Zaterdag 2 augustus 2014
Slechte dag voor mij, voel me beroerd en blijf poosje langer liggen. Dit geeft Fred in ieder geval de rust om door te werken. We tanken water en bereiden ons voor op de dag van morgen wanneer we verder zeilen naar het volgende eiland.
Zondag 3 augustus 2014
We vertrekken voor 8:00 uur uit de haven van Pornic richting Belle Ile. We hebben een gunstige stroming en het is half bewolkt, niet echt warm. Jammer genoeg kunnen we maar een paar uur zeilen en moeten we de rest op de motor doen. Bij het eiland, in een mooie baai, gaan we voor anker, duurt even voordat het anker goed pakt. Er zijn vele strandjes hier, maar sommige vallen alleen bij eb droog. In de baai liggen meerdere boten voor anker, de meeste zijn Frans en af en toe zie je een andere nationaliteit. We zien weinig Nederlanders, blijkbaar komen die niet zo zuidelijk tijdens de vakantie. Het blijkt dat we in deze baai behoorlijk schommelen, daarom leggen we een extra lijn vanaf het anker naar de zijkant van de boot. Nu maar hopen dat dit iets helpt! Het wordt ook een gewoonte op 3 punten te peilen, maar ach kwaad kan het beslist niet! We kijken tegen de hoge rotsen op die begroeid zijn met grote varens en op de top van de klif staan gigantische hoge dennenbomen in grillige vormen, die volgens mij al jaren oud moeten zijn. Vanavond eten we gezonde gevulde wraps en brengen onze tijd door met lezen, lezen en nog eens lezen. De golfslag blijkt toch wel vervelend te zijn, maar dichterbij de kust kunnen we niet ankeren, dus hier moeten we het maar even mee doen.
Maandag 4 augustus 2014
Het heeft vannacht geregend en wanneer we op staan is het half bewolkt en piept de zon af en toe door de wolken heen. Fred plakt de dinghy, ergens zit er toch nog een lekje, zodat we eventueel straks naar de kant kunnen varen. Ineens krijgen we weer een regenbuitje terwijl de temperatuur toch zo’n 22 graden is. We vullen onze tijd met lezen, Fred kan niets aan zijn werk doen omdat de internetverbinding bijzonder slecht is. We hebben net lekker geluncht, zonnetje is weer volop terug, wanneer er ineens een rib bootje met hoge snelheid op ons afkomt. We hadden natuurlijk gisteravond al de marineboot zien liggen, op gepaste afstand, maar niet verwacht dat ze iets zouden doen. Vier man sterk, in vol ornaat en bewapend, vragen netjes of ze aan boord mogen komen. Natuurlijk mogen ze dat, wij hebben tenslotte niets te verbergen. Wordt om onze papieren gevraagd en waar we vandaan komen en heen gaan. Op deze laatste vraag zeggen we beide tegelijk, “geen idee”! Blijkbaar is het toch vreemd dat een Nederlandse boot 2 maanden weg is en niet precies weet waar ze heen gaan. Er wordt een vluchtige blik naar binnen geworpen en met een vriendelijk goedemiddag vertrekken ze weer. Dit is de 1e keer dat we gecontroleerd worden en dat ze ook daadwerkelijk binnen kijken. De rest van de dag brengen we verder door met het repareren van het zwemtrapje en lezen. We gaan morgen boodschapjes doen in het dorpje.
Dinsdag 5 augustus 2014
Het is een vreselijke wiebel nacht geweest vannacht, waardoor ik slecht heb geslapen. Fred slaapt altijd door alles heen. Het weer is weer een beetje omgedraaid, regen, bewolkt en koud. Niet wat je noemt zwemweer. Als het even droog is, varen we met de dinghy naar de plaats La Palais, wat ongeveer 15 minuten duurt. Wanneer we om het havenhoofd de haven binnen varen, is het goed opletten omdat er veerboten af en aan varen. We leggen de dinghy aan een lange ponton. In het stadje wandelen we door de smalle straatjes op zoek naar een supermarktje voor onze boodschappen. Het valt ons wel op dat er weinig aanbod is van groente en als het er is, ziet het er niet appetijtelijk uit. Op een terrasje, met uitzicht op de haven, genieten we van een lekkere crêpe du citroen, chocolade en drinken hier een echt Bretons biertje bij. Terug bij de dinghy is het weer even goed op de ferry’s letten en dan richting de boot. We maken onderweg foto’s van de kant en van onze boot. Tijdens ons borreluurtje bekijken we de kaart en besluiten om morgen te vertrekken richting het volgende eiland, namelijk Ile Le Groix. Dit is niet zo ver, maar een half dagje varen. We gaan op tijd naar bed.
Woensdag 6 augustus 2014
Bij het opstaan, constateren we dat toch zeker 300 meter verlijert zijn gedurende de nacht, wat vreemd is omdat we toch al een paar dagen hier voor anker liggen! We moeten meteen actie komen en besluiten dan ook maar meteen te vertrekken, ontbijten doen we wel onderweg! We varen richting Ile de Croix, afwisselend op zeil en motor. Wanneer we het eiland naderen, blijkt dat de haven van Port Tudy een populaire bestemming is voor zeilers. Je kunt hier alleen aan een mooring liggen, aan de voor- en achterkant bevestigd. Het is een wirwar van aankomende bootjes, waar tussendoor een rib bootje van de havenmeester vaart die iedereen een plekje aanwijst en helpt met de lijnen door het oog van de mooring te krijgen. In het begin van de avond is deze haven zo vol, dat er echt niets meer bij kan, we lijken wel een blik sardientjes! De grote Ferryboot zorgt voor aardige golven, wanneer hij aankomt en vertrekt, we worden met z’n allen een heel eind weggezet. Iedereen aan dek is alert en er wordt driftig met allerlei lijnen en stootwillen gewerkt om schade te voorkomen.
Je kunt hier alleen aan de kant komen met een dinghy, wat als gevolg heeft dat er een hevige bedrijvigheid ontstaat op menig boot om deze op te pompen. Wij zijn toch wel erg blij dat we een stevige dinghy hebben met een vaste harde bodem, die we alleen vanaf het dek in het water moeten hijsen. Even later zien we de een na de andere dinghy te water worden gelaten, soms met 4 of 5 personen in een piep klein opblaasbootje stappen, vervolgens hen best doen om droog over te komen. We kijken met veel plezier vanuit de kuip naar alle bedrijvigheid, maar ook de verscheidenheid van de boten met hun bemanning. Dit zijn de leuke momenten! Maar ook wij moeten er aan geloven, met de dinghy naar de kant, havenkantoor bezoeken en even lekker douchen. Het is een erg druk stadje, maar ziet er wel gezellig uit. We wandelen een beetje rond, drinken iets op een terrasje en zien dat we overal fietsen kunnen huren. Dat lijkt ons wel iets voor morgen! De temperatuur is nog steeds rond de 24 graden en het is al rond 22:00 uur.
Donderdag 7 augustus 2014
Al vroeg is er veel drukte aan boord van de anderen boten, de meeste vertrekken vandaag weer. Sommige boten zijn zo ingesloten dat het een hele klus is om er tussenuit te komen. Gelukkig zijn er vele helpende handen, hoewel niet iedereen zo voorzichtig met andermans boot omgaat. Fred heeft weer internet en gaat nog even werken voordat we naar de kant gaan om fietsen te huren. Eenmaal aan de wal, is het nog drukker dan gisteren. We zien ineens een Schotse doedelzak band door de straatjes lopen. We huren twee fietsen, voor € 11,00 per stuk voor een middag en gewapend met een zeer primitief kaartje van het eiland, gaan we op weg. Het eiland is niet heel erg groot, gemakkelijk te doen in een middag. Allereerst moeten we een steile helling nemen, wat zelfs met versnellingen niet mee valt. Hijgend en puffend komen we boven, waar is onze conditie gebleven? Fred leest de kaart en we fietsen over onverharde weggetjes dwars door de velden en de bossen, het is een prachtig eiland. We komen uit op de top van de hoge rotsen van de kust met een diepe afgrond, wat een uitzicht! Hier eten we onze broodjes op, zittend op een groot badlaken. In de verte zien we boten zeilen terwijl de meeuwen over ons hoofd vliegen. Onderweg zien we een vuurtoren, hier heb ik een zwak voor, standbeeld van een voor ons onbekende persoon, allerlei leuke huisjes met tuintje vol met bloemen. Bijna terug bij de haven, fietsen we nog even langs een supermarkt voor de nodige verse boodschappen. Fietsen retour en dan met de dinghy terug naar de boot en uitpuffen. We zijn wederom volledig “ingebouwd”, dat wordt nog wat als we morgen willen vertrekken! We kunnen zelfs de dinghy op dit moment niet aan boord hijsen, dat zullen we morgenochtend moeten doen. We spreken met beide buren af hoe laat we graag willen vertrekken en duiken dan ons bed in.
Vrijdag 8 augustus 2014
Het is alweer bewolkt met af en toe regen, we beginnen er bijna aan te wennen dat het weer in deze contreien zo wisselend kan zijn. We bereiden ons voor op ons vertrek naar Concarneau. Ondanks dat we met de buren afspraken over ons vertrek hebben gemaakt, laat één van de buren tot onze verbazing zijn niet ervaren passagiers alleen aan boord en gaat zelf met de dinghy naar de kant. Langer wachten kunnen we niet, vanwege het getijde en willen nu echt weg. De communicatie verloopt stroef met deze man, maar gelukkig is daar de havenmeester met zijn rib bootje die te hulp schiet. We maken alle lijnen los en Fred manoeuvreert de Pegasus tussen alle boten door naar de havenuitgang. We zeilen met wind in de rug richting Concarneau, lekker zeilen ondanks het weer. Helaas verslechterd het weer en komen er steeds meer wolken, gevolgd door regen en later ook nog eens mist. Niet wat je kunt noemen het ideale weer om in een onbekende haven aan te komen. Voordat we de haven naderen komen we midden in een groep zeilende mega grote catamarans en trimarans terecht, die met een vaart voor en achter ons langs schieten. Buitengaats worden we al opgevangen door een havenmeester in een rib bootje, die ons wijst waar we heen moeten. Het luistert nauw hier, je moet heel goed de boeien volgen vanwege de ondiepte. We leggen de boot aan de lang steiger en vernemen vrijwel meteen van andere zeilers dat de voorspelling voor de komende dagen zeer slecht is. Er wordt veel en harde wind verwacht en voor ons ook nog eens tegen. Bij het havenkantoor wordt deze voorspelling bevestigd. We douchen en eten aan boord. We bellen nog even met familie om hen op de hoogte te brengen.
Zaterdag 9 augustus 2014
Ondanks de voorspelling, valt het weer redelijk mee. Het is droog, weliswaar bewolkt maar met een mager zonnetje is het best te doen. Op een terrasje nemen we een echt Frans ontbijtje. Concarneau is een grote stad, waar een enorme burcht gebouwd die wordt omringd door water en alleen per brug te bereiken is. Binnen die grote dikke muren is een complete mini stad gebouwd, wat tegenwoordig een toeristische attractie is. Heel veel kleine straatjes met voornamelijk kleine eettentjes en souvenirwinkeltjes. We kopen enkele souvenirs voor de kinderen en enkele vrienden. Uiteraard vind ik ook weer een wanstaltig magneetje en koop voor ons zelf een potje echte “Beurre de Caramel”, traditionele lekkernij uit deze omgeving. Er spelen bandjes muziek en zittend op een muurtje kunnen we even uitrusten en genieten van muziek uit de Andes. Terug naar de haven lopen we langs een grote Super Marché en slaan weer wat eten in. Op een groot plein staat rijen tafels, standjes waar je vis kunt kopen, een groot podium waar een koor staat te zingen, het lijkt wel een soort Duits vreetfestijn. Op de boot moeten we eerst proberen het probleem met de boegschroef zien op te lossen. Gisteren, bij aankomst, weigerde één kant het ineens. We moeten er wel op kunnen vertrouwen dat de boegschroef goed werkt! Het probleem is zit hem in het voorste relais, dit blijkt eenvoudig op te lossen te zijn met een fikse klap met een rubberen hamer. Daarna doet hij het weer als vanouds! Het weer is aan het veranderen, nog steeds lekker van temperatuur maar de wind neemt toe. We sjorren alles zo goed mogelijk vast, hangen extra stootwillen tussen onze boot en de kade. De jongens van de haven lopen alle steigers af om maatregelen te nemen voor de komende storm. Er is inmiddels een klein bootje bij ons langszij gekomen en ook hier hangen we extra stootwillen tussen. Gelukkig hebben we genoeg grote en dikke stootwillen, niet zoals sommige boten die het doen met 6 kleine stootwillen bij een boot van 15 meter. Er liggen zoveel boten in de haven, allemaal binnengekomen voor de naderende storm, dat er geen enkele boot meer in of uit kan. Niet echt slim van het havenpersoneel. Nadat we uit eten geweest zijn, belanden we in een leuke Ierse pub met een live band. Er dansen een aantal mensen, verkleed in kleding van de jaren ‘40-’50. Het blijkt dat er in de buurt een bevrijdingsfeest is geweest, waar zij een demonstratie gaven van de dansen uit die tijd. Heerlijk sfeertje. Bij de boot aangekomen controleren we alles nog even en rollen dan ons bed in. Er zijn veel mensen op de andere boten bezig met lijnen e.d, zo ook de mensen van het kleine bootje naast ons, zij blijven zelfs de hele nacht op. Dan neemt de wind nog meer toe en om 5:30 is de wind zo toegenomen dat alles schudt en rammelt, we gaan aan dek om te kijken of we nog iets moeten vastzetten en blijven ook maar op. Windkracht 8 soms uitschieters naar 9. Ondertussen pakken we de zeekaart erbij en kijken wat onze volgende stap gaat worden. Zodra het licht is, gaan we nog even een paar uurtjes slapen.
Zondag 10 augustus 2014
We slapen tot 10:00 uur uit en zien dat er een aantal boten zijn gaan verliggen. Naast onze achterbuurman ligt een boot, die zelfs vertrekt met deze harde wind. Door zijn geklungel maakt hij nog even een leuke kras op de boot van de buurman. Met nauwelijks iets van een excuus verlaat hij de haven. Zal wel een huurboot. De harde wind blijft de hele ochtend aanhouden. We wilden water tanken, maar op de hele steiger is door de storm geen water te krijgen, dit wordt vanmiddag gerepareerd. Om de tijd te doden doen we maar weer enkele klusjes. Deurtje “werkkooi” weer vastgezet, deze was los geschoten. Klein gaatje op het dek gevuld met epoxy en ook meteen één van de steunen aan dek opnieuw bevestigd en de gaten afgedicht met dezelfde epoxy. We hebben gisteren besloten om morgen te vertrekken naar Audierne. We legen onze jerrycans diesel in de tank, kunnen uiteindelijk toch de watertank vullen en zetten de nieuwe WP in het navigatiesysteem. In de loop van deze dag zijn er een aantal boten weggegaan en aangekomen. Nu ligt er een Engelse boot naast ons die morgenochtend ook vroeg wil vertrekken, dat komt dus mooi uit. Achter ons ontstaat een verhitte discussie tussen twee boten doordat een dame haar boot naast onze buurman wil leggen om vervolgens de boot voor één week onbemand achter wil laten. De buurman is het hier niet mee eens, niet alleen vanwege het weer, maar ook omdat hij morgenochtend vroeg wil vertrekken. Zelfs het havenpersoneel moet er aan te pas komen. Ben ik dan naïef om te denken dat men in de zeilwereld meer coulance heeft? Dan keert de rust terug en wij maken ons op voor de nacht.
Maandag 11 augustus 2014
Om 7:00 uur op en Fred gaat nog even de laatste nacht betalen bij het havenkantoor. Het weer is aanzienlijk verbeterd, maar nog niet om naar huis te schrijven. Goed ingepakt maken we ons gereed voor vertrek. De boot naast ons vaart helemaal achteruit de haven uit, maar wij willen liever de boot draaien. Met een beetje hangen en wurgen lukt het ons om de draai te maken, het gaat net! We varen voor de haveningang rondjes om de stootwillen e.d. op te bergen en het zeil te hijsen, voordat we buitengaats gaan, want daar zijn hele hoge golven. Dus waarom onnodig risico lopen als het niet nodig is, veiligheid staat voorop! We zeilen bijna de hele dag, hoge golven, lekker schuin waardoor ik helemaal in mijn element ben! We moeten kruisen tegen de wind en op een gegeven moment doen we toch maar de motor erbij aan. We hebben een beetje zon en het blijft zelfs droog! Wanneer we de kust naderen om de rivier op te varen waar Audierne ligt, moeten we echt goed opletten, want hier liggen overal eilandjes en heel veel rotsblokken. We varen de slingerende rivier op en volgende de boeien van de nauwe vaargeul. Zodra we langs het plaatsje varen zien we de haven die eindigt bij een zeer lage brug. Vlak voor de brug krijgen we een seintje van een zwaaiende havenmeester op de steiger, waar we kunnen aanleggen. Er staat een hele erge sterke stroming en het lukt ons niet om in één keer aan te leggen, waardoor we een rondje moeten draaien. Na drie pogingen landen we dan toch, met een beetje hulp van een Fransman, helemaal aan de laatste steiger vlak voor de brug! Dat wordt nog een kunst om hier weer weg te komen, maar dat zien we dan wel weer! In de loop van de avond komt er nog een Fransman naast ons liggen met een nog oudere bijzondere boot, ook een “klusjes” boot zullen we maar zeggen! Deze haven is zeker één van de goedkoopste die we tot nu toe hebben gehad, maar erg veel faciliteiten zijn er dan ook niet, hoewel we wel lekker kunnen douchen. Er is geen WIFI en fietsen kunnen we alleen elders huren, dat zoeken we morgen wel uit. We wandelen wat rond en drinken een biertje bij het café La Cambuse op een pleintje. Daar hebben we wel WIFI. We eten op de boot en gaan vroeg naar bed omdat we erg moe zijn.
Voor het plaatsen van de luikring moest er een uitsparing gemaakt worden. Ook dit was geen enkel probleem omdat deze plaat bijzonder goed te bewerken is. De temperatuur is belangrijk bij het verwerken van de epoxy, dus besluiten we het op dit binnenshuis te doen.
Epoxy is niet giftig, tijdens het mengen van de 2 componenten wordt het alleen warm, dus het kan zonder gevaar binnen gebruikt worden.
Op advies van Frank, van Mr. Boat, voorzien we de plaat eerst van 1 enkele laag epoxy, eerst de ene kant en na droging de andere kant. Na een aantal dagen volgt een laag met glasvezeldoek, keper geweven 160 gram. Het is even uitproberen hoe we dit het beste om de hoeken kunnen vouwen. Ook hier doen we eerst de ene kant, de bovenkant, de volgende dag draaien we de plaat om en bewerken deze kant.
Na droging zijn we al zeer tevreden met het resultaat.
Nu moeten we het even schuren en dan de plaat meenemen naar de boot om te passen vooralsnog we het gaan voorzien van een 2e laag epoxy met glas wezel. Wordt vervolgd!
Polyurethaan Isolatieplaten, worden gemaakt uit het hoogwaardige isolatiemateriaal Polyurethaan (PUR). Deze polyurethaan platen kunnen op maat gemaakt worden.
De haven van Brighton is een kunstmatige jachthaven, waar zich naast woningen ook allerlei winkels en horeca bedrijven bevinden. Al hoewel er nog veel ontwikkeld wordt, is er toch sprake van slecht onderhoud, want al gauw blijkt dat er een aantal bolders op de steiger los te zitten. Volgens Harry heeft het havenpersoneel daar niet zoveel aandacht voor, als je ze al ziet! Het havenkantoor bevindt zich boven, bereikbaar via een steile trap. De overige faciliteiten zagen er prima uit. Hier konden we weer goed douchen en een wasje draaien. We wandelen de kade op langs de vele (dure) restaurants naar een supermarkt, doen boodschappen en eten op de boot. Brighton is de populairste badplaats van Groot-Brittannië en ligt tussen de South Downs en het Kanaal langs de zonnige zuidkust van Engeland. Ook Brighton is niet echt een plaats waar we lang zullen blijven, maar omdat we er nu toch zijn willen we zeker de pier bekijken. Het is nog steeds bewolkt met wind en een grote kans op regen, dus nemen we (als echte toeristen) het treintje dat langs de kust van de jachthaven naar de pier loopt. De stad is een mengelmoes van speciaalzaken, levendige kunst & cultuur en evenementen, met een eigen koninklijk paleis, het exotische Royal Paviljoen. In deze Engelse badplaats krijgt het woord monument ineens een hele andere betekenis. Op de pier van Brighton, van 525 meter, ligt achter het felle neonlicht een complete kermis met achtbanen, draaimolens, donut- en crêpekramen, ballengooi tenten en espressobars. Toch staat dit amusementspark hoog genoteerd op de monumentenlijst. Engeland koestert zijn historie, maar de liefde van het land voor de zeepieren lijkt overdreven. Sinds de Engelsen de zonvakantie hebben ontdekt, is het met hun eigen badplaatsen bergafwaarts gegaan. Een triest beeld van de boulevards met hun verpauperde hotels, fish & chips restaurants en amusementshallen zijn vaak niet meer dan een herinnering aan vergane Victoriaanse glorie.
Op de pier kopen we crêpes met een lekkere zoete vulling en eten deze op gezeten in ouderwetse houten strandklapstoelen met uitzicht op strand en zee. Opvallend veel gekleurde mensen zien we hier aan zee, hele families genieten, ondanks de wind, van een dagje aan zee. Duidelijk is dat sommige zelden of nooit de zee hebben gezien. Wij hebben al gauw genoeg van de mensenmassa en keren terug, met het treintje, naar de jachthaven. Toch nog maar even een klein wasje draaien, dan is het meeste weer schoon. Inmiddels is het ook nog gaan regenen, maar morgen zou het beter worden, minder wind en geen regen, een prima dag dus om weer verder te gaan. Het plan is om morgen over te steken naar Frankrijk, Boulogne sur Mer, dus we plannen de route. Zaterdag neemt de wind alleen maar toe i.p.v. af en het ziet er naar uit dat dit voorlopig wel zo blijft. We besluiten dat het niet verstandig is om vandaag te vertrekken. Vandaag dus een lui dagje, beetje lezen, kopje koffie ergens drinken en de laatste boodschapjes doen. Voor zondag hebben we de wekker gezet om 5:00 uur vanwege het beste tij. Al snel wordt duidelijk dat de Engelse weersverwachtingen niet de meest betrouwbare zijn, dat leert onze ervaring wel van de afgelopen weken. En ook vandaag zitten ze er behoorlijk naast. De wind was niet afgenomen, maar toe en hoezo geen regen? De regen kwam met bakken de lucht uit! Dan maar even wachten tot het iets beter wordt. We wachten een poosje af tot de wind iets afneemt en besluiten dan toch te vertrekken. Het is even goed opletten, de wind staat namelijk pal op de steiger, maar het lukt ons om met windkracht 5 de haven te verlaten. We hebben stroom tegen, dus voorzichtig stuur ik onze Pegasus de havenmond uit en de grote golven tegemoet. Het zal een lange dag worden vandaag voordat we in Frankrijk zijn. De wind schommelt tussen windkracht 5 en 6. Prima zeil weer, ik ben helemaal in mijn element!
Langzaam breekt ook de zon door en wordt het weer een stuk aangenamer. Halverwege de middag horen we een raar geluid en ontdekken dat de ankerbediening contact maakt, waardoor het ankerlier de ketting afgedraaid. Gelukkig hadden we het anker al eerder omhoog gehaald, waardoor deze niet kon zakken. Fred lost dit probleem op door de bediening los te koppelen, zodat dit niet meer stroom kost. Hier zullen we dus een andere oplossing voor moeten zien te vinden. Nu staat er permanent stroom op en heb je geen mogelijkheid om het systeem helemaal uit te zetten. Rond 19:00 uur maken we eten klaar want we zijn er nog lang niet. Normaal gesproken proberen we zoveel mogelijk met daglicht een onbekende haven binnen te lopen, maar vandaag kon het niet anders. Om 23:00 uur naderen we Boulogne sur Mer. Het blijft lastig met donker, maar gelukkig beschik ik over een paar goede nacht ogen en sta voorop en geef Fred aanwijzingen. Het is erg druk in de haven (vanwege een Regatta) en we gaan langszij een boot waarop niemand aanwezig is. Morgenochtend zullen we naar het havenkantoor gaan, voor nu is het wel even genoeg geweest. Op de kade, naast het havenkantoor staan een aantal partytenten, waar muziek vandaan komt. Zelfs daar zullen we wel doorheen slapen. Net op het moment dat we ons bed in willen, horen we de buren thuiskomen, die ons vertellen dat er een Regatta gaande is en dat zij morgenochtend rond 9:00 uur weg willen. Het zal wel, geen probleem. Eindelijk kunnen we slapen……. Maandag heerst een grote bedrijvigheid in de haven, iedereen maakt zich op voor de Regatta. We verleggen de boot en wandelen naar het havenkantoor, waar een bijzonder slecht Engels sprekende dame ons te woord staat. Het is een modern complex met goede faciliteiten.
Aan de andere kant van de haven liggen de vissersboten aan de kade. Later merken we dat deze boten nogal veel lawaai maken. Inmiddels is de zon volop gaan schijnen en omdat we hier maar één dag blijven, gaan we het stadje in om een beetje rond te wandelen.
De meeste winkels zijn nog dicht, maar een koffie kun je altijd krijgen en even later genieten we op een echt Frans terrasje van koffie met een verse croissantjes erbij. We wandelen door de straten met oude imposante gebouwen en komen uit op een heuvel waar een groot fort heeft gestaan. Het is even klimmen, maar dan heb je ook wel een mooi uitzicht over de haven. Helaas kunnen we net onze boot niet zien liggen. In de verte zien we alweer een reuzenrad! We wandelen langs de vesting muren in een groen oase, door de poorten van de dikke muren. Onderweg naar de haven vinden we een bakker en kopen vers Frans brood. Bij de supermarkt slaan we de laatste verse boodschappen in. In de middag vult Fred de dieseltank bij uit de jerrycan, zodat deze weer tot z’n nok toe vol zit. Zo proberen we de motor problemen even voor te zijn. Vanuit de kuip zien we de boten binnenkomen die meegedaan hebben aan de zeilwedstrijden. We bereiden ons voor op morgen, dan zeilen we naar Duinkerken. Dinsdag vertrekken we om 9 uur uit Boulogne sur Mer. Het is een mooie zonnige dag met niet heel veel wind. Jammer dat we niet zoveel zonnige dagen hebben deze vakantie. We zeilen zoveel mogelijk, maar op een gegeven moment moeten we toch de motor bij zetten. Onderweg hebben we problemen met de kraan van de natte cel, er is iets afgebroken. Helaas weer een klusje erbij, maar dat lossen we later wel op. We hebben de stroming mee en komen rond 17:00 uur in de buurt van Duinkerken. Het is even zoeken welke inham we moeten hebben, maar uiteindelijk leggen we de boot aan de steiger. We hebben nog wel enige twijfels bij de diepte, want de dieptemeter geeft al 0 aan en het is nog geen eb. Laten we hopen dat we niet vast komen te liggen. Volgens de haven meester liggen we daar diep genoeg, maar eenmaal terug aan boord blijkt al gauw dat we toch vast liggen. Niets aan te doen, gelukkig liggen we recht! De faciliteiten bij de haven zijn redelijk primitief, douches bevinden zich op het terrein van de watersportvereniging (we konden eerst de ingang niet vinden, want nergens staan bordjes). Er was een restaurant, maar deze was elke dinsdag gesloten. Net nu ook zo zin had in Belgische Frieten……..Er gaat een gratis peddelbusje naar het centrum van Duinkerken, maar dat hebben we maar overgeslagen. Naast ons komt een houten Nederlandse boot liggen met 3 mannen aan boord, die morgen ook weer vertrekken. Woensdag vullen de watertank en vertrekken daarna richting Breskens. Vandaag is een relatief kort dagje zeilen. We zeilen bijna gelijk op met de Nederlanders. Zij kiezen er voor om dichter langs de kust te varen en wij zoeken de zee meer op voor meer wind. We moeten toch de motor erbij zetten, maar zodra de wind toeneemt gaat de motor uit en zeilen we met 10 knopen richting Breskens. Het is even goed opletten met bij de aanloop van Breskens. Niet alleen de stroming en de bocht die je moet maken, maar ook allerlei grote boten die heen en weer varen. We liggen aan de wachtsteiger en merken dat de havenmeester niet meer aanwezig is. Deze haven is modern, maar bestaat uit een hele lange zigzaggende steiger voordat je met een helling naar de kade gaat. Je moet dus een eind lopen voordat je bij de faciliteiten bent, die we niet benut hebben. Naast ons zien we dat de douane een boot onderzoekt. Dat heeft ons wel heel erg verbaasd deze zomer, hoe weinig controle er is op binnenkomende schepen. De havenmeester vraagt om de naam van de boot, aantal personen (bij lange na niet altijd onze namen) en hooguit waar je vandaag komt en/of heen gaat. Zelden hebben we ons paspoort hoeven laten zien. En we zijn nog nooit gecontroleerd door de douane! We hebben geen zin om te koken en gaan eten bij de Brasserie van de jachthaven. Ondertussen bellen we Aad & Suzanne op, goede vrienden die in Terneuzen wonen, of ze zin hebben om iets te komen drinken en de boot te bekijken. We hebben nog een gezellige avond aan boord. Morgen zit onze vakantie er bijna op en varen we weer huiswaarts richting Rotterdam. Omdat we de Maasmond bij daglicht willen passeren hebben we besloten om rond 15 uur te vertrekken uit Breskens. 
We varen langs Vlissingen en zien gigantisch schepen, drie- en viermasters en vele andere mooie boten, die mee doen aan de Sail Vlissingen dagen. Op zeil dobberen een beetje, anders komen we veel te vroeg aan bij de Maasmond. We proberen bij ochtend glorie, rond 6:00, uur te arriveren. De lucht trekt ‘s avonds een beetje dicht en het wordt toch nog oppassen geblazen. Er varen veel vissersboten en die zetten af en toe hun AIS-systeem ineens uit, vanwege de concurrerende collega’s. We zeilen samen deze laatste dag, geen wachten meer van 4 uur. Toch maar op grootzeil met motor bij. Om 5 uur in de ochtend naderden we de Maasmond. De verkeerscentrale begeleid ons de Maas op. Op een gegeven moment willen ze dat we per direct de Maas oversteken naar de andere kant en zien wij achter ons een gigantische boot naderen die containers (vanaf het dek zeker 13 hoog) vervoerd. Deze boot nadert met hoge snelheid en ineens voelen we ons wel erg klein…….. Het blijft een ervaring, varen op de Maas. We melden ons aan per nieuwe sector en grote vrachtboten halen ons in en veroorzaken vervelende golven. Uit eindelijk spande het er nog even om of we de Erasmusbrug van 11:00 wel konden halen. We roepen de brugwachter op om aan te geven dat we onderweg zijn en verwachten de bruglichting van 11:00 uur te halen. We verzoeken hem 5 minuten te wachten indien dit mogelijk is. Het was niet druk, dus dat was geen enkel probleem, wat een geluk was want anders hadden we moeten wachten tot de volgende brugopening van 14:00 uur. Moe, maar voldaan arriveerden we even laten in de City Marina. We ruimen zoveel mogelijk op en nemen alleen het belangrijkste mee naar huis zoals, kleding en eten uit de koelkast. Gelukkig staat de bus er nog, na zoveel weken van onze afwezigheid. Het is wel weer even wennen, voet aan wal te zetten. Na 45 minuten arriveren we thuis in Alphen aan den Rijn. We zijn weer thuis! Het was een geslaagde vakantie met heel veel mooie ervaringen, waarbij we steeds beter op elkaar ingespeeld raken. We hebben bijzondere, mooie en spannende momenten beleefd en we zijn zeker weer een ervaring rijker!
Een prachtige baai met mooie witte krijtrotsen, met kleine houten strandhuisjes aan het strand. We moeten even goed opletten of het anker pakt en op de afstand naar de kant, want het verschil in hoog en laag water is hier nogal fors, dus genoeg anker ketting gebruiken. Er liggen nog enkele andere boten in de baai, maar echt druk is het niet. De komende dagen willen we lekker luieren, zwemmen, lezen en een paar klusjes doen zoals de bediening van het anker waterdicht maken. We kunnen internet ontvangen en ook tv kijken, dus s’avonds liggen we lui in de salon een film te kijken. We hebben genoeg verse voorraad om de komende tijd door te brengen. De rest van de week blijven we liggen in Studland Bay. Het weer is wisselend, zodra er zon is genieten we in de kuip van het zonnetje. Maar echt lekker zwemweer is het niet. Fred neemt een duik in het frisse water om zich te wassen maar ik was me liever onder we opgewarmde de waterzak in de kuip. We varen met de dinghy naar het strandje toe, slepen haar verder het strand op (het wordt vloed), eten en drinken iets bij een klein strandtentje en wandelen langs het met grote keien bezaaide strand. Bij terugkomst verleggen we de boot een beetje om dat we wel erg dicht bij de kant liggen.
‘s avonds genieten we, onder het genot van een glaasje wijn, van een prachtige zonsondergang. Niets is mooier dat dit, elke dag anders en helemaal gratis! We komen helemaal bij in deze rustige baai. We vinden het heel fijn om niet in een overvolle haven te hoeven liggen. De rust, ruimte, frisse lucht en het fantastische uitzicht op de baai en krijtrotsen, dit is pas vakantie. We lezen heel veel, ik verslind mijn pas gekochte Engelse boeken en Fred leest boeken via z’n e-book. Af en toe vervangen we een aantal dingetjes aan boord, zoals ledlampjes en Fred zorgt ditmaal voor een waterdichte bediening van het anker. Onder toeziend oog en instructies van Fred maak de 3 gekochte stekkers aan elkaar, zodat we een set verdeelstekkers hebben. Wat zijn we toch handig! Op één van de dagen varen met laag water we het vrijgekomen keienstrandje toe bij de hoge krijtrotsen die als grote pilaren in zee staan. Prachtig! Het is een walhalla voor mij als verzamelaar van mooie stenen, schelpen en aangespoeld hout e.d. Als eerste vind ik een stuk krijtrots in de vorm van een hart (zie foto), ik smelt! Met mijn zakken vol schelpen en mooi gladde steentjes varen we terug naar de boot.
Een eindje verderop in de baai is een heel druk bezocht strand waar je ook goed kunt eten. Na een aantal dagen zelf gekookt te hebben is het wel weer eens lekker om onszelf te verwennen met bord “fish en chips”! We bereiden ons weer voor op de volgende stap, de volgende haven die we aan zullen doen is Yarmouth. Maandag, 12 augustus willen we naar Yarmouth zeilen. Vanwege de stroming vertrekken we niet zo vroeg, maar we nemen toch altijd wat extra tijd omdat je nooit weet wat het weer gaat doen e.d. En dat blijkt achteraf toch wel een heel goed idee te zijn! Bij ons vertrek halen we het anker op, de bediening werkt weer perfect, maar het anker gaat wel erg moeizaam omhoog. Even later krijg ik een seintje van Fred, die op de punt staat, motor in zijn vrij. Dan zien we wat de oorzaak is dat het anker zo moeilijk gaat. We hebben met ons anker een ander anker opgepikt…… Al gauw wordt duidelijk dat dit niet een anker is van één van de andere boten die in de buurt liggen. We varen iets vooruit en dan zien we dat er een losse ketting aan dit anker zit. Gezien de grootte van dit anker, minstens tweemaal zo groot, moet dit een anker zijn wat een grote boot ooit verloren heeft. Maar wat nu? Hoe krijgen we dit in hemelsnaam los? Fred probeert eerst vanaf de boot of hij het anker los krijgt, maar dat is vergeefse moeite. De temperatuur van het water is koud en Fred besluit om zijn wetsuit aan te doen (met dank aan Jaap & Jolanda, komen ze toch nog heel goed van pas), duikt het water in en maakt een touw aan het “opgepikte anker” vast. De andere kant van het touw maken we vast aan de reling van onze boot, we laten ons eigen anker langzaam zakken waardoor er een ruimte tussen de twee ankers ontstaat. Zo is het mogelijk voor Fred om de ankers van elkaar los te maken. Dit alles heeft toch zeker 45 minuten in beslag genomen. Maar het is gelukt en even later varen we met 6 knopen de baai uit. Nu kunnen we in ieder geval zeggen dat we zeker weten dat we goed voor anker(s) hebben gelegen in deze baai!! We hijsen de zeilen en Fred komt bij van het zware werk. Gelukkig is het maar een half dagje zeilen en hebben ruimschoots de tijd. In de loop van de ochtend neemt de wind toe en gaan we met 9 knopen richting Yarmouth. Rond 14:30 uur arriveren we in de haven en worden door de havenmeester gedirigeerd naar het einde van een steiger in een hoek waar de wind volop staat. Een stel Hollanders helpt ons een handje en even later kunnen we genieten van het zonnetje in de kuip.
Bij laag water is er een groot strand zichtbaar, wat bij hoog water geheel verdwenen is, opletten dus met de afstand naar strand, diepte van het water en de benodigde ankerketting uitgooien. Er zijn maar weinige boten die hier voor anker liggen, lekker rustig dus! In de verte liggen een heleboel grote tankers voor anker. In Bembridge is er een reddingboot van de R.N.L.I. (Engelse reddingsmaatschappij) gestationeerd en is er tevens een museum van deze reddingmaatschappij. Vlak naast de post van de R.N.L.I. bevindt zich een uitkijkpost van de Engelse kustwacht welke uitzicht biedt op de Oostelijke ingang van de Solent en het Westelijke deel van het Engelse Kanaal. Woensdag varen we met de dinghy naar de kant, waar we allereerst het plaatsje Seagrove een beetje willen verkennen. Zit er genoeg benzine in de tank van de dinghy om naar beide plaatsjes te gaan vraag ik nog aan Fred, die dit bevestigd. We nemen voor de zekerheid wel de hand marifoon mee, maar geen reserve jerrycan benzine. Het is water is stijgende dus we tillen de dinghy zover mogelijk het strand op en leggen hem goed vast. Aan een plaatselijk bewoner vragen we of zij een “oogje in het zeil” wil houden op onze dinghy. Geen probleem. We wandelen rustig naar het dorpje en met uitzicht op de grote stad Portmouth (gelegen aan de overkant op het vaste land van Engeland) een lunch nuttigen. Helaas vindt een zwerm wespen onze lunch ook lekker. We laten ons redelijk snel wegjagen en lopen terug langs de kust naar de dinghy. We varen vervolgens richting Bembridge, waar het steeds drukker wordt vanwege het hoog water waardoor er vele boten de haven binnen willen. Al varend zien we dat dit dorpje erg weinig voorstelt en varen door tot de jachthaven.
Halverwege valt ineens de motor uit! Weer een wijze les, de volgende keer altijd een jerrycan met benzine meenemen! Gelukkig hebben we de hand marifoon bij ons en roepen de havenmeester op die ons naar de haven sleept en voorziet van benzine voor een paar euro. Het is inmiddels een chaos van binnenkomende boten en zodra het kan varen we terug naar de boot. Inmiddels is het weer niet meer zo mooi en de golven hoog. Behoorlijk nat komen we terug op de boot. De dinghy maakt ook nog steeds wat water, ook een klusje wat we nog eens moeten zien op te lossen! Door de golven is het voor anker liggen toch niet zo aangenaam als we verwacht hadden en we besluiten om de volgende dag verder te gaan.
Allereerst denken we dat het weer om een school dolfijnen gaat, maar deze vin is wel erg klein. Een jonge dolfijn? Zelfs met de verrekijker is het niet goed te zien. Omdat we toch op de motor varen, draaien we er om heen om het beter te kunnen zien. We zien er steeds meer en het is duidelijk geen dolfijn. Een grote platte vis met 1 vin boven water. In ieder geval heel apart. We zien bij tijd en wijlen steeds meer scholen van deze vissen. Later horen we van een visser dat we, naar alle waarschijnlijkheid, de bekende “Sunfish” (in Nederland wordt deze vis de Maanvis genoemd). Deze vissen komen het meeste voor bij de Kanaaleilanden, daar hadden we ze vorige jaar toch echt niet gezien. Waren deze vissen een beetje verdwaald? Het weer wordt slechter, regen en ook nog mistig. Met een stevige wind varen we rond 21:00 uur, net voor zonsondergang, de haven van Torquay in. Het is even zoeken naar een geschikte plek. We leggen aan bij de “visitors” steiger met hulp van een aardige Engelsman die ons meteen verteld waar het havenkantoor en de toiletten zich bevinden. Het is een gigantische haven, steigers vol met honderden boten. Er staat een groot complex op de kade waar zich het havenkantoor op de bovenste verdieping bevindt. Restaurants, winkels en de havenfaciliteiten zijn op de begane grond. De faciliteiten zijn overdag voor iedereen toegankelijk, alleens s’avonds kunnen alleen de gebruikers van de haven er m.b.v. een pincode in. Een vreselijk piesstank komt je tegemoet, wat een teleurstelling, een dergelijk grote moderne haven met zulke gore douches en toiletten. Hier zullen we weinig gebruik van maken, dat is duidelijk! We hadden van deze plaats een ander beeld, dan we nu ervaren. Moe duiken we ons bed in, morgen zien we wel verder. Vrijdag worden we wakker door allerlei geluiden, het blijkt dat naast ons een Hollandse boot komt te liggen. Hierdoor moeten de zeilers van die boot, via onze boot naar de kade lopen, wat voor gebonk op onze boot zorgt. 
Torquay is een typische Engelse badplaats (graafschap Devon), ligt in een grote baai. Deze baai (Tor Bay) wordt ook wel de Engelse Riviera genoemd. Plaatsen in de buurt zijn Paignton en Brixham. Warme zomers en milde winters, zelfs palmbomen schijnen hier te groeien (helaas hebben we hier niet veel van gemerkt). Op de Paignton & Dartmouth Steam Railway rijdt nog een ouderwetse stoomtrein. Vanuit Torquay zijn uitstapjes mogelijk naar de beroemde steencirkel van Stonehenge en de kathedraal van Exeter. Torquay gaf ook inspiratie aan de vele romans van Agatha Christie, die in deze plaats werd geboren in 1890. De bekende komische tv serie Fawlty Towers is hier opgenomen. TorBay is een perfecte omgeving voor diverse watersporten en er zijn twee jachthavens van wereldklasse in Torquay en Brixham. De marina ligt in het centrum van het stadje met veel winkels, pubs en restaurants en waar een gigantisch reuzenrad de skyline van deze stad domineert. We houden allebei niet van dit soort grote toeristisch plaatsen en besluiten om de volgende dag verder te zeilen. Via een buurman regelen we stroom, gelukkig had de buurman een verdeelstekker waardoor we samen van de stroomaansluiting gebruik kunnen maken. Wat een handig ding, zo’n verdeelstekker, zeker bij de bezoekerssteiger waar iedereen stroom wil hebben. Ook konden we van hem de waterslang lenen om de watertank te vullen. Vandaag is het redelijk zonnig en we wandelen door het levendige centrum van de stad met vele winkeltjes en restaurantjes, onderweg genietend op een terrasje van een overheerlijk kopje cappuccino met “home made” American Cheesecake. Bij toeval komen we een hele ouderwetse winkel tegen waar ze gereedschap, huishoudelijke artikelen e.d. verkopen. Je kijkt je ogen uit, een dergelijke overvolle winkel zie je tegenwoordig niet veel meer, maar ze hebben echt alles! We vinden hier zelfs nog wat onderdelen om enkele reparaties uit te kunnen voeren. Bij een boekhandel kon ik het toch weer niet laten om 2 nieuwe Engelse boeken aan te schaffen, super goedkoop. We vinden een supermarkt en slaan groente, fruit, brood en een overheerlijk pizza voor vanavond in. Vlakbij de haven trakteren we ons zelf nog even op een “Real English Afternoon Tea, with bread and butter, jam and little cakes”, want je moet toch op z’n minst één keer genoten hebben van een echte Engels Tea!
We worden op de foto gezet door een vriendelijk Belgisch echtpaar. Terug bij de boot bereiden we ons voor op de volgende ochtend, onze volgende haven zal Weymouth worden. Met de zeekaarten op tafel, bakje nootjes en een glaasje wijn, raken we aan de praat met onze Hollandse buren. We nodigen ze uit om aan boord iets te komen en wisselen leuke en leerzame ervaringen uit. De vader zeilt al jaren alleen en zijn zoon zeilt deze zomer een paar weken mee. Met bewondering luisteren we naar deze man, die al aardig op leeftijd is. Hij verteld over zijn zeilreizen, de capriolen die hij uit heeft gehaald en hoe alles toch altijd weer goed afloopt! Een bijzondere ontmoeting! We eten onze pizza en duiken redelijk vroeg ons bed in.
Fred klimt wederom de mast in om de vallijn omlaag te halen en ik voorzie deze even later van een nieuw harpje en maakt een extra takeling. Aan het eind van de dag bepalen we de route voor de volgende stap. Ons plan is om morgen weer te vertrekken richting Poole en in Studland Bay voor anker te gaan. Ondertussen lagen er alweer 3 boten naast ons die weg moeten als we morgen vroeg weg willen. We overleggen met de buren dus over het tijdstip van vertrek, geen probleem!
Fred klom een aantal keren de mast in om de kraanlijn te ontwarren en los te maken. De val lijn werd weer naar beneden gehaald en voorzien van een nieuwe sluiting en werd het lampje van het driekleurenlicht, bovenin de mast, vervangen. Eén van de dagen heb ik besteed om de grootschoot vervangen door een nieuwe lijn, de uiteinden werden voorzien van een takeling, zo zag het er weer een stuk beter uit. De haven van Newlyn is een echte vissershaven en niet gericht op de pleziervaart, echter de laatste jaren kwamen er steeds meer boten, waardoor de faciliteiten een beetje zijn aangepast. Er is een mogelijkheid om te douchen, hiervoor moet je de sleutel ophalen bij de havenmeester en buiten kantoortijden hangt de sleutel vlakbij de visafslag aan een haakje! De enige doucheruimte bevond zich achter een fel blauwgeverfde deur, was redelijk schoon en om te douchen had je muntjes nodig. Naast ons kwamen een stel bijzonder aardige Engelsen met hun boot PALA liggen. Een ervaren zeilend ouder echtpaar, die ons de nodige tips hebben gegeven voor mooie havens en ankerplekjes. Op één van de dagen raakten we in gesprek met een visser, eigenaar van een heel klein vissersbootje, die samen met een partner op o.a. krabben vist.
Onze aandacht werd getrokken naar één van de fuiken waar een zogenaamde “Spider crab” in zat. De visser vertelde dat deze moeilijk verkoopbaar is. Wij hadden dit nog nooit gegeten en wilde dit wel proberen. Al gauw werd een deal gemaakt, wij de krab hij een six-pack echt Hollands bier! Daar gingen we dan met een putsemmer vol met Spider crab en instructies hoe we het klaar moesten maken. Nu hadden we aan boord wel een grote pan, maar deze bleek bij lange na niet groot genoeg te zijn. Omdat we het beest toch op een zo humane manier aan zijn einde wilden laten komen, hebben we eerst het water gekookt en toen het lijf in de pan ondergedompeld gehouden. De poten braken we af met een knijptang en werden daarna gekookt, al met al was het een hele klus. Maar het was de moeite waard, want uit eindelijk genoten we volop van deze goden maaltijd. In de kuip met een glaasje witte wijn, vers stokbrood uit de oven, fruitsalade en sausje erbij, wat wil een mens nog meer?! 
Het weer was nogal wisselend en op één van de regenachtige dagen liep een nieuwsgierig meeuwenjong heen en weer voor ons raam en tikte met zijn snavel tegen de ruit. De havenmeester is een zeer joviale man en omdat we met pech naar Newlyn gesleept waren, hoeven we maar voor 1 nacht te betalen i.p.v. 3 nachten. Top, zeker nu we extra onkosten aan de motor hebben. We besluiten om niet door te gaan naar Ierland maar langs de Engelse Zuidkust, al hoppend van haven en baaitjes, terug te varen. Ierland loopt niet weg, dus wie weet volgend jaar! De kaarten op tafel, route uitgestippeld, gegevens havens opgezocht, getijde berekend en waypoints in gps gezet, klaar voor vertrek. Het weer is nogal wisselend, dus in zeilpakken vertrekken we donderdag uit Newlyn. Het is regenachtig met een zeer matig zonnetje, prima zeilweer dus! We halen snelheden van 7 knopen en schieten lekker op. In de middag komt er meer zon, zeilkleding kan uit en we genieten van het uitzicht, de prachtige Engelse kust. Rond “Lizard’s Point” hebben we zoveel stroom tegen dat we genoodzaakt zijn om de motor erbij te zetten. Het is rond 18:30 uur wanneer we Falmouth naderen. Allereerst zie je een werf, waar enorm grote ondersteuningsboten van de marine liggen, vervolgens vaar je verder de rivier op en kom je bij de baai waar de haven ligt. Ons plan is om aan te leggen aan een mooring, deze zijn groen voor de “visitors”. Na even zoeken vinden we uit eindelijk een “vrije” mooring. Moe en hongerig duiken we meteen de kombuis in om eten te maken. Net toen we begonnen waren werden we toegeschreeuwd door een man in een motorbootje. Blijkbaar was deze mooring niet bestemd voor bezoekers, maar voor het plaatselijke veerbootje. Oeps, foutje bedankt! Er restte ons niets anders dan een andere groene mooring te vinden. Na wat rond gevaren te hebben bleek er geen enkele meer vrij te zijn. We gaven het op, dan maar naar de haven, die vlakbij is. We leggen aan naast een zeer bekende boot, namelijk de PALA, ook uit Newlyn. Wat een toeval! De volgende dag ontvangen we van de havenmeester een plattegrond waar goed op aangegeven is waar deze moorings zich bevinden. Hadden we die gisteren maar gehad……, we moesten gewoon een stukje verder doorvaren….. Eén dag in de volle haven vinden we wel weer genoeg dus we varen de Pegasus naar een “vrije” groene mooring. 
Deze haven heeft meer faciliteiten, o.a. super douches, ruim genoeg voor ons tweetjes en die ook nog eens automatische aan gaan! Geen gedoe met muntjes, gewoon lekker lang genieten! Ook zijn er wasmachines en drogers, wat ons doet besluiten om maar eens een wasje te draaien. We doen boodschappen en varen met een schone, maar helaas nog niet helemaal droge was, terug naar de boot. Er staat een lekker windje, dus de was wordt aan lijnen opgehangen Wasdag aan boord! Verder genieten we nog even lekker van het zonnetje onder het genot van een glaasje wijn.
Een aantal iets wat oudere houten boten die op de kant gezet zijn en verderop ineens een enorme fabriek. Later blijkt dat er in dit gebeid van Engeland heel veel klei te vinden is en dat hier de klei verwerkt wordt en daarna in schepen wordt geladen. Dit verklaart dan ook meteen de aanwezigheid van de grote Hollandse boot! Op onze terugtocht varen we nog even door naar het dorpje Polruan, om dit te bekijken. De huizen liggen hier tegen een helling met nauwe straatjes er tussen. Er valt weinig te beleven, alleen een klein kerkje met heel veel bloemen en een piraten pop in de tuin. 
Tussen de huisjes door kun je de gehele baai overzien en de stad Fowey, een werkelijk fantastisch uitzicht!
De belangrijkste reden om pas om 15:00 uur te vertrekken, was om bij daglicht de TSS te kunnen oversteken terwijl we allebei wakker zijn. Twee zien namelijk meer dan één en het is toch eigenlijk wel een fijn gevoel, zeker omdat ik (Caroline) nog niet zo heel veel ervaring heb met het oversteken van de TSS! Voor onze landrotten lezers, de TSS is de snelweg in het midden van de Noordzee waar de grote containerschepen met 50 km/h overheen varen. Het is ruim 17 zeemijl tot de Maasmond en de verwachting is dat we hier rond 18:00 uur zullen zijn. Er was nauwelijks wind en de tocht, op de motor uiteraard, verliep voorspoedig. Uiteindelijk voeren we het zeegat uit om 18:30 uur. Er leek een beetje wind te komen en we besloten hier meteen gebruik van te maken en de zeilen te hijsen. Helaas waren we hier iets te voorbarig mee, want we kwamen nauwelijks vooruit. We bleven hierdoor te lang bij de Maasmond hangen en dit werd door de verkeerscentrale Maasmond niet echt gewaardeerd. We kregen het verzoek om de motor te starten en zo snel mogelijk door te varen in verband met in- en uitgaande schepen. De Genua maar weer ingerold en verder op de motor en het grootzeil richting Boei MV Zoals gezegd, varen we nachts door, soms op de motor, soms op zeil. Maandagavond wordt onderbroken door tientallen dolfijnen die rond de boot zwemmen en zo varen we de 2de nacht in. Om 01:00 uur, ik heb de wacht weer overgenomen van Fred, wordt het zicht minder en ineens verschijnt er uit het niets een zeiljacht, was niet te zien op het computerscherm, blijkbaar heeft dit schip geen AIS! We varen ver uit de kust langs Engeland, wanneer we op dinsdagochtend via de marifoon horen dat er een dode walvis in het water drijft. Even later horen wordt de positie doorgegeven, gelukkig ver genoeg van ons vandaan. De volgende dag, woensdag, voel ik (Caroline) me nog steeds niet lekker (geen zeeziekte hoor!), maar wel erg warm en koortsig. We besluiten om niet door te zeilen naar Cork, maar uit te wijken naar de haven van Dartmouth, een historisch stadje. We komen net na zonsondergang aan bij de indrukwekkende ingang van de rivier de Dart welke omringt wordt door de heuvels van Devon. De gloed van de ondergaande zon verlicht de beide kastelen, Dartmouth Castle aan de linkerkant en Kingswear Castle aan de rechterkant, een imposante aanblik. 
Dartmouth heeft altijd een rijke geschiedenis: Deze kleine marinehaven speelde een belangrijke rol in de nautische geschiedenis van het Verenigd Koninkrijk. Dartmouth is een ideale plek om uw reis terug in de tijd te starten. Als diepzeehaven voor zeilschepen, is Dartmouth altijd van strategisch belang geweest. Al in 1147 en 1190 werd deze haven gebruikt als beginpunt voor de kruistochten en al meer dan 600 jaar lang bewaakt Dartmouth Castle de smalle ingang van de haven. Verdediging van het kasteel werd in 1388 gestart door John Hawley, de meest gevierde middeleeuwse figuur van Dartmouth. Hawley was een rijke koopman, landeigenaar, zeeman en licentie piraat en werd 14 keer gekozen als burgemeester van Dartmouth. Hij werd gezien als een lokale held en was de inspiratie voor Geoffrey Chaucer’s ‘Shipman’ in zijn grote werk The Canterbury Tales. Hawley’s graf bevindt zich in de kerk van Sint Saviour. Bayard ‘s Cove is Dartmouth’s oudste werf en aan de geplaveide kade lag de Mayflower afgemeerd in 1620. Dartmouth is ook bekend om de opname’s van de tv serie “The Onedin Line” en van de pelgrim’s die naar Amerika vertrokken.
We arriveren in de vroege uurtjes bij de haven van Newlyn. Door de lifeboat worden we op een zeer vakkundige wijze naar een steiger gevaren. Mijn complimenten voor deze ploeg mensen! Later hoorden we dat de LNLI een organisatie is die volledig bestaat uit vrijwilligers dat we voor het sleepwerk ook geen rekening krijgen. Door alle emoties waren we bekaf en doken meteen ons bed in.
Wat een prachtig gezicht, al die boten tegen de mooie achtergrond van het Kurhaus van Scheveningen.
Freek en Mia, een vader en dochter momentje! Om Mia af te leiden lieten we haar een poosje sturen. Ze stond achter het stuurwiel, waar ze net overheen kon kijken, met een blik van een zeer ervaren zeevrouw. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, corrigeerde ze de koers, daar waar nodig was. Top voor een klein meisje van negen jaar! Het weer werd steeds mooier en warmer, we genoten met volle teugen. Fred en ik hebben nog nooit op de Nieuwe Waterweg gevaren, dus vandaag was een goede oefening. Want wanneer we eenmaal in de City Marina liggen, zullen we wel vaker dit stuk varen. Tijdens de open dag hebben we gezien hoe de verkeersleiding te werk gaat, nu konden we ervaren hoe dit overkomt als je op het water zit. Bij de boei MN1, vlak voor de Maasmond riepen we de verkeersleiding op, waar we van vernomen dat we aan de noordkant moesten blijven tot nader bericht. 
Alleen op de fok, met de motor standbye draaiden we de rivier op. Fred had Mia uitgelegd hoe ze op de computer kon zien welke boten bij ons in de buurt waren, wat de naam van de boot was en wat de snelheid is. Ze pikte dit zo snel op dat ze elke keer met haar hoofdje omhoog vanuit de kajuit kwam om te melden dat er weer een boot aankwam en wat de naam was. Het deed ons goed dat Mia zich zo op haar gemak voelde en wie weet hebben we er voor de toekomst wel een opstapper bij gekregen! We vervolgende onze route, keurig volgens de instructies van de verkeersleiding, over de Nieuwe Waterweg. Indrukwekkend was het wel om te zien dat, soms hele grote boten even hen snelheid inhielden om ons voorbij te laten gaan. Respect voor de heren van de verkeersleiding, die een goede begeleiding! Wat een prachtig gezicht, om Rotterdam te benaderen vanaf het water, dat geeft je toch een hele andere kijk op deze grote stad. Toen we in de buurt van de Erasmusbrug kwamen, bleek dat deze niet op afroep open ging maar op vaste tijden. Oeps, foutje, hier hebben Fred en ik patent op! Niets voor ons, de volgende keer toch iets beter kijken van te voren! We hadden de opening van 15:30 uur gemist en zouden moeten wachten tot 19:00 uur. Omdat het toch best een lange dag was geweest, werd besloten dat Freek en Mia eerder van boord zouden gaan. Vlak voor de brug gingen we de Maashaven in, een zij haven waar ook de MS Rotterdam ligt. We legden de boot langs een steiger en Freek en Mia gingen van boord om met het openbaar vervoer weer naar huis gaan. Wij besloten om een hapje te eten en te wachten totdat de brug open zou gaan. We riepen via de marifoon de Erasmusbrug op en legden uit dat we graag om 19:00 uur onder de brug door wilden richting City Marina. Rond 18:30 uur vertrokken we weer richting de Erasmusbrug, waar we toch nog veel te vroeg aankwamen. Om de tijd te doden vaarden een beetje heen en weer, achteruit etc. Ongeveer tien minuten voor de openingstijd kwam er een douaneboot aan die een beetje om ons heen vaarden. Ze keken met een verrekijker naar onze boot. De Pegasus ziet er echt uit ziet als een vertrekkers boot en blijkbaar waren ze nieuwsgierig. Even later kwamen ze langszij en vroegen waar we heen gingen en waar we vandaan kwamen. Dit hadden ze natuurlijk allang gezien via de AIS. Ze vroegen aan ons wat we in de Maashaven hadden gedaan. Na wat tekst en uitleg van onze kant verdwenen ze weer.
Het was 19:00 uur en de bomen gingen dicht van de brug. Voetgangers, fietsers en auto’s moesten wachten voor ons, de enige zeilboot die door de brug wilde. Een hele eer dat we het verkeer even stil leggen! Weliswaar hadden we meteen een schuldgevoel toen er een ambulance de brug op reed en weer achteruit terug reed omdat de brug open was (voor ons). Na deze brug moesten er nog een kleinere brug open om naar de City Marina toe te kunnen, dit ging allemaal voorspoedig.
Na een lekkere warme douche gingen we nog even wat drinken bij een cafeetje vlakbij de haven. We hadden ook nog een beetje trek, dus genoten we even later van een bijzondere combi, Ierse koffie en een stokbroodje met knoflookboter! Lekker rozig, met bruin verbrande gezichten, en moe van de hele dag buiten zijn, maar met een top gevoel, doken we veel later ons bedje in.