons in Kaapverdië waren op mijn 60e verjaardag.
Kerst en O&N vieren in Kaapverdië.

Wat missen we?
Natuurlijk nog steeds onze familie en vrienden, ondanks gebruik makend van de sociale media, zoals WhatsApp, Skype en Facebook.
Ik mis typische Hollands eten en snoeperijen, al wordt ook dit langzamerhand minder. Fred mist dit soort dingen een stuk minder.

Er zijn zes dagen voorbij gegaan wanneer de pijn in mijn buik wederom erger wordt. De kuur antibiotica had allang aan moeten slaan. Na elke maaltijd heb ik last van mijn buik en ook weer diarree. Zo schiet het niet op en daarom gaan we maandag met een taxi (voor € 1,50) terug naar de kliniek. We treffen de dezelfde arts die tot de conclusie komt dat deze bacterie immuun is voor deze antibiotica. De arts schrijft een recept uit voor antibiotica en pijnstiller (incl. injectiespuiten) die beide 5 dagen lang intramusculair * toegediend zal worden. Fred gaat naar de apotheek voor de ampullen en dan dient de verpleegster de eerste injectie toe. Fred kijkt goed naar de handelingen van de verpleegster, want je weet maar nooit wanneer we zoiets zelf moeten doen wanneer we onderweg zijn.
Het bezoek aan de arts kost niets, maar de inspuiting deze 1e keer € 3,50. De rest van de ampullen en spuiten nemen we mee naar de boot.

*Bij intramusculaire injecties vindt de inspuiting (injectie) plaats in spierweefsel van de bil. De vloeistof wordt sneller (binnen 15-20 minuten) in de bloedsomloop opgenomen dan via het maag-darmkanaal en werkt daardoor veel sneller.

Ik voel me gaandeweg opknappen, veel minder pijn en ik slaap ook veel beter dan de afgelopen weken. We moeten elke dag terug naar de kliniek voor deze injectie. De 2e dag houden we een taxi aan om naar de kliniek te gaan, maar voordat we kunnen zeggen waar we heen willen zegt de taxichauffeur al naar de MediCentro? Zijn we al zo ingeburgerd in Mindelo dat de taxichauffeurs elkaar op de hoogte houden van ons doen en laten? Wel grappig toch! De inspuiting kost deze keer maar € 3,00.
Op de 3e dag weet zelfs de receptioniste al mijn naam (ze noemen de patiënten hier bij hun voornaam, waarschijnlijk omdat de familienamen te vaak voorkomen), dat maakt het allemaal een stuk persoonlijker. Het is elke dag dezelfde vriendelijk verpleegster die de injectie zet. Ik ben heel blij dat deze injecties hun werk doen, waardoor ik me eindelijk weer wat beter voel. Nog twee dagen te gaan!
Na afloop doen we boodschappen en drinken koffie bij Casa Café, onze favoriete plek. We waren hier al bijna twee weken niet meer geweest en werden al gemist. Ook mijn ‘hondjes’ zijn blij om me weer te zien en gelukkig voor hun heb ik mijn zakje met hondenbrokken bij me!

Eindelijk heb ik weer wat meer energie om andere dingen te doen, zoals het bijwerken van mijn blogs.

In de maanden november en december hebben, zowel Fred als ik, behoorlijk veel last van verkoudheid en hoesten gehad. Bij mij ging het niet over en het resulteerde uiteindelijk zelfs in een longontsteking. Omdat ik al vaker met dit bijltje heb gehakt wist ik dat er maar één oplossing was om dit goed te bestrijden, een antibiotica kuur. Ik had het al aan zien komen en het langer uitgesteld dan slim was. Gelukkig hebben we aan boord een ruime voorraad medicatie, dus dat was geen probleem. Helaas bleek 1 kuur van 7 dagen onvoldoende om het de kop in te drukken en moest ik wat langer doorgaan. Gaande weg voelde ik me gelukkig wel wat opknappen.

Hebben we het ene gehad, krijgen we het volgende.
Vlak voor Oud & Nieuw was er bij mij een klein stukje van een vulling afgebroken. Gewoon pech, maar het was wel noodzakelijk dat er iets aan gedaan werd. Via Hannie, één van de Wereldvrouwen, werd ik naar een goede tandarts in Mindelo verwezen. In het begin van een zijstraat (aan de linkerkant) van de weg naar het Paleis, zit aan de linkerkant op de eerste verdieping een tandartsenpraktijk. Hier schuin tegenover zit een hele goede bakker volgens Hannie en dat klopt zeker, vanaf dat moment kopen we daar zoveel mogelijk ons brood.
Aangekomen bij de tandarts leg ik mijn probleem uit en om duidelijkheid te krijgen of de betreffende kies niet gespleten is, maakt ze een foto. Na het maken van de foto blijkt dat hij gewoon gevuld kan worden en er wordt een afspraak voor de volgende dag gemaakt. Ik ben totaal geen fan van tandartsen, maar gelukkig verdoofd ze de plek waar ze moet boren. De kies wordt netjes afgevuld en met een beetje scheef smoeltje van de verdoving kom ik terug in de wachtkamer waar Fred op me zit te wachten. Het duurt nog wel even voordat de verdoving uitgewerkt is, maar ja dat hoort er bij. Ondertussen is het ruim na lunchtijd en heb ik behoorlijke trek gekregen. Iedereen heeft het weleens ervaren om iets te eten of drinken terwijl de ene helft van je gezicht helemaal gevoelloos is. Kost wat moeite om alles aan één kant naar binnen te werken, maar het is wel een goede methode om rustig te eten. Jammer genoeg heb ik, waarschijnlijk van het geklooi in mijn mond en de verdoving nog een paar dagen last van hoofdpijn en pijn in mijn gezicht.
De totale behandeling (twee bezoeken, foto en vulling) heeft mij slechts € 60,00 gekost. Dat is nog geen 3e deel van wat een gemiddelde tandarts in Nederland kost.

Vervelende dingen komen nooit alleen
Vorige week woensdag kreeg ik ineens erg last van mijn buik. Nu heb ik wel vaker last van mijn darmen, maar ditmaal zat de pijn veel hoger, meer naar mijn maag toe. Ik heb een soort afknellende band van spierpijn om mijn lijf, ben misselijk, slaap slecht en kan ook niet veel eten. De pijn varieert en gaat gepaard met koortsaanvallen. Ik zit te bibberen onder een fleece dekentje met dikke sokken aan terwijl het binnen 26 graden is. Zo gaat het een aantal dagen door. Mijn weerstand is behoorlijk gereduceerd na de longontsteking en ik voel me al weken bekaf. Wanneer ik denk, nu gaat het iets beter, neemt de pijn zaterdag en zondag weer toe en ook de koorts is terug. Ik kan niet meer slapen en alleen nog maar rechtop zitten. Tijd om naar een dokter op te zoeken en op maandagochtend nemen we een taxi naar het MediCentro (aan de Av. Alberto Leite – Madeiralzinho). Hier worden we al vrij snel geholpen door de uitermate vriendelijk arts Dr. Yasar P. Garcia. Deze arts begint meteen allerlei formulieren met de stempel ‘Urgencia’ erop in te vullen en wil direct enkele onderzoeken laten doen. Hij laat me voor minimaal 4 uur opnemen ter observatie. Door verplegend personeel worden we begeleid naar een aparte ruimte waar een bed voor me klaar staat met gordijnen er omheen. Het verplegend personeel is allemaal zeer vriendelijk. Hier word ik aan een infuus gelegd tegen uitdroging met een vitamine B complex en krijg ook meteen een injectie in mijn bil tegen de pijn. Ik vind alles goed, als ik maar van de pijn af kom. Er wordt bloed afgenomen en een urine test gedaan. Ook moet er een Ultrasonografie van mijn buik worden gemaakt en zittend in een rolstoel gaan we, via de buitenkant van het gebouw, naar de onderste verdieping, wat op zich al een bijzondere ervaring is. Daarna mag ik weer mijn bed in en is het wachten op de resultaten. Regelmatig komen ze vragen of het goed met me gaat. Gelukkig is de ergste druk nu van mijn buik af nu, maar ik voel me wel een vaatdoek, mede omdat ik niets heb kunnen/willen eten vandaag. Ik neem af en toe slokjes water uit mijn waterflesje, maar dan kan ik mijn ogen niet meer openhouden van de moeheid en val in slaap. Totaal krijg ik 3 zakken vloeistof via het infuus. Fred gaat tussendoor even ergens iets eten. Rond half 4 in de middag komt de arts met de uitslag. Er zijn drie verschillende vormen van een bacteriële infectie gevonden, Salmonella type H, type O en proteus OX19. Ik denk meteen, dat heb ik weer, niet 1 maar 3 types!

Even ter informatie:
Wat is infectie met salmonella?
De salmonellabacterie behoort tot de familie van de enterobacteriën. Er zijn ongeveer 1500 verschillende types salmonella, ook wel serotypen genoemd. De verschillende serotypen hebben vaak een eigen gedrag. Sommige salmonellabacteriën verdwijnen binnen enkele dagen vanzelf. In dat geval is een behandeling niet nodig. Er zijn echter ook salmonellabacteriën die ernstige infecties en zelfs blijvende klachten kunnen veroorzaken. Behandeling met antibiotica is in dat geval noodzakelijk. Het zijn voornamelijk de salmonella typhi en de salmonella paratyphi die ernstige klachten kunnen veroorzaken.
Oorzaak van infectie met salmonella
De salmonella bacterie komt vooral voor in rauw vlees (vooral varkensvlees en kip), eieren, rauwe melk en melkproducten, vis en garnalen. Normaal gesproken veroorzaakt het eten van besmet vlees niet direct een infectie. Pas wanneer de bacteriën zich op het voedsel hebben kunnen vermeerderen, ontstaat infectiegevaar. Dit is het geval wanneer producten niet voldoende gekoeld bewaard worden of wanneer producten niet goed verhit worden. De salmonellabacterie wordt gedood wanneer een product geheel (dus ook aan de binnenkant) tot 70 °C verhit wordt. Invriezen van producten doodt de bacterie niet maar gaat wel vermeerdering tegen.

Er wordt meteen antibiotica in het infuus gespoten en de laatste zak wordt opgehangen. De arts schrijft een aantal medicijnen voor o.a. antibiotica, deze moeten we op weg naar ‘huis’ bij de apotheek kopen. In principe mag ik gewoon eten en drinken (alleen water uit flesjes, maar dat doen we altijd al), maar voorlopig geen gewone melk (ik drink gelukkig toch al alleen Sojamelk), geitenkaas eten of slecht gekookte of gebakken eieren, vlees of vis eten. Nu moet ik zeggen dat ik daar op dit moment ook beslist geen behoefte aan heb.
Het zal nu met de medicatie en veel rust moeten overgaan.

Omdat Fred zich ook al een paar dagen niet optimaal voelt, zegt hij tegen de verpleegster dat hij zich ook wil laten testen op deze bacteriële infecties. Dit wordt vervolgens ook in gang gezet en hij verdwijnt naar het laboratorium op de 2e verdieping. Voor de uitslag zullen we nog een uurtje moeten wachten en dat doen we rustig in dezelfde ruimte.
Rond half 5 s ’middags komt de uitslag van Fred terug, positief bevonden op Salmonella type H. Fred dacht zeker gedeelde smart is halve smart! De verpleegster vraagt een recept voor medicatie aan de arts. Gezellig, nu gaan we allebei aan de antibiotica! We bedanken het verplegend personeel voor hun zorg en rustig wandelen we het ziekenhuis uit, waar we een taxi aanhouden die ons terug brengt naar de haven. Bij de Floating Bar van de Marina zoek ik een rustig schaduwhoekje op terwijl Fred de medicatie gaat kopen bij de apotheek. Bij zijn terugkomst varen we direct terug naar de boot. Niet veel later zitten we allebei uitgeblust op de salonbank. Al met al was het toch een hele lange dag en zijn we beide erg moe. Het ontbreekt mij nog steeds aan eetlust, maar omdat ik nog niets gegeten heb vandaag neem ik toch maar een kopje soep.
De dagen die hierop volgen verbeterd dit heel langzaam, maar echt veel eet ik niet. Ook een manier op af te vallen, hoewel natuurlijk niet de beste.

Er zal nog wel wat tijd overheen gaan voordat we beide weer in optimale conditie zijn. Gelukkig hebben we hier alle tijd voor en hebben we geen haast om over te steken naar Suriname zoals vele zeilers om ons heen, want dit is beslist niet iets wat je onderweg wilt krijgen.

Wat heeft ons dit nu gekost?
Nu was dit zelfs een privé kliniek en niet het algemene ziekenhuis, maar je krijgt toch een beeld van wat de gezondheidszorg kost in Kaapverdië.
Caroline totaal 28.304 CVE ofwel € 257,00
Fred totaal van 5204 CVE ofwel € 47,00.

Ook deze kosten zijn zoveel minder dan wat wij in Europa zouden moeten betalen. We zijn ons terdege van bewust in wat voor bevoorrechte situatie wij ons bevinden, dat wij überhaupt keuzes kunnen maken. Want voor een gemiddelde Kaapverdiaan is dit natuurlijk een heleboel geld, zeker wanneer je weet dat een ober gemiddeld € 130,00 per maand verdiend. Dat zij géén keuze kunnen maken voor een privé kliniek maar afhankelijk zijn van het gewone ziekenhuis. Nee, wij hebben het nog niet zo slecht in Europa!

De gezondheid perikelen is één van de redenen dat onze blogs daarom niet echt bijgewerkt zijn. We hopen dat jullie geduld zullen hebben, want ze komen er echt aan!

25-12-2018 t/m 01-01-2019
We zijn nu al sinds mei 2018 bij de Kaapverdische eilanden en in het begin heb ik nog een paar blogs geschreven, maar al gauw zat daar toch behoorlijk de klad in. Het lukte me om één of ander reden niet om onze ervaringen op te schrijven. Mijn hoofd zat blijkbaar te vol met alle indrukken. Maar nu zijn we ondertussen een paar maanden verder en is de rust in mijn hoofd weer gekeerd en ben ik weer begonnen met schrijven. Heel langzaam zal ik met terugwerkende kracht de blogs aanvullen.Maar nu eerst een blog over Kerst en Oud & Nieuw

We zijn nu alweer een paar weken in Mindelo op Sao Vincente en hebben het prima naar onze zin. Niets moet en we hebben totaal geen haast en dat bevalt ons beide erg goed. Ondertussen zijn we al aardig ingeburgerd en weten onze weg wel te vinden in Mindelo. In november en december is het aardig druk geworden in de haven van Mindelo en ook op de ankerplaats, waar wij liggen, is het aantal bootjes flink toegenomen. We worden ingesloten door Franse bootjes, want daar stikt het hier van. Fransen hebben ook altijd de neiging om boven op je lip te gaan liggen. Ze droppen het anker op een paar meter afstand om vervolgens meteen hun dinghy te water te laten en er vandoor te gaan naar de kant. Dit is een methode die wij niet ambiëren, maar goed verschil moet er zijn…… Aan boord proberen we een beetje kerstsfeer te creëren door wat versieringen en verlichting op te hangen. Het Marokkaanse kunststof kerstboompje zetten we op de kuiptafel buiten neer, met versieringen en verlichting. Vervolgens hangen we gekleurde lampjes in de kuip die we op allerlei standen aan kunnen zetten. Maar voor de rust kiezen we de stand permanent branden, anders worden de buren gek van die flikkerende lampjes.

De laatste paar weken in december zijn er ook een aantal Nederlandse zeilboten bij gekomen, waaronder enkele zeilvrienden die we al eerder hebben ontmoet of waar we eerder contact mee hebben gehad via mail en/of sociale media. Altijd gezellig om landgenoten te treffen. Voor het eerst maken we kennis met Diny en Marten van de Dayak. Dit zijn kennissen van het vrijwilligerswerk van een hele goede vriend (Erik) van ons. We hebben al een aantal keren mail contact met elkaar gehad en nu ontmoeten we elkaar in het ‘echt’. We drinken bij hun aan boord een kopje koffie en Marten verteld dat hij de oversteek naar Suriname met opstappers gaat maken en dat Diny zich later bij hem voegt in Suriname. Met Diny wordt het een kort weerzien, want helaas moeten zij door familieomstandigheden eerder terug naar Nederland. Maar Marten komt de dag voor kerst weer terug. Cor en Cynthia zijn met de DreamC gearriveerd en Marja en Henk met de Dina Helena. Natuurlijk ga ik op de foto met deze zeilende Wereldvrouwen (de groep waarvan ik al jaren lid ben op Facebook), Diny van de Dayak en Marja van de Dina Helena.

De dag voor kerst hebben we een borrel aan boord van de Tomski, met Lena en Marcel aan boord. Het lijkt wel of Leny ongeveer beetje iedereen heeft uitgenodigd en de boot zit vol met een zeer gemêleerd gezelschap van Fransen, Portugezen, Zweden, Spanjaarden en Nederlanders. Iedereen heeft iets te eten en/of te drinken meegenomen. Zo maken we onder meer kennis met typische Zweedse koekjes, broodjes en sterke drank. De sfeer zit er goed in en de Zweden beginnen spontaan als eerste een kerstliedje te zingen, waarop alle anderen niet achter kunnen blijven. Er vloeit de nodige drank en na afloop zwalken we over, een nogal bewegende steiger, vanwege de swell in de haven. Het lijkt wel een golfplaat en dat komt niet alleen door de drank……..De volgende dag op 1e kerstdag gaan we met een aantal Nederlanders uit eten bij een goed Italiaans restaurant de ‘Taverne’. Een gezellig restaurant met muziek en goed eten.

Van Marten krijgen we een overheerlijk kerstkrans waarvan ik dubbel geniet.

De tweede kerstdag vieren we op onze boot lekker met zijn tweetjes. Kleine hapjes eten terwijl we naar een aantal films kijken. Het blijft bijzonder om kerst in deze temperaturen te vieren. Elk jaar is het weer een verrassing waar we de feestdagen zullen vieren.

De dag voor oud en nieuw horen we één van de zeilers geregeld heeft dat we het terras van de bar van de Marina na 21:00 uur mogen gebruiken om een oudejaarsfeestje te geven. Alle zeilers zijn welkom! Het is de bedoeling dat iedereen eigen eten en drinken mee neemt. Maar dat er zoveel gehoor aan wordt gegeven verbaasd ons enorm. Er zijn zeker 100 mensen aanwezig en het eten past maar nauwelijks op de tafels. Van wraps, salades tot hele taarten toe. De sfeer is super gezellig en er wordt ook gedanst op de muziek. Maar toch ontstaan er groepjes, de Fransen klitten lekker bij elkaar (vaak doordat ze geen Engels kunnen) en wij als Hollanders zoeken elkaar ook op. Om 24:00 uur barst het vuurwerk los en proosten we op het nieuwe jaar. Dat het maar een goed zeiljaar mag worden voor iedereen.

De kade van Mindelo ziet het letterlijk zwart van de mensen die eerst van het vuurwerk en daarna van de muziek op straat genieten. Samen met Marten wandelen toch ook maar even de stad in om hiervan te genieten. Wat een mensenmassa! Straten vol met vrolijk dansende mensen. Omdat ik me nog niet helemaal fit voel (ik heb de afgelopen weken veel gehoest en een longontsteking opgelopen, hierover later meer) maken we het niet te laat. Om half 3 zijn we weer terug bij de boot. We kunnen wel zeggen dat dit toch wel één van de meest spectaculaire oudejaarsfeesten tot nu toe was.

We wensen alle lezers van ons blog een bijzonder gezond,
maar vooral een heel happy 2019 toe.

01-12-2018 t/m 03-12-2018
We vertrekken vandaag van Brava naar Santiago, een zeiltocht van 87 zeemijl en 24 uur. Op deze trip zeilt opstapper Kee mee, die we op Brava hebben leren kennen. Ze is erg enthousiast want het is de eerste keer voor haar dat ze op een oceaan zeilt. We roeien naar de kant om Kee op te halen en gaan nog even voor de laatste keer iets drinken bij Anna. Dan blijkt dat George (de man van de Marine Policia) daar nu net binnen aan het lunchen is. We moeten even op onze woorden letten, want officieel moeten we natuurlijk melden dat we iemand meenemen aan boord. We nemen afscheid van Mathilde, Rob en Erick en lopen zo opvallend mogelijk terug naar de dinghy. Bij de boot aangekomen hijsen we de dinghy aan boord en bereiden ons verder voor op ons vertrek. We leggen Kee globaal een aantal zaken uit die op dit moment van belang zijn, de rest komt wel als we onderweg zijn.

De wind komt uit het noordoosten en we zullen waarschijnlijk de hele tocht motorzeilen (grootzeil, Genua en de motor). Het weer is gelukkig erg mooi en warm zodat we in een korte broek in de kuip kunnen zitten. Omdat we een nachtje doorzeilen lopen we natuurlijk ook wacht en we laten het aan Kee over welke uren ze mee gaat draaien. Er staan aardige golven en Kee en ik moeten hier even aan wennen, hoewel we niet echt zeeziek worden hebben we toch een beetje raar gevoel in onze buik. Natuurlijk heeft Fred weer nergens last van, mazzelaar! Kee vindt het geweldig om te sturen en geniet zichtbaar van deze tocht. Het is een mooie tocht, ondanks de golven. Tijdens deze zeiltocht zitten Kee en ik gezellig te kletsen, we hebben het geweldig naar onze zin. Fred maakt ‘s avonds het eten klaar omdat wij liever buiten blijven. De wachttijden gaan in en Kee draait zowel met mij als met Fred een aantal uren mee. De volgende dag neemt de wind toe en de windmeter geeft zelfs een keer 40 knopen wind aan (windkracht 8)! Dan komt het eiland Santiago in zicht en naderen we de baai. We zien meteen dat er grote golven de baai binnen rollen en moeten goed opletten waar we gaan ankeren. Je wilt namelijk niet dat de boot door een golf meegenomen wordt richting strand……. De vorige keer was het hier toch veel rustiger, dit doet ons meteen aan Brava denken. Wanneer we eenmaal goed voor anker liggen, proosten we op deze tocht, waar we alle drie van hebben genoten!

‘S avonds gaan we naar de kant met de dinghy en eten een pizza bij onze favoriete restaurantje annex bakker. De volgende ochtend is het helaas tijd om afscheid van Kee te nemen. Zij neemt een aluguer naar Praia om van daaruit de ferry terug te nemen naar Brava waar ze nog een aantal weken bij Marijke en Erick al vertoeven. Bij het busje zwaaien we haar nog even uit. Heel raar, maar ik heb een beetje last van een ‘empty nest syndroom’. Het was leuk om een gezellig jong persoon als Kee aan boord te hebben, al was het maar voor korte tijd. We kunnen niet anders zeggen dat we het heel erg leuk hebben gevonden dat Kee meegezeild heeft en wie weet vaart ze nog eens mee in de toekomst…… Bedankt voor je gezelschap Kee!

Overige tijd in Tarrafal
We blijven nog anderhalve dag in Tarrafal en dan zullen we daaruit naar Mindelo op Sao Vincente zeilen. Nadat we enkele boodschapjes hebben gedaan drinken we iets bij het restaurant ‘Buzio’. Dit restaurant dankt zijn naam aan de schelpensoort dat hier veel voorkomt. Er liggen een aantal schelpen in het restaurant ter versiering en omdat ik deze zo mooi vind krijg er ééntje cadeau van de ober. Dit restaurant was nog niet open toen wij de vorige keer in Tarrafal waren. Aan de wand hangen schilderijen van bekende zangers en zangeressen en staat een grote vogelkooi met een stel kwetterende parkieten.

Dan is iedereen ineens bezig met verschuiven van tafels en stoelen, want er komt een grote groep aan.
Het blijkt dat het vandaag de dag van het gehandicapte kind is en dat moet gevierd worden met zang en dans. Het is een gezellige drukte vanjewelste wanneer een grote groep gehandicapten met familie en verzorgers op de stoelen plaats nemen. Er wordt muziek gemaakt, gezongen en gedanst. Voor ons weer een buitenkansje om zoiets mee te maken.

De volgende dag gaan we weer verder, ditmaal terug naar Mindelo, Sao Vincente.

14-11-2018 t/m 31-11-2018
Onderweg
We zijn al een poosje in Mindelo (Sao Vincente) en gaan nu naar het allerkleinste bewoonde eiland van Kaapverdië. Het wachten is op een goed weer momentje. Brava is één van de benedenwindse eilanden en daarvoor is de heenreis een stuk gemakkelijker dan wanneer we daarna terug gaan naar Sao Vincente. Op woensdag is het dan zover en we verlaten de baai bij Mindelo rond het middag uur. Het is ongeveer 130 zeemijl, ruim 24 uur varen, dus een nachtje op zee. De voorspelling is dat we de wind schuin van achter hebben met golven van rond 2 meter. Overdag zeilen we op het grootzeil en genua en voor de nacht zetten we een rif in het grootzeil. Gedurende de nacht nemen de golven en wind toe en begint het steeds meer een ‘bumpy ride’ te worden. Niet helemaal wat we er van hebben verwacht, maar ja, wanneer is de weervoorspelling nu wel helemaal goed! We hebben zelfs windvlagen van meer dan 26 knopen. Tijdens mijn nachtelijke wacht, zie ik ineens vlak voor ons een rood en groen lampje opduiken, wat betekend dat er een boot recht op ons af vaart. Op de instrumenten is het nog niet zichtbaar, zodra ik de contouren van een andere zeilboot zie, verschijnt er ook ineens een signaal op het scherm. Die zet nu pas zijn AIS aan. Ik behoud mijn koers zoveel mogelijk en zie dat het bootje op nog geen mijl afstand langs vaart. Dit was dan ook weer het enige spannende van deze nacht. Verder probeer ik mezelf zoveel mogelijk af te schermen tegen de golven die af en toe overkomen. Er zijn zelfs inktvisjes aan boord gespoeld. Eentje hebben te laat overboord gezet, die had Kit al te pakken en verorberd.

Rond 11:00 uur zien we de vage omtrekken van de eilanden Fogo en Brava verschijnen.

Zodra ik mobiel bereik heb, stuur ik Marijke (een Wereldvrouw die op Brava woont) een berichtje dat we er bijna zijn. De golven zijn behoorlijk hoog en daardoor besluiten we om pas in de baai het zeil te strijken. Om 13:00 uur naderen we de baai en varen om de kleine rots heen waarna de golven gelukkig een stuk minder zijn. We varen een paar rondjes om te bepalen waar we ons anker uitgooien. De beste plek om te ankeren is in de buurt van de vissersbootjes had Marijke ons verteld. Er ligt één klein Frans houten zeilbootje en daarnaast ankeren we. Dit bootje is werkelijk piepklein, ongeveer 6 meter. Later vernemen we dat ze niet alleen vanaf Frankrijk hier heen zijn komen zeilen maar ook nog eens straks de oceaan over zullen steken. We vinden het nogal gewaagd en moedig van deze Fransen. We blijven de rest van de dag aan boord, om zeker te weten dat het anker goed gepakt heeft.

Brava
Is het kleinste vulkanische bewoonde eiland van Kaapverdië, maar 64 km² groot en ligt ten westen van het eilandje Fogo. Het telt nog geen 6.000 inwoners en ‘Nova Sintra’ is de belangrijkste stad, die op 500 meter hoogte ligt in de bergen. Het eiland is klein, maar heeft een afwisselend landschap met een bergachtige natuur, steile kliffen, pittoreske dorpjes en één van de mooiste baaien van Kaapverdië, ‘Fajã de Água’. Ten noorden liggen een aantal kleine onbewoonde eilandjes, Grande en Cima, die ook bij Brava horen. Het hele jaar door, dag en nacht, schommelt de temperatuur tussen de 20 en 25 graden. Dus nooit koud en niet te heet. Alleen in januari, februari, maart kan je wel een vestje gebruiken ‘s avonds. De regentijd is ‘officieel’ van juli tot november, maar dat betekent vooral dat er KANS op regen is en absoluut niet dat het elke dag regent! Brava wordt nog nauwelijks bezocht door toeristen en dat merk je. Het is een aanrader voor mensen die tot rust willen komen en van eenvoud houden, waar je goed kunt wandelen, snorkelen, vissen, zwemmen, ontspannen en het Kaapverdische leven kunt proeven. Naast Portugees wordt er voornamelijk Creools gesproken. Op elk eiland van Kaapverdië klinkt het Creools weer heel anders dan op de andere eilanden is onze ervaring tot nu toe. Er is duidelijk een verschil tussen de noordelijke en de zuidelijke eilanden en dat geldt niet alleen voor de taal. Ooit is er een landingsbaan aangelegd op Brava, maar die is al jaren gesloten. De baan was te kort en het was te gevaarlijk om te landen vanwege de sterke zijwinden die hier heersen. Nu kun je alleen per zeilboot of veerboot vanaf Santiago (Praia) en vanaf Fogo naar het eiland komen.

In de baai  van Fajã de Água’

Stukje geschiedenis
Brava is in 1462 ontdekt door de Portugezen, maar ondanks dat het toen al ontdekt was, vestigden er zich pas mensen in 1573. In 1680 vond er een vulkaanuitbarsting plaats op het nabij gelegen eiland Fogo. Dit leidde ertoe dat veel inwoners van Fogo naar Brava vluchtten. Zij ontdekten al snel dat Brava een zeer vruchtbaar eiland is en begonnen koffie, suikerriet, mais en aardappels te verbouwen. Het leven op Brava was zo goed dat veel voormalig inwoners van Fogo besloten niet terug te keren. Rond 1850 kwamen er verschillende walvisvaarders naar Brava om hun voorraden aan te vullen. Daarop besloten veel jonge inwoners van Brava om met deze walvisvaarders mee te gaan. Sommigen als bemanning bij de walvisvaarders, anderen om naar de Verenigde Staten te gaan en daar werk te zoeken. Veel immigranten uit Brava hebben zich gevestigd in Boston, Providence en New Bedford. Tijdens en na de grote depressie in de Verenigde Staten besloten veel voormalige immigranten uit Brava terug te keren naar hun thuisland. Echter, op Brava was het leven ook zwaar. De gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zorgden ervoor dat er weinig levensmiddelen naar de eilanden van Kaapverdië kwamen. Gevolg hiervan was dat veel mensen aan de hongersnood overleden. In 1982 verwoestte een orkaan ook nog eens een groot deel van de infrastructuur op Brava. Vele nazaten van de geëmigreerde Kaapverdianen komen met regelmaat terug naar de eilanden, sturen geld naar de familie en hebben veelal nog een huis op het eiland. Dit is mede de reden dat men hier ook wat meer Engels spreekt.

De baai bij het dorpje ‘Fajã de Água’
Is werkelijk een plaatje, wat is het rustig hier! De baai is omringd door hoge rotsen en in één daarvan zie de vorm van een gorilla of is het een indiaan? Fred deelt mijn rijke fantasie niet. Er loopt een weg langs de kust waar de huizen van het dorp aan liggen, sommige in koloniale stijl en wit met blauw geschilderd.

Tegen de groene helling met terrassen en palmbomen, staan nog enkele huizen waaronder die van Marijke en Erick. In deze baai is geen strand, het bestaat voornamelijk uit grote zwarte door het water afgeronde stenen. Een hoge kade muur moet het dorp beschermen tegen de golven. Er is eigenlijk maar één geschikte plek om aan land te komen en dat is waar de vissersbootjes op een helling liggen. Dit is een deels ommuurde helling waar acht vissersboten liggen. Een klein schattig kerkje bevindt zich aan het begin van het dorpje. Omdat de afstand niet zover is roeien we naar de kant en laten de buitenboordmotor aan boord van de Pegasus. Voor de kust dobberend bekijken we eerst even hoe we aan land gaan, want het is en blijft altijd een kunst om op het juiste moment de golven af te wachten en te landen. Gelukkig gaat het allemaal goed en komen we redelijk droog aan. We trekken de dinghy wel zover mogelijk de helling op en leggen deze naast de vissersbootjes. Van de visserman Dani kopen we enkele mooie vissen.

Ontmoetingen
We kijken er naar uit om Marijke Katsburg (Wereldvrouw) en Erick Mulder te ontmoeten. Ik heb al ruim 1,5 jaar contact met Marijke via de sociale media. Ook Marijke heb ik leren kennen via de Facebook groep ‘Wereldvrouwen’, waar nu bijna 20.000 vrouwen lid van zijn. We hebben al diverse malen contact gehad met Nederlandse vrouwen die in het buitenland wonen. Het is niet alleen bijzonder leuk, maar ook erg interessant om te horen hoe deze vrouwen in het leven staan en het leven in het betreffende land ervaren. Je neemt op deze manier een ‘kijkje in hun keuken’. Marijke is samen met haar man Erick, ruim 6 jaar geleden geëmigreerd is naar Brava. Zij verhuren nu drie eenvoudige appartementen op de berg in het dorpje Fajã de Água, www.kazadizaza.com. Het kleinste appartement is gemaakt van flessen, wat ik een super goed idee vindt. Er is een toilet buiten en ook douchen doe je open en bloot in de natuur, maar met een geweldig uitzicht.In de afgelopen anderhalf jaar heb ik van Marijke al de nodige informatie gekregen over het eiland Brava. Eén van de dingen die mij meteen waren opgevallen is dat ze beide zeer begaan zijn met de lokale bevolking en zich inzetten om dingen op hun eiland te verbeteren door middel van het opstarten van diverse projecten. Naast de inkomsten van de appartementen leven ze van wat het land opbrengt, maken o.a. hun eigen jam, geitenkaas en ‘vruchtenwijn’. Er zijn, sinds Marijke en Erick op Brava wonen, al verschillende zeilers op bezoek geweest. We hopen een bijdrage te kunnen leveren met onze verhalen waardoor mensen aangestoken worden met het Kaapverdië virus. Dat men niet alleen de meest toeristische eilanden, zoals Sal en Boa Vista,  zullen bezoeken maar ook de andere eilanden. Brava is zeker de moeite waard om te bezoeken.

Vanaf de boot gezien

Marijke maakt een paar spectaculaire foto’s van onze boot op de hoge wilde golven. Er wordt gesuggereerd dat we beter naar Furna kunnen zeilen en daar voor anker gaan, maar dat vinden we geen goed plan. Dan moeten we namelijk tegen de golven in terug naar het noorden varen en dat wil je echt niet in deze situatie. Nee, we schommelen het wel uit totdat het over is.

De Pegasus verdwijnt in de golven…….

Een mooie witte vogel met een oranje snavel is zo moe dat hij op de rand van onze reeling neergestreken is (helaas is de foto niet zo goed omdat ik deze door de ruit moest nemen i.v.m. Kit).

Vreemde vogel

Maritime Policia
Het is pas woensdag, zes dagen na aankomst, wanneer weer de mogelijkheid hebben om aan land te komen. We zijn van plan om ons maar eerste te melden bij de Maritieme Policia in Furna. Er rijden kleine busjes (aluguer) heen en weer naar de hoofdplaats Nova Sintra. Bij Anna wachten we totdat er een busje komt. Je moet geduld hebben, want hier doen ze niet aan vaste tijden. Dat hebben we nu na een aantal maanden bij Kaapverdië te zijn wel geleerd. We kunnen mee met een busje dat eerst gevuld wordt met tien zeer luidruchtige schoolkinderen, die allemaal gezellig achterin willen zitten. Scholen zijn niet zo groot en daardoor gaan de kinderen of de ochtend of de middag naar school. We rijden eerst ‘naar boven’ de berg op naar ‘Nova Sintra’, daar stappen we over op een ander busje om in ‘Furna’ te komen.
De weg hiernaartoe blijkt de enige geasfalteerd weg te zijn die het eiland rijk is. Na heel veel bochten belanden we in Furna en vragen waar het kantoor is van de Maritime Policia. Onderweg komen we iemand tegen die Engels spreekt en verteld dat het nu lunchtijd is en dat ze niet aanwezig zijn. JohnJohn heeft in Amerika gewoond is nu (volgens eigen zeggen) de enige tourgids op Brava. Ja hoor, dat geloven we direct! Dan maar ergens even lunchen en hij brengt ons naar een lokaal tentje, ‘Martin’, waar we een heerlijk maaltijd krijgen.

Nova Sintra
Deze plaats kenmerkt zich door de vele hibiscusplanten en groentetuintjes. De toegangsweg bestaat uit een laan met in de middenberm hoge bomen. Een mooi groot plein annex park, waar je wat kunt eten en drinken. Diverse supermarktjes en een groente/fruit hal. Er lopen diverse mensen rond met bakken met fruit en groente. We gaan een aantal keren met de aluguer terug naar deze plaats.

Samen met Erick gaan we naar een houthandel om een stevig balk te kopen. Erick is goed in houtbewerken en zo lief om deze balk voor ons op maat en in de vorm te maken die we graag willen. Deze balk willen we gaan gebruiken als een soort tijdelijke boegspriet om de gennaker aan te bevestigen.

São Vincente
Dit vulkanische eiland behoort tot de noordelijke eilanden en is een klein (ongeveer 227 km2), bergachtig, droog en kaal eiland. Er is heel weinig groen te vinden omdat de bergen van Santo Antão, het eiland dat voor São Vicente ligt, de stormen, maar ook meestal ook de regen van het eiland weg houdt. Het relatief vlakke midden van het eiland wordt door drie middelhoge bergen begrensd, waarvan de hoogste berg, ‘Monte Verde’ (de groene berg, welke midden in het Parc natural ligt), een hoogte heeft van 774 m. Van daaruit heb je een prachtig uitzicht over het eiland. Aan de westkant van Mindelo vind je het internationale vliegveld, vlakbij het plaatsje San Pedro. Zowel hier als in het noorden bij het strand van ‘Salamansa’ wordt veel aan surfen en kit surfen gedaan wordt. Verder heb je hagelwitte stranden waaronder ‘Baia das Gatas’ (ook wel kattenbaai genoemd naar de meerval of katvis die hier veel voorkomt) en het strand in Mindelo ‘ Laginha Beach’. Nederlanders die naar São Vincente komen en ‘thuis’ voor de buis hebben gezeten kijkend naar het tv-programma ‘Helemaal het einde’, nemen daar ook graag een kijkje. De locaties Tamboer en Palmeira kun je per taxi bereiken. Hierover later meer wanneer ik onze ritjes over het eiland beschrijf.

Mindelo
Pas vanaf de 18e eeuw kwamen er langzaam steeds meer mensen op São Vicente wonen. De natuurlijke baai met zijn bekken in het noordwesten, ooit ontstaan door een vulkaanuitbarsting, werd door de Britten als ideale plek voor een haven gezien. Hier werd Mindelo gesticht en ontwikkelde zich in de 19e eeuw tot belangrijke doorgangshaven in de internationale zeevaart. Hier ligt de enige jachthaven van Kaapverdië waardoor veel zeilers vanuit Europa (of Canarische Eilanden) hierheen komen om daarna over te steken naar Zuid-Amerika en het Caribisch gebied. Zo levendig als Mindelo is, zo verlaten en doods is de rest van het eiland. Mindelo heeft ook op de inwoners van de andere eilanden een aantrekkingskracht door het internationale karakter en is hét cultureel middelpunt van Kaapverdië. Het ontwerp van de oude koloniale huizen, de lichte en gevarieerde kleuren van de gevels, maken het de mooiste stad van de archipel. Althans dat is wat de ‘gewone’ toerist leest op internet en in de gidsen.

Men spreekt niet zo gauw over de onafgebouwde en afgebladderde huizen, de vele bedelaars en de hoeveelheid honden die hier rond lopen, waardoor je toch een iets wat vertekend beeld krijgt. Het is wel een bijzondere kleurrijke stad wat mensen betreft. De mix van Portugezen en verschillende Afrikaanse volkeren maakt dat het uiterlijk van de mensen zeer uiteenlopend is. Wat ook wel grappig is dat je dan leest dat je als toerist b.v. echt het fort ‘Fortim do Rei’ gezien moet hebben omdat het uitzicht zo mooi is. Dat laatste is waar, het uitzicht over de stad en haven is mooi, maar het fort stelt niets voor. Het is half ingestort en lijkt meer op een ruïne.

Aan de waterkant staat de ‘Torre de Belém’, een bijzonder lelijk betonnen kopie van de ‘Torre de Belém’ in Lissabon. Daarnaast ligt een strandje met vissersbootjes waar een standbeeld staat van de Portugese ontdekkingsreiziger ‘Diogo Afonso’. Op het muurtje zittend kun je de baai mooi overzien. Onder de afdakjes spelen, vooral mannen, een spelletje kaart om geld en het gaat er soms heftig aan toe. Er zijn ook enkele musea en tentoonstellingen, maar daar vertel ik later meer over.

Diogo Afonso

Bij het plein waar alle busjes staan die naar verschillende plekken op het eiland gaan, zijn kleine verkooppunten gebouwd waar veel Senegalezen en Gambianen hun spullen aan de man proberen te brengen. Overal in de stad vind je kleine supermarktjes annex barretjes. Natuurlijk zijn er gebouwen die de moeite waard zijn om te bekijken, zoals het voormalige (roze) paleis van de gouverneur ofwel het ‘Palácio do Povo’ (volkspaleis) wat nu gebruikt wordt voor exposities.

‘Palácio do Povo’

Er is op de Kaapverdië geen sprake van massatoerisme (gelukkig voor ons), maar het neemt wel toe. Af en toe komt er een cruiseboot die één of twee dagen blijft liggen en een paar honderd man stromen dan even de stad in totdat het tijd is voor het avondeten (want ja alles is inclusief aan boord he!) en dan loopt de stad weer leeg. Om een goede indruk van Mindelo en zijn bewoners te krijgen is het aan te raden om de stad per voet te verkennen of af en toe een bus te nemen. Naarmate je hoger de stad in gaat, wordt het contrast tussen arm en rijk steeds meer zichtbaar.

Op het plein bij ons favoriete Casa Café zit een prima auto verhuurbedrijf, maar je kunt ook een Aluguer nemen met chauffeur. In Mindelo rijden vele bussen rond waar je gewoon een rondje mee kan rijden door de stad voorslechts € 0,40 per persoon per ritje. Alle taxi’s in Kaapverdië hebben een kleur en op São Vincente is dit wit. Een ritje in de stad kost tussen de 100 en 150 escudo’s (€ 1,00 – € 1,50). Naar het vliegveld is het 1000 escudo’s (€ 10,00), dit is bijna een vast tarief.

Muziek
De zeer bekende zangeres ‘Cesaria Evor’ (1941-2011) is op dit eiland geboren. Zij zong de nationale muziek van Kaapverdië  ‘Morna’ in het creools. Deze zang is melancholisch en wordt veelal begeleidt door gitaar, viool, piano, accordeon of een ‘cavaquinho ‘(een snaarinstrument met 4 snaren met de grootte van een ukelele die doorgaans een stemming heeft van een banjo met 4 snaren). Vele artiesten van nu spelen haar nummers en nu wij al geruime tijd in Kaapverdië zijn herkennen wij zelfs de muziek en teksten! Daarnaast heb je de zogenaamde ‘Funaná’ zang en muziek, dit heeft meer tempo en klinkt veelal een stuk vrolijker. In vele restaurantjes en barretjes wordt ’s avonds muziek gemaakt. Ook maakten we verschillende weken in september en oktober mee dat de straat, richting het paleis, afgezet werd en dat er van 21:00 – 23:00 uur muziek gemaakt werd. Op deze avonden is dit een plek waar mensen samen komen, hun gedachten verzetten door te luisteren en te dansen op de muziek. Wij hebben diverse avonden erg genoten van de muziek. Ook zoeken wij vaak de restaurantjes op waar ‘Morna’ muziek gespeeld wordt. Bij ‘Bom Costa’ hebben we meerdere malen genoten van de muzikanten en hun muziek. Deze mensen zijn helemaal in hun element wanner ze muziek maken.

Waar Mindelo ook om bekend staat is het carnaval en dat is één van de redenen waarom wij pas halverwege maart hier vandaan zullen vertrekken, want dit willen we natuurlijk meemaken. Dus voor dit verslag moeten jullie nog even geduld hebben!

De afgelopen periode hebben we hiervan al de nodige bezocht en ‘gekeurd’. Je moet tenslotte het verschil weten niet waar! We hebben ondertussen natuurlijk zo onze favoriete plekjes, zoals ‘Casa Café’, waar we al een leuk contact hebben met het bedienend personeel Valdir, Vanny en Zu. Vaak hoeven we niet eens meer iets te bestellen en komen ze al met de witte wijn voor mij en de rode wijn voor Fred aanzetten. Ook drinken we hier vaak een kopje koffie op het terras met zicht op het plein. Vanny geeft ons regelmatig een omhelzing en Valdir begroet ons op de Kaapverdiaanse manier (gesloten vuist tegen gesloten vuist.

Valdir

We eten graag bij ‘Bom Costa’, wanneer er livemuziek is en ook de ‘Taverne’ is een goed, Italiaans, restaurant. Bij restaurant ‘Pergola’ zit je onder een afdak op een binnenplaats en daar is ook elke avond muziek. Op de weg naar het paleis zit het restaurant ‘Chava d’Ouro’ op de 1ste verdieping.

‘Chava d’Ouro’

Hier kun je heerlijk en goedkoop eten en de leukste plek is dan op het balkonnetje op zaterdagavond wanneer er muziek in dezelfde straat is. Ook ‘O Cocktail’ ligt op de 1ste verdieping en is erg groot, maar je kunt er goed eten en ook daar is elke avond live muziek. Er zijn heel veel kleine lokale tentjes waar je heerlijk kunt eten, het is een kwestie van zoeken. Bij het strand is een gelegenheid ‘Caravela’ waar veel lokale mensen komen, waar het eten goed is en niet duur. De strandtent aan het begin van het strand is meer gericht op de toeristen met de daar bijbehorende prijzen. Het voordeel van deze laatste tent is dat ze de enige zijn met parasols en strandstoelen op het strand, waar je dan wel weer € 6,00 voor moet betalen.

Uiteraard vertoeven we ook aardig wat keren bij de ‘Floating Bar’ van de Marina.

We zijn nu sinds mei 2018 bij Kaapverdië en hebben al de nodige weerwisselingen meegemaakt.
Het is zeer uiteenlopend, van zeer zonnig en warm tot mistig met veel wind en koud (althans naar de maatstaven van nu). Het blijven natuurlijk wel temperaturen tussen de 20 en 30+ graden, dus wat dat betreft mogen we zeker niet klagen. Een aantal weken met veel bewolking gehad en dan had de zon moeite om er doorheen te komen. In de afgelopen maanden hebben we ook een aantal keren behoorlijke harde wind (meer dan 25 knopen), waardoor we aardig liggen te schommelen en slingeren op de ankerplaats. Tijdens deze periode is het dragen van een vest tijdens de tocht naar de kant met de dinghy echt geen overbodige luxe. Wanneer deze dan weer gaat liggen, dan is de zee spiegelglad en draaien we alle kanten om ons anker heen. Ook ’s avonds, zodra de zon onder is, wordt het (januari en februari) behoorlijk frisjes. Op dagen dat het erg warm is, dan waarderen we het zeker dat we voor anker liggen en een zeebriesje hebben. Af en toe hebben we wat regen, als je tenminste kunt spreken van regen, want de paar druppels zijn bijna verdampt voordat ze de grond raken. In Februari hebben we een aantal dagen last van de ‘Bruma Seco’ ofwel droge mist. In Nederland zou je zeggen dat het heiig is. Het zicht is dan heel erg slecht. De kant is nauwelijks te zien, laat staan het eiland Santo Antão.
We zijn natuurlijk de afgelopen jaren gewend geraakt aan warmere temperaturen (Gambia 35+) en daardoor is onze gevoelstemperatuur al gauw ‘koud’ wanneer de temperatuur iets lager is. Ik heb zelfs met dikke sokken op de salonbank gezeten onder een lekker warme fleecedeken, terwijl de thermometer op 20 graden stond. Ja, ja, ik weet het, we zijn verwend!Taal
De officiële taal van Kaapverdië is Portugees en daarnaast spreken ze Creools dat een mix is van Portugees en andere talen. Onze ervaring is dat elk eiland zijn eigen versie heeft. Het wordt zeker gewaardeerd wanneer je enkele Creoolse woorden gebruikt en dat doen we dan ook zoveel mogelijk.
Er zijn ook inwoners van de eilanden die Frans spreken, jammer voor ons want dat kunnen wij niet zo goed. Omdat men meer op toeristen gericht is in Mindelo, spreken ze hier ook meer Engels, wat voor ons natuurlijk wel handig is.

We zeilen alleen op de Genua en hebben onderweg ruim 24 knopen wind. Het is niet het lekkerste weer, zwaar bewolkt en sombere wolken hangen boven ons. Het is best nog een pittig tochtje. Vanaf Boa Viste zeilen we naar het noordwesten en boven de eilanden São Nicolau en Santa Luzia. Mindelo ligt in het noordwesten van het eiland São Vincente. Zodra we het uiterste puntje van dit eiland naderen, begint het al harder te waaien. Tussen de twee eilanden, Santo Antão en São Vincente, neemt de wind nog meer toe en schiet de wind meter omhoog naar 32 knopen. De stroming hebben we ook mee en daardoor worden we gewoon naar Mindelo geblazen. Het is daarom ook sterk aan te raden om Mindelo altijd vanaf de noordkant aan te lopen. Vanaf het zuiden is het haast niet te doen. We zeilen tussen het eiland São Vincente en een rots/ eilandje ‘Ilhéu dos Pássaros’ door. Dit is een hoge rots met alleen een vuurtoren erop, een lange witte trap die naar boven leidt.

Zodra we in de ‘Baia do Porto Grande’ zijn hebben we zicht op de commerciële haven waar de grote Ferry boten (o.a. de ‘Armas’) aankomen die tussen de eilanden varen. Aan stuurboord kant is de ankerplaats en recht vooruit ligt de jachthaven van Mindelo. Er staat nog aardig wat wind en we roepen de haven op, waarop er twee mensen van de marine ons opvangen en helpen met aanleggen. Eindelijk weer eens in een haven, dit is voor het laatst geweest op Tenerife en dat was oktober 2017 ! Kunnen we weer eens een lekkere douche nemen, daar verheug ik me al maanden op. Natuurlijk douchen we wel aan boord, maar dan uitsluitend met koud water wanneer we voor anker liggen. Alleen op momenten dat we de motor een poosje hebben laten lopen, is er warm water aan boord en dan nemen we weleens een warme douche buiten op het dek. We gaan ook de haven in omdat Fred binnenkort naar Nederland gaat voor een week en dan lijkt het ons beter dat de boot in de haven ligt. Ik blijf dan een weekje helemaal alleen aan boord, nu ja met Kit natuurlijk. Dit is de eerste keer dat Fred, sinds ons vertrek, naar Nederland op ‘vakantie’ gaat.

De haven
Het is niet zo druk in de haven er liggen maar enkele buitenlandse boten. We leggen de boot langs de lange steiger met de achterkant naar een zijsteiger. Door de harde wind staat er behoorlijk veel spanning op de landvasten en merken we al gauw dat door het getrek de lijnen veel sneller slijten dan we dachten. In de paar dagen die volgen knappen er 3 landvasten die we meteen moeten vervangen. Gelukkig hebben we altijd extra lijnen aan boord. Een extra stootwilletje is ook niet overbodig. Je kunt de boot prima achter laten in deze haven, wanneer je iemand hebt gevonden die een extra oogje in het zeil wil houden voor je. We melden ons bij het havenkantoor waar we een pasje krijgen voor de beide toegangshekken en voor watergebruik op de steiger en douche. Voor het pasje betaal je € 10,00 borg. Je kunt elke keer water extra kopen voor op het pasje, maak het water wel op voordat je weggaat, want geld krijg je niet terug. Voor 200 liter betaal je om en nabij € 1,00. De faciliteiten zien er redelijk goed uit en ik kan eindelijk lekker douchen.

Wanneer je voor anker ligt, kun je de dinghy aanleggen bij een drijvende steiger, hiervoor moet je natuurlijk wel betalen. Het kost je € 4,00 per dag of € 30,00 per maand. Wanneer het druk is in de haven, controleren ze regelmatig of je wel voor de dinghy hebt betaald! Er lopen overal werknemers van de Marina rond en af en toe zit er iemand op de kruk bij het toegangshek naar de steigers. Het is geheel willekeurig of dit hek afgesloten of open is. Vaak zie je mensen op de steiger staan die geen pasje bij zich hebben en er dan niet uit kunnen, wat naar onze menig levensgevaarlijk kan zijn! Waarom is er geen knop aan de binnenkant gemaakt om het hek open te maken, zoals in zoveel havens gebruikelijk is?

Natuurlijk doen we een ‘aankomst’ drankje bij de bar van de Marina en laten ze hier nu weer eens tapas hebben! Een lekker glaasje wijn met overheerlijke tonijnkroketjes. Fred werkt ook maar meteen zijn appjes bij!

Maritieme Policia
Daar we op vrijdag aangekomen zijn kunnen we daar pas maandag heen met onze papieren. Het kantoor bevindt zich vlakbij de Commerciële Port van Mindelo (Porto Grande). Vanaf de Marina loop je de betonnen kade af, links af de grote weg (met de mooie palmbomen) langs het water tot in de bocht bij de rots. Wanneer je voor het eerst in Kaapverdië aan komt moet je ook naar de douane om in te klaren. Bij hebben dit al op het eiland Sal gedaan. Mocht je tussendoor naar Nederland vliegen, dan moet je eerst een uitklaringsstempel in je paspoort halen (kantoor zit daar vlakbij) wat je € 25,00 kost. Bij terugkomst koop je een visum op de luchthaven (ook € 25,00).

Verjaardag Fred
Op 4 september vieren we samen Fred zijn 62e verjaardag door lekker uit eten te gaan. We komen terecht in het restaurant ‘Nautilus’, waar live muziek gespeeld wordt. Het eten is goed alleen is het jammer dat het er erg tocht omdat er zowel aan de voorkant als aan de achterkant deuren open staan.

Fred weekje naar Nederland
Voor hem is het de eerste keer dat hij op ‘vakantie’ gaat naar Nederland. Hij logeert bij zijn zus Ingrid en van daaruit gaat hij naar de tandarts, vrienden en overige familie. Voor hem en zijn zus is dit een zeer speciale week, niet alleen omdat ze elkaar al 2,5 jaar niet hebben gezien, maar ook omdat ze samen het as van hun overleden moeder uit gaan strooien.

Wat doe ik tijdens die week?
De week dat ik alleen ben, voel ik me een beetje ‘verloren’. Fred en ik zijn zo gewend om bij elkaar te zijn, al een aantal jaren zijn we dagelijks samen ‘thuis’. Nu is het niet zo dat ik mij zal vervelen in mijn eentje, want er is altijd genoeg te doen aan boord. Nee, ik amuseer me eigenlijk wel, maar samen is het gezelliger. Bovendien hebben we regelmatig contact!
Er is nogal veel swell in de haven, dit zijn de naweeën van de storm, waardoor het getrek aan de lijnen nog erger wordt. We hebben aan de lijnen een soort rubberen dempers bevestigd zodat de lijnen minder zouden slijten. Helaas is de spanning zo groot dat één van rubberen dempers kapot gaat. Een kikker op de steiger zit niet goed vast en ik moet (jammer genoeg) meerdere malen aan het Marinepersoneel vragen of ze deze vast willen zetten. Daarna is het nog niet op gelost en vraag ik of ze er één extra bij kunnen zetten, ook dit duurt eeuwig voordat dit gebeurd. Ja, ja, je moet geduld hebben in de Kaapverdië.…. Ook zijn er een aantal lijnen bijna doorgesleten, ondanks de bescherming er om heen. Dus ik op zoek naar nieuwe lijnen en rubberen dempers. De watersportzaak bij de Marina is erg duur en wil mij lijnen verkopen die alleen geschikt zijn als schoten en vallijnen. Hier kan ik wel de rubberen dempers krijgen. In de stad vind ik, na wat zoeken, een zaak voor landbouw en visserij ‘Terramar’. Hier koop ik een grote rol met touw, die keurig door de eigenaar Pedro voor me naar de haven wordt gebracht. Ik ga meteen aan de slag om lijnen af te branden op maat.

Verder was ik enkele kussenhoezen van de salon bank en maak de schoten en andere lijnen schoon. Met behulp van onze naaimachine naai ik (van een Senegalese lap stof) een korte en een lange broek. Ik breng tijd door bij ons, nu al, favoriete ‘Casa Café’en de bar van de Marina. Ten tijde van onze aanwezigheid in de eerste weken was de zogenaamde ‘Floating bar’ in restauratie en tijdelijk ondergebracht op de betonnen kade. De rest van de week gaat hierdoor super snel voorbij. Achteraf gezien had ik liever voor anker gelegen tijdens deze week, dat was een stuk relaxter geweest.

Fred terug uit Nederland
Uiteraard ga ik Fred ophalen van de luchthaven. Na een week is het fijn om elkaar weer in de armen te kunnen sluiten. Hij heeft twee grote zeiltassen en een koffer vol met allerlei spullen die we in Nederland besteld hadden, o.a. een membraan voor de watermaker. Op de boot stallen we alles uit op de salonbank en Kit kijkt toe. Er zitten zelfs al cadeautjes voor mijn verjaardag bij, waarvan ik er ook al enkelen uit mag pakken. Mijn allerliefste vriendin Ludmilla, die meer een zus voor me is, heeft een hele stapel kleding voor me gekocht. Super blij ben ik hiermee. Allerlei lekkere dingen komen er uit de tassen tevoorschijn, zoals een stuk zelfgebakken appeltaart van Ingrid. Zo lief! Zoveel spullen, medicatie voor een half jaar, nieuwe vlaggen, onderdelen voor de boot, elektronica etc. etc. Fred moffelt nog gauw de rest van mijn cadeautjes weg, daar moet ik nog even geduld voor hebben.