Maandag 17 mei t/m zondag 22 mei 2016

Havengeld
We zijn in onderhandeling gedaan om korting te krijgen voor het havengeld, want ons plan was om zeker één week te blijven en dan zou het wel erg duur worden. Niet geschoten is altijd mis, dus gewoon proberen en vriendelijk blijven lachen helpt zeker. De manager moest de beslissing nemen en het meisje achter de balie mocht het uitvoeren. Gelukkig, 7 dagen voor de prijs van 5 dagen. Omdat we in Nederland allerlei souvenirtjes hadden gekocht om uit te delen onderweg, gaven we haar een setje stenen Delfts Blauw klompjes, dat in zeer goede aarde viel. Overigens pas nadat we de korting hadden gekregen hoor!

Bootklusjes
Toen we de boot moesten verplaatsen van de aanmeldsteiger naar de passantensteiger, kregen we de motor niet aan de praat. Diesel op? Nee, dat kon onmogelijk, er moest zeker nog 20 liter in de tank zitten. Filter bekeken, die was erg vuil en hebben we meteen vervangen. Dan ook maar extra diesel halen in een jerrycan en de tank bijvullen. Ook dit hielp niet, de diesel werd niet omhoog gepompt. Fred heeft de diesel toen met de hand opgepompt en even later startte de motor wel. We denken aan vervuiling in de tank, waardoor de toevoer naar de motor verstopt is geraakt. Een aantal jaren geleden hadden we hier ook last van en hebben toen een mangat in de tank gemaakt om deze goed schoon te kunnen maken. Tijdens één van de mooie dagen nemen we de tank onder handen, diesel uit de tank laten pompen en opvangen in jerrycans. Vervolgens de tank openmaken, schoonmaken en meteen maar een nieuwe dieselmeter installeren (deze hadden we in Nederland al gekocht), de oude was niet betrouwbaar.

Het mangat weer goed afsluiten met een vloeibare pakking-achtige kit. Gelukkig, de motor start in één keer en loopt weer als vanouds!
In het vooronder is een plank bevestigd ter bescherming van de accu’s voor de boegschroef en de ankerlier, deze zat los en hebben we ditmaal goed vastgeschroefd.
De boot weer wat meer schoongemaakt en luikjes gezeemd.
Het 2^e Pegasus logo, nu de linkerkant van de neus, op de boot geplakt.

Omdat we een probleem hebben met het opladen van de boordaccu’s, heeft Fred alles nagemeten, gecontroleerd en geconstateerd dat de scheidingsrelais naar alle waarschijnlijkheid nooit goed aangesloten is geweest. Nu goed aansluiten en hopen dat alles goed gaat werken.

Overige dingetjes
Wasjes gedraaid, wat wel nodig was na een weekje zeilen ……….
Spaanse prepaid sim-kaartjes van Yoigo gekocht voor onze beide mobiele telefoons bij PhoneHouse, 1 GB voor één maand internetten, € 10,00 per persoon.
Op zoek gegaan naar een patroon en zouttablet voor het zwemvest van Fred, welke hij tijdens onze overtocht zo nat had gekregen dat deze zichzelf heeft opgeblazen! We hebben Secumar Offshore 275N zwemvesten, maar hiervoor is nergens iets te krijgen. Gelukkig hebben nog een aantal andere vesten aan boord (met dank aan Freek)! Misschien in La Coruna?
Imray zeekaart nummer C43 gekocht voor dit deel van de Noordkust van Spanje.

Eten en drinken.
De streek waarin we ons nu bevinden is Asturië (Asturias). Traditioneel voor deze streek zijn o.a. de Cider (Sidre) en de Fabada (wittebonensoep). De witte bonen worden gekookt tot ze zacht zijn maar wel heel blijven. Hier voegen ze Chorizo, Morcilla (bloedworst) en spek aan toe. Het recept zal ik later toevoegen aan tabje onze boot/recepten.
Tijdens onze wandeling door de stad komen we terecht bij de “Mercado del Sur”, een overdekte markthal met allerlei stalletjes met verse vis, vlees, kaas, worst, brood, groenten en fruit. Er is ook een heel klein koffietentje waar je een koffie met een broodje kunt eten. De ingrediënten worden direct vers gehaald bij één van de ander kraampjes, waar wij even later ook onze boodschapjes doen. Hier worden we uitermate vriendelijk en geduldig geholpen en met een paar Spaanse woorden en handgebaren komen we een heel eind. We kopen twee typische soorten kaas uit deze streek, lichte jonge kaas en een schimmelkaas, een hele stapel Chorizo (Spaanse worst soort) zeer fijn gesneden en een vacuüm verpakt pakket (houdbaar tot januari 2017) om Fabada te maken.
Voor ons avond eten kopen we bij de slager hele grote lappen zeer dun gesneden kalfsvlees, die we later met de “Tortilla de Patata” (pannenkoek gemaakt van aardappel, ei en ui) nuttigen. Plaatselijk lekkernij is een soort luchtige cake met amandelen.
Tussen de middag nemen we bij een restaurantje de “Platos de Dias” (dagschotel). De ober spreekt geen Engels en helemaal begrijpen wat hij zegt doen we niet, dus laten we ons maar verrassen. Even later zet hij een gigantisch bord voor onze neus met een lap vlees, 2 gebakken eitjes, sla, tomaat en frietjes.
Een aantal keren krijgen we op terrasjes, bij onze drankjes een schaaltje met kleine hapjes, zoals een mini tortilla, een minibroodje met een stukje worst erin of een stukje toast tapenade.

De haven en stad
De toegang naar de haven is wel even opletten! Volg de vaargeul totdat je de groene boei precies op het zuiden ziet staan en dan richting de boei, naar bakboord tussen de havenhoofden door en dan rechtdoor is de aanmeldsteiger. Havenpersoneel is heel erg vriendelijk en behulpzaam.
De accommodaties zijn redelijk (alleen jammer dat het wat ver is van de Visitorsteiger) , douches met een kleine straal (wat natuurlijk altijd beter kan), wasmachine e.d. is ook aanwezig (€ 4,00 per was en € 4,00 per droger). De schoonmaakploeg had voor het laatst de lijst afgetekend in 2013!!!!
Op 10 minuten lopen is er een Mas Y Mas (supermarkt) en op 20 minuten lopen de Mercado (markthal).
De jachthaven en het historische centrum bevinden zich in de visserswijk van Cimadevilla en worden de twee grote stranden van de stad gescheiden, namelijk die van San Lorenzo en van Poniente. Het havenhoofd met de stadswal kun je bewandelen en daar heb je een prachtig uitzicht op zowel de haven als de zee. In de stad bevinden zich een aantal parkjes en pleintjes. Aangezien het seizoen pas in juni begint, kunnen we geen fietsen huren. Jammer, anders hadden we nog meer van de stad kunnen bekijken.

Zondag 8 mei 2016
Gisteravond laat hebben we nog alle cadeautjes voorzichtig ingepakt en opgeborgen! De kaarten, brieven, gedicht en bonnetjes heb ik ook in het gastenboek geplakt ter herinnering. Omdat het vandaag Moederdag is maak ik de twee enveloppen open die ik op de borrel van mijn beide kinderen heb gekregen. Ik moet weer wat tranen wegslikken en gelukkig heb ik de doos met tissues binnen handbereik. In de enveloppen zitten 4 prachtige foto’s van mijn kinderen. Ze krijgen zeker een speciale plek aan boord! Fred gaat met Ingrid naar hun moeder en maken een leuke wandeling. Gelukkig begrijpt en weet ma niet dat we uit Nederland vertrekken. Vandaag doen we de laatste boodschappen voor het verse eten We kopen voldoende broodjes en maaltijden om voor te bereiden voor onderweg. Dat betekend dat ik de hele middag sta te bakken en braden. Ik maak mijn beroemde gehakt balletjes met sojasaus, pindakaas, gember en pijnboompitten. Daar ben ik wel even zoet mee, zo’n 40 balletjes draaien…….en bakken. Daarna nog de andere maaltijden. Het is een warme dag en ik sta binnen te bakken! Maar het is voor een goed doel! Fred haalt nog even via internet het weerbericht binnen en dat ziet er goed uit. In eerste instantie waren we van plan om in Audierne, Frankrijk te stoppen. Maar nu de wind gunstig is om de Golf van Biskaje over te steken, besluiten we om maar in één keer door te zeilen naar Gijon, Spanje. We verwachten hier ongeveer één week over te doen.

Fred klimt nog even de mast in naar het toplicht om te controleren of deze het wel goed doet, hier was enige twijfel over. Alles werkt naar behoren gelukkig! Achter onze boot is inmiddels een andere boot komen liggen, de Luna Verde, met Thijs en Wilma aan boord. Zij zijn al eerder de wereld rond geweest en gaan binnenkort weer een rondje doen. Na even gezellig gepraat te hebben wisselen gegevens en kaartjes uit, om elkaar een beetje te volgen, want we zullen elkaar zeker tegenkomen de komende maanden! We halen de vlaggenlijnen weer naar beneden en bergen deze voorlopig op. In de avond uurtjes maak ik nog snel even een zonneschermpje voor het daklicht in de salon, want wanneer het warm wordt is dat niet geheel overbodig. Nog een beetje moe van alle emoties van gisteren en alles wat we vandaag nog hebben gedaan rollen we niet al te laat ons bed in.

Maandag 9 mei 2016
Dag van ons vertrek uit Nederland ! Ingrid en Freek hebben eerder aangegeven dat ze het toch wel fijn vonden om ons, op de dag van het daadwerkelijk vertrek, echt uit te zwaaien. We staan vroeg op en maken alles klaar voor het vertrek, elektra snoeren opruimen, nog even de watertank vullen, lijnen op de juiste plek, logboek klaar leggen, etc. Wanneer Ingrid en Freek rond 9:30 uur bij de boot komen, hebben ze een bijzonder lunchpakket voor ons meegenomen; broodjes met gebakken ei! Soort traditie binnen de familie wanneer ze onderweg zijn naar een vakantie bestemming. We mogen het pas nuttigen wanneer we bij de “snelweg” zijn zegt Ingrid nog gekscherend. Ingrid en Freek gaan van boord, nog even een laatste stevige knuffel en een traantje wegvegen en dan is het zover. Trossen los! Rustig varen we de haven uit om Ingrid en Freek voldoende tijd te geven om naar het havenhoofd te fietsen.

In de binnenkom, vlak voor de havenhoofden, hijsen we de zeilen en zien Ingrid en Freek in de verte naar ons zwaaien. We zwaaien terug totdat we ze niet meer zien. Dan is het echt zover…………………….we draaien de boot richtging het zuiden, onze reis gaat beginnen. Een vreemd, maar ook een goed gevoel om weer op zee te zeilen! We laten even alles bezinken en genieten van het prachtige zonnig weer. De lekkere broodjes van Ingrid blijven niet heel lang in de zak zitten, we kunnen ons niet inhouden en wachten tot de TSS (snelweg op het water). Niets lekkerder dan een broodje met ei! Bedankt Ingrid en Freek! We zeilen langs Rotterdam en Fred meldt zich voor de laatste keer bij verkeerscentrale Maasmond en verteld dat we zuidwaarts gaan voor onze wereldreis. We worden succes gewenst. Alles gaat goed, lekker windje dwars in de rug. Beter kunnen we niet wensen en de vooruitzichten zagen er goed uit. We voelden ons goed met het vooruitzicht op een gunstige wind en zonnige temperaturen. Onderweg vervangen we nog even de lijn van de windvaan, die was op sommige plekken bijna doorgesleten. Om 16:00 uur krijgen we een smsje van Freek: “Jullie hebben lekker de sokken er in! Domburg al”. Fred antwoord dat we Oosten wind hebben met een snelheid van 8 Knp. En daarna gaat het mis……………de wind neemt af, het wordt bewolkt en het gaat miezeren. In de avond is er bijna geen wind en regent het. We draaien wachten van 4 uur en de eerste wacht is van 18:00 – 22:00 uur voor mij, daarna Fred van 22:00 – 02:00 uur. Ik heb de zogenaamde “hondenwacht” van 02:00 – 06:00 uur, wat me normaal heel goed bevalt, maar nu regent het en de temperatuur is een heel stuk gedaald. Ik ben koud, nat en moe en baal er enorm van dat het weer zo veranderd is. Wiens idee was het ook alweer om al in mei weg te vertrekken? Wiens idee was het om het kacheltje op te ruimen, want die hebben we toch niet nodig wanneer we naar het zonnige zuiden gaan?! Tja, die sukkel was ik dus!

Dinsdag 10 mei 2016
Weinig wind, stroom tegen, dat schiet niet echt op. Moeten opletten want overal staat vissersbakens. De nacht wordt nog kouder en nu krijgen we ook nog eens mist. Gelukkig hoeven we niet altijd zelf te sturen en doet de stuurautomaat zijn werk goed. De mist wordt steeds dikker en het zicht is niet meer dan een paar meter. We varen puur op onze instrumenten en zijn blij dat we AIS hebben. We kunnen zo tenminste zien wat er in onze buurt is, hoewel sommige vissersboten deze weleens ineens uitzetten………. De mist blijft en hele avond en nacht. Waar is nu dat mooie voorspelde weer!!

Woensdag 11 mei 2016
We hebben weer even stroom mee, een beetje wind en we gaan 4 Knp. Maar nog steeds mist! Het is een saaie troosteloze dag. Hier worden we wel erg moe van. We proberen zoveel mogelijk op zeil te doen, soms ondersteund door de motor. Maar af en toe valt de wind weg, hebben we stroom tegen en dan schiet het echt niet op.

Donderdag 12 mei 2016
Tijdens mijn wacht van 18:00 – 22:00 uur kan ik, ondanks de mist, de zon zien ondergaan, dat is hoopvol. Het lijkt ook iets minder koud. De rest van de dag is het weer mistig en er zijn veel vissersboten waar we voor op moeten letten. We sturen veel op de automaat en tijdens mijn wachten probeer ik oefeningen te doen en in beweging te blijven om mijn spieren warm te houden. Af en toe even opletten voor grote tankers die langs varen en de koers eventueel even aanpassen.

Plotseling een knal, het reddingsvest van Fred dat in de logeerkooi was neergelegd, blaast zich spontaan op. Weer iets geleerd, een vochtig reddingsvest nooit neerleggen, maar altijd ophangen. In ieder geval werkt het reddingsvest goed.

Vrijdag 13 mei 2016
We zeilen inmiddels boven Alderney en Guernsey. In mijn wacht van 02:00 – 06:00 uur regent het ook nog eens en is het zo koud dat, ondanks mijn thermo ondergoed, extra sokken en shirts en mijn verwoede pogingen om mezelf warm te houden, ik het niet meer warm krijg. Mijn voeten zijn zo koud dat ze gevoelloos aan het worden zijn en mijn hele lijf gaat pijn doen. Dit was de reden waarom we niet naar het Noorden gingen en ook niet naar Patagonië! Op naar het zonnige zuiden…………………… Voordat Fred mijn wacht overneemt maakt hij nog even een warme kruik voor me. Gelukkig had ik die nog even vlak voor ons vertrek gekocht en dat komt nu heel erg van pas! Ik rol me op in het dekbed in de salon, hier slapen we deze week tijdens onze wachten. De kruik tegen mijn voeten om ze te ontdooien. Het weer wordt er niet beter op en Fred blijft ook binnen. Af en toe even naar buiten om de stuurautomaat bij te stellen en vlug een blik om ons heen te werpen. We varen in een gebied waar nagenoeg geen boten zijn. Het regent en het is koud, maar het zicht wordt beter! Fred neemt mijn wacht over, want ik heb het nog steeds erg koud. Tijdens de nacht vliegt er ineens een vleermuis een aantal keren over Fred zijn hoofd. Vreemde gewaarwording, zo midden op zee. Overdag raken onze broodjes (uit Nederland) op en wordt het tijd om onze broodbakmachine aan het werk te zetten om nieuw brood te kneden en te laten rijzen. Afbakken doen we daarna in de oven om stroom te besparen. We genieten na een paar uurtjes van vers gebakken brood met roomboter en hagelslag! Hier leven we weer helemaal van op. De mist is weggetrokken en er verschijnt zo waar een wazig zonnetje. Vlak voordat we de doorgang bij Ile D’Quessant naderen zien we een douaneboot voorbij varen. Na een poosje keert deze om en komt langszij. De douane man stelt enkele vragen, wil papieren zien, maar komt niet aan boord. We zwaaien met wat papieren en dat is al voldoende. Nog even en we gaan door de doorgang “Canal de Hell”, de naam zegt al genoeg. Veel rotsen en ondiepten langs de kust en wanneer het weer slecht is, is het hier zeker oppassen geblazen. We hebben geluk, weinig wind, geen mist en regen meer, zelfs een mager zonnetje. Na de doorgang wordt het steeds rustiger qua andere boten. We vervangen de gasfles die nu echt op is. Ineens zie ik in de verte iets drijven, dolfijnen of vogels? Met de verrekijker probeer ik te zien wat het zijn. Ze duiken ineens onder water om even later weer boven te komen en verder te zwemmen. Nee ze vliegen niet. Het lijken wel hele kleine pinquïns, zijn die hier niet een beetje verdwaald? Fred heeft zo zijn twijfels, maar ik ben er van overtuigd dat het echt pinguïns zijn. De zon gaat onder en eindelijk zien we weer eens een zonsondergang.

Zaterdag 14 mei 2016
De nacht is helder met een mooie sterrenhemel. Tijdens mijn wacht zie ik zelfs een vallende ster. Driemaal raden wat ik gewenst heb! Fred ziet de eerste dolfijnen. Het lijkt wat beter te worden, de wind komt van achteren en we zetten de boom uit bij de fok. Aan het eind van de middag gaan we te veel naar het westen en stellen de koers meer bij richting Gijon. Dit is nog eens relaxed zeilen op de stuurautomaat. In de middag bakken we ons 2e verse broodje.

Het is zowaar zonnig aan het worden en we genieten hier even volop van. Zou het toch nog goed komen? Maar helaas aan het eind van de dag is het weer bewolkt en wordt het ook kouder. Prachtige zonsondergang. Helaas is mijn wacht weer koud en moet met de hand sturen.

Zondag 15 mei 2016
Het is moeilijk koers houden met wisselende wind en golven. Kortom tis prut weer, ik word een beetje chagrijnig van. Bovendien krijg ik Fred niet wakker aan het einde van mijn wacht, hij slaap gewoon door. Jaloers ben ik op hem, hij slaapt overal zo makkelijk in. Ik hoor altijd van allerlei geluiden. Koud rol ik uiteindelijk mijn bed in. Dan zijn er ineens een heleboel dolfijnen om onze boot. Fred ziet ze als eerste. Ik lig nog steeds opgerold in bed en kan alleen door het salonraam proberen ze ook te zien. Gelukkig springt er één net omhoog. Het blijft super om ze te zien dansen in het water. We eten vers brood en ik lees me in voor Gijon. Nog 170 mijl te gaan! Ineens zit er een uitgeput musje aan boord en schuilt naast de dinghy.

Maandag 16 mei 2016
Op de motor, we willen nu zo snel mogelijk in Gijon aankomen, helemaal gehad met dit weer, stroom tegen en kou. Omdat het hier zo’n 4 km diep is geeft de dieptemeter geen getal meer aan. Ineens schiet de meter op 0,4 mtr en dat kan maar één ding betekenen: Dolfijnen. Ze gaan onder de boot door en zwemmen vervolgen met ons mee. Moeilijk te zien in de nacht, maar toch. Nachts zie ik licht op de golven, dit is een heel apart verschijnsel dat veroorzaakt wordt door een opeenhoping van micro-organismen die oplichten. Het heet bioluminescentie. Wanneer ik even later de wc doortrek met zeewater zie ik het ook oplichten. Heel apart! Omdat we veel met de stuurautomaat hebben gestuurd en weinig zon hebben gehad, zakt de voorraad stroom drastisch. Alles wat uit kan, doen we uit om stroom te besparen. Dit is nog een puntje waar we iets aan moeten doen. Rond 12:00 uur krijgen we eindelijk wat zon en Fred hijst alvast het Spaanse gastenvlaggetje omhoog. De zon wordt feller, de lucht steeds blauwer, zullen we het dan toch eindelijk gaan beleven? We genieten van de warmte en ons humeur wordt steeds beter. Ik maak een lekker tosti voor ons van oud brood. Helaas neemt de wind drastisch af en motorzeilen we. We naderen Gijon. De ingang is goed te doen, maar wel goed de aangegeven vaarroute volgen i.v.m. ondieptes. Het eerste stuk doe ik en vlakbij de haven neemt Fred het roer over om aan te leggen, daar is hij veel beter in dan ik. We worden al opgewacht, bij de aanmeldsteiger, door de havenmeester ons verder helpt met aanleggen. Het is inmiddels is het 18:45 uur. De uiterst vriendelijke havenmeester verteld ons dat we hier vanavond wel kunnen blijven liggen, maar morgen moeten verkassen naar de Visitors steiger. Fred loopt mee naar het havenkantoor om ons in te schrijven. We betalen voorlopig voor één nacht in afwachting op de manager morgen die kan bepalen of er iets met de prijs geregeld kan worden wanneer we één week willen blijven. We besluiten om eerst ons zelf even op te frissen en schone kleren aan te trekken, wat beslist geen overbodige luxe is na één week aan boord. Met wiebelbenen (zeebenen) wandelen we Gijon in op zoek naar het restaurant welke de havenmeester ons heeft geadviseerd. We komen bij een redelijk luxe restaurant “La Gabana”. Dit is een “Sidreria”, een restaurant waar ze cider schenken op traditionele wijze. Ze doen dit door de fles zo hoog mogelijk met gestrekte arm omhoog te houden en het dan in het glas in te schenken. Bijzonder om te zien. Wij bestellen een plateau met verschillende soorten brood, olijfolie en tapenade en genieten hiervan met een lekker glas wijn. Onze eerste kennismaking met het lekkere Spaanse eten! Verder nemen we kalfsvlees met groente en frietjes en een koffie toe. Moe, maar voldaan van het lekkere eten wandelen terug naar de boot en rollen ons bedje in.

Na het douchen, vullen we nog even een wasmachine met de laatste vieze kleding en hangen deze te drogen aan een waslijntje aan boord. Binnen een paar uurtjes is alles droog, opgevouwen en opgeborgen. We bereiden ons voor op de afscheidsborrel en nu begint het toch wel een beetje te kriebelen in mijn buik. Niet het weggaan, maar het zien van familie, vrienden, kennissen en zakelijke relaties, doet ons toch wel iets.

We vullen een tas met zelf ontworpen buttons om aan onze gasten uit te reiken. De oude EPIRB gaat ook mee, die is voor Florian de vorige eigenaar van de Pegasus. Op het laatste bedenk ik mij dat het misschien wel leuk is om een soort van gastenboek mee te nemen waar een ieder nog iets in kan schrijven. Natuurlijk heb ik wel iets geschiktst aan boord wat we hiervoor kunnen gebruiken. Ook vergeet ik niet de, speciaal voor vandaag gekocht, doos met tissues niet mee te nemen! Ik heb in ieder geval met mezelf afgesproken dat ik alles maar zo zal laten gebeuren als het komt.

Rond 15:30 zien we Jan & Thea, onze buurtjes van City Marina Rotterdam, al op de kade voorbij lopen. Ook mijn vriendinnetje Ludmilla en Ronald zijn er vroeg bij.
Iets voor 16:00 uur zijn we bij restaurant Rootz waar onze afscheidsborrel is. Helaas zijn ze er nog niet helemaal klaar voor, maar we kunnen tijdens het wachten toch al enige gasten verwelkomen. We worden meteen overladen met een zeer bijzonder, origineel en nuttig cadeau van Ingrid, Freek en de kinderen. Een heel krat vol met allerlei vers ingeblikt eten voor onderweg, zodat we nog eens terug zullen denken aan de etentjes bij hun thuis! Op een grote kaart, met onze route, hebben ze aangegeven waar we welk blik mogen openen! Fantastisch idee, super bedankt! Mijn vriendinnetje Ludmilla zorgt voor aanvulling van onze drank voorraad en heeft enkele prachtige teksten voor ons beide geschreven. We worden al wat emotioneler ondertussen…………
Freek maakt tijdens de borrel foto’s van ons en alle mensen die aanwezig zijn, zo hebben we een leuke herinnering aan deze borrel. Bedankt Freek dat je zulke mooie foto’s hebt gemaakt!

Zodra we naar de ruimte kunnen waar de borrel is druppelen langzamerhand de mensen binnen. Het is ook erg fijn om mensen te zien die ik in geen jaren gezien heb, maar waar ik toch een speciale band mee heb. Tussendoor proberen we de aandacht zoveel mogelijk te verdelen. Een aantal personen blijven na de borrel ook nog in het restaurant eten en dan hebben we meer tijd voor hen. We worden overladen met zeer uiteenlopende cadeautjes, maar wat toch wel opvalt, is dat onze drankvoorraad aardig aangevuld wordt………………… en daaruit blijkt dan wel weer hoe goed men ons kent! Van Erik & Jeanette krijgen we bijvoorbeeld een USB-stick met muziek er op, niet zomaar alleen muziek maar ook nog eens een soort quiz vorm, dit zal ons wel even bezig houden de komende tijd! Bedankt Eric voor al je werk hieraan! En ook nog 2 tubes Zaanse mayo, waar ik zo gek op ben! Van Dennis en Christa krijgen we een ingelijste foto en een knuffelbeest (fel groen) genaamd “Fritz” met de opdracht dat hij graag overal op de wereld gefotografeerd wil worden. Super leuk idee!

Onze tandarts Raf heeft een “noodpakket” voor ons meegenomen, nu zijn we op alles voorbereid! Van Odette en Rob krijgen we, uiteraard drank, hoe kan het ook anders als je samen (met Odette) in de drankenindustrie hebt gewerkt!! Verder een hele doos met Sheba kattenvoer blikjes voor Kit, super leuk idee! Kit zal hier zeker van smullen onderweg. We krijgen zoveel leuke, lieve dingen en praktische dingen: boeken, Hollands koekjes en snoepgoed, bootmans fluitje, stropdas met Pegasus erop, speciale fles voor water van “The Ocean Clean Up”, kaarsen, chocolade, sleutelhangers, dagboek, visitekaartjeshouder, fles bitter met bijpassende glaasjes, geld, vele kaarten etc.

Na de borrel kunnen we met onze kinderen en een aantal zeer goede vrienden ook nog gezamenlijk eten in een, voor ons gereserveerde, ruimte van het restaurant. We schuiven gezellig enkele tafels aan elkaar, Fred zit in de buurt van zijn zoon en vriendin en ik zit tussen mijn beide jongens en kleindochter en mijn beste vrienden in.
Tot nu toe had ik het aardig “droog” gehouden en zit de doos tissues nog onaangeroerd in mijn tas. Maar dan komen mijn kinderen met hun cadeautje aan………….. Ze hebben prachtige foto’s laten maken samen met hun vriendinnen en mijn kleindochter Bobby. Zo mooi! Ik krijg ook een prachtig boekwerk met foto’s van Bobby, wat ben ik daar blij mee! Maar dan zijn de tranen niet meer in te houden en heb ik toch nog de doos met tissues nodig! Omdat het morgen Moederdag is krijg ik van Steven en Vincent ook nog twee enveloppen, die ik pas morgen mag open maken! Kortom, super cadeaus!
Het is erg gezellig en Bobby houdt zich heel goed voor haar jonge leeftijd (net 6 maanden). Bobby zit voor me en we spelen “kiekeboe”, ze haalt mijn handen weg van mijn gezicht en lacht me toe. Ik houd haar zoveel mogelijk vast nu het nog kan. Na het eten is het echt afscheid nemen en dat valt menigeen zwaar. Nog even een extra knuffel hier en daar en dan gaan we terug naar de boot.
Onze kinderen gaan nog even met ons mee naar de boot, wat we heel fijn vinden. Een extra momentje samen en dan nemen ook zij afscheid en lopen ze de steiger af. Even slikken……
Daarom zeg ik liever: het is niet vaarwel, maar tot ziens!

Lieve allemaal,
Dit afscheid was voor ons eigenlijk wel een “dingetje”, je neemt tenslotte niet elke dag afscheid voor langere tijd van de mensen die je zo dierbaar zijn. We willen jullie allemaal heel erg bedanken voor jullie aanwezigheid, maar vooral de warmte van vriendschap tijdens onze borrel en bedanken voor alle lieve cadeautjes.
Jullie hebben er voor gezorgd dat dit een onvergetelijk afscheid werd, waar we met warme gevoelens nog vaak aan terug zullen denken.

Liefs van Fred & Caroline

Geen vaarwel, maar tot ziens
It’s not goodbye, but see you
No adiós sino vemos pronto

Zaterdag 30 april 2016
Vandaag is het is zover, de eerste fase van onze reis staat voor de deur.

Omdat we door twee bruggen moeten en het 4 uur varen is tot aan de Maasmond voordat we op zee zitten, hebben we besloten om vandaag naar Schiedam te varen. Vanaf Schiedam kunnen we namelijk op elk gewenst moment vertrekken richting zee en zijn niet meer afhankelijk van brugopeningstijden. Eerder hadden we al contact gehad met de havenmeester aldoor, maar hij belt toch nog even rond 10:00 uur op om te vragen hoe laat hij ons kon verwachten! We nemen afscheid van Dennis en zijn vrouw bij het havenkantoor, leveren onze pasjes in en betalen de laatste elektriciteitskosten van de afgelopen 4 maanden. Kit voelt dat er iets staat te gebeuren en is net zo onrustig als wij zijn. Hij mag van ons niet meer aan dek zonder zijn zwemvest, maar zodra je deze pakt gaat hij er als een haas vandoor. Wanneer we de motor starten duikt Kit onder de salontafel, die zien we voorlopig niet terug! Meneer houdt niet van dit geluid en bovendien trilt alles wat hij ook niet kan waarderen, kwestie van wennen dus! Het is altijd weer een spannend moment, wegvaren uit een haven. Om 13:00 uur roepen we de brugwachter op voor de Binnenhavenbrug, gooien de trossen los en vertrekken met onze Pegasus uit de City Marina van Rotterdam. We worden na gezwaaid door Thea en Peter die ook al enige jaren op hun boot wonen. De Erasmusbrug gaat pas om 13:30 uur open, waardoor we genoodzaakt zijn om enkele rondjes te varen voordat we er door kunnen. We zijn weer helemaal in ons element, we varen weer! Er staan altijd mensen met belangstelling te kijken naar de bootjes op de rivier, maar wat we niet wisten was dat er deze keer ook bekenden tussen stonden. Mijn lieve vriend Johan en zijn vrouw Annelies stonden op de kade ons in gedachten uit te zwaaien. Hadden we dit maar geweten….
Na de Erasmusbrug is het slecht een uurtje varen tot de Jachthaven van Schiedam (JCS). We bellen de havenmeester dat we er bijna zijn en hij staat ons al toe te zwaaien waar we onze boot kunnen leggen. De boten liggen met de neus aan de steiger en de kont tussen twee palen waar lijnen aan vastzitten die je achterop je boot kunt vast maken. De lijnen zitten aan een ring vast die langs de paal met het getij mee omlaag en omhoog gaat. Pas wanneer we eenmaal rustig liggen en we even zitten, komt Kit onder de salontafel vandaan. Met grote ogen kijkt hij om zich heen, wat ziet “de buitenwereld” er ineens anders uit?! Nieuwsgierigheid en angst wisselen elkaar af. Het zal nog wel even duren voordat onze Kit helemaal gewend is aan ons Nomaden leven.

Het afstappen van de punt van de boot naar de steiger is nog wel een “dingetje”, Het valt niet mee, maar met behulp van een trapfender en Fred lukt het me wel. Zo….de eerste fase zit er op, we zijn verhuisd naar Schiedam. Vanavond gaan we uit eten bij het restaurant de Beren, op nog geen 10 minuten lopen. Dit is een echt familie restaurant en omdat het voorjaarsvakantie is, is het er “Beren-druk”. We doen ons tegoed aan een uitgebreide maaltijd met de nodige wijn. Zelfs een 2e fles wijn laten we aanrukken en nemen we aangebroken mee terug naar “huis”, want dat is onze Pegasus, ons nieuwe thuis! Moe, maar voldaan lopen we terug naar de boot, waarna we tevreden onze kooi inrollen. Helaas slapen we niet al te best door alle geluiden en het getrek en gepiep van de landvasten (lijnen waar de boot mee aan de steiger vast zit). Ook Kit kan blijkbaar zijn draai niet vinden en is al vroeg wakker en vraagt voortdurend aandacht. Hij doet dit onder andere door zijn bakje met droge korrels heen en weer te schuiven.

Zondag 1 mei 2016
We proberen nog een uurtje langer te slapen. Vandaag is prachtige zonnige dag en een prima dag voor klusjes e.d. Fred sluit de antennekabel aan van de SSB (deze hebben we laatst opnieuw aangelegd). De afgelopen dagen was Fred al begonnen met het schoonmaken van de boot (niet geheel overbodig) en gaat hier mee verder. Ik werp me op de twee van de velen lieren om deze te demonteren, schoon te maken, in te vetten/smeren en weer in elkaar te zetten. Af en toe vraag ik assistentie aan Fred omdat sommige onderdelen muurvast zitten en hij meer kracht heeft dan ik. Het is een aardige klus maar aan het einde van de dag hebben we er weer twee goed lopende lieren bij!
Kit komt af en toe even kijken en dreigt de boot af te springen. Dan maar weer zijn zwemvest aan! Omdat hij dit helemaal niets vindt, het beperkt tenslotte zijn vrijheid, blijft hij mokkend beneden zitten. De boot ziet er aan het einde van de dag weer een stuk schoner uit. We hangen onze zeilkleding nog even in het zonnetje te luchten, na een jaar in de kast, ruikt alles eigenlijk wel een beetje muf.

Maandag 2 mei 2016
De nacht was iets beter, we wennen langzaam aan de geluiden. Omdat het steeds vroeger lichter wordt, heeft Kit zijn interne klok alvast 3 uurtjes voor gezet! Hij wordt nu bijna standaard om 5:00 uur wakker! Zodra ik hem dan een paar brokjes heb gegeven, ploft hij even later boven op onze benen in bed. We willen voor 10:00 uur vertrekken, dus de wekker staat op 8:00 uur, zodat we genoeg tijd hebben om nog even te douchen. We leveren de sleutel in bij de uiterst vriendelijke havenmeester in, die ons een hele goede reis toewenst. Na het ontbijten, halen we de hoezen van de rolfok en het grootzeil, bevestigen de schoten en lifelines (veiligheid staat voorop), we smeren broodjes voor onderweg en dan is het de hoogste tijd om ook deze haven weer te verlaten. We starten de motor (Kit is meteen verdwenen) en redelijk soepel vaart Fred (ik vond het iets te eng, lees krap) de haven uit. Het is zonnig, maar op het water best frisjes, dus toch maar een zeilpak aan. Het is ongeveer 3 uurtjes varen om bij de Maasmond te komen en het zeegat uit te varen. We hebben de stroom tegen, maar met de fok erbij behalen we toch de snelheid van 7 knopen! We zijn blij, op onze boot en op weg naar een nieuwe fase in ons leven. Om 13:00 uur komen we aan het einde van de Nieuwe Waterweg en varen we naar het noorden toe richting Scheveningen. In het begin hebben we nogal last van de golven, het gebied tussen de rivier en de zee, maar na een halfuurtje op de motor gaan we alleen verder op de fok. We hebben een lekker windje in de rug. We zien Scheveningen al in de verte liggen. Het is niet zo ver, nog maar 2 uurtjes varen. Het is fijn om weer op het water te zijn en Fred en ik genieten volop van het lekkere zonnetje, de wind, het zeilen en elkaar! Ook Kit komt tevoorschijn nu de motor uit is en de boot rustig vaart.
Hij kijkt verbaasd om zich heen naar de golven met witte kopjes. Alles is nieuw voor hem. Met de zon op onze smoeltjes kleuren we langzaam rood, althans ik dan, want Fred wordt bijna meteen bruin. Vlakbij Scheveningen starten we de motor en varen de haven binnen. We leggen de Pegasus naast een grote (later blijkt, spiksplinternieuwe) boot aan de kade. We zijn moe van de hele dag buiten zijn en sloffen de hele lange steiger af richting het havenkantoor. In Scheveningen moet je hiervoor bijna een halve kilometer lopen voordat we bij het havenkantoor zijn. We moeten een fiks bedrag betalen om hier een week te kunnen liggen. Met de havenmeester hebben we eerder contact gehad over de ligplaats. We willen namelijk graag voor het restaurant liggen waar we zaterdag 7 mei onze afscheidsborrel zullen gaan houden voor familie, vrienden etc. Dit lukt niet meteen, maar misschien morgen wel, hij zal het nog laten weten. Gelukkig kunnen we met de havenmeester meevaren in de dinghy naar de overkant, dat scheelt ons weer een stukje lopen. Nu alleen nog enkele boodschappen doen voor ons avondeten. Met vermoeide oogjes hangen we een uurtje later op onze salonbank en genieten van een garnalencocktail met een glas wijn. Na het eten nog even tv kijken en dan rollen we al om 22:00 uur (wat voor ons wel heel erg vroeg is) ons bed in.

Dinsdag 3 mei 2016
Onze buren hadden gisteravond te kennen gegeven dat ze om 8:00 uur willen vertrekken. Geen probleem natuurlijk, maar stilletjes had ik gehoopt om een vandaag een beetje uit te kunnen slapen. Kit helpt ook niet echt mee door al om 5:00 uur rond te spoken. Na ons ontbijt geven we onze buren de ruimte en leggen dan de boot aan de kade vast. Na een uurtje blijken er een aantal boten voor ons te zijn vertrokken en schuiven we toch maar een stukje op langs de steiger, dan hebben we iets meer zon. Het is een prachtige dag, blauwe hemel en zon, maar nog wel een beetje fris. We zijn bezig om belangrijke documenten, die op onze pc’s staan, naar de server te kopiëren dus draaien de pc’s overuren. Ook heb ik met een hele goede vriendin afgesproken dat ze nog even, samen met haar man, naar Scheveningen zou komen om afscheid te nemen omdat zij er zaterdag helaas niet bij kunnen zijn. Anneke was vroeger (van 1992 tot 2005) een collega van mij en sindsdien zijn we goede vriendinnen geworden en gebleven. Ad, haar man, had onze boot nog nooit gezien en dit was meteen een mooie gelegenheid. We zijn samen lekker gaan lunchen en konden buiten in het zonnetje zitten. Het is fijn om nog even gezellig samen te zijn, want het ziet er naar uit dat we elkaar zeker een poosje niet zullen zien. Bij het afscheid nemen moest ik toch wel wat tranen wegslikken en dit bevestigd alleen maar weer hoe belangrijk sommige mensen in je leven kunnen zijn. Bedankt Anneke voor alle dagen dat je er voor mij was, voor alle uurtjes samen lekker kletsen of pogingen doen om te sporten! We zullen elkaar zeker niet uit het oog verliezen en whatsappen, mailen, bellen en skypen! Terug op de boot belt Fred de havenmeester, we kunnen toch verkassen naar een plek voor het restaurant! Omdat we dan toch bezig zijn, varen maar even langs de dieselpomp en vullen de tank af met 100 liter diesel a € 115,00 kunnen we voorlopig weer even vooruit. Fred vaart de boot naar de nieuwe plek en parkeert haar keurig in! We moeten nog boodschappen doen voor vanavond en Fred loopt even heen en weer naar de supermarkt. Ondertussen hang ik de gloednieuwe Pegasus vlag in de mast, zo zijn we herkenbaar. Daarna stort ik me weer op mijn pc en schrijf tussendoor het verhaal voor onze website. Kit laat zowaar zijn neus even zien terwijl we buiten zitten. Fred kookt vandaag en we eten pitabroodjes met shoarma en sla. Kit schrikt van alle geluiden en vliegt af en toe naar binnen toe. Eenmaal binnen, nestelt hij zich voor het raam in de “vensterbank” en kijkt zijn ogen uit. Na het eten kijken we nog even een beetje tv en gaan niet te laat naar bed. Morgen wordt het nog warmer en dan ga ik de twee grote lieren onderhanden nemen.

Woensdag 4 mei 2016

Vandaag neem ik één van de grote lieren onderhanden. Het uit elkaar halen, schoon maken van jaren lang aangekoekt vet en vuil verwijderen, kost veel meer tijd dan ik had gedacht. Ondertussen maak ik elke keer een foto, want je weet maar nooit hoe zo’n ding in elkaar zit en of je alles weer goed in elkaar krijgt!
Onze achterbuurman, een jonge knul op een sportieve boot, is ook driftig aan het klussen. Hij gaat binnenkort, samen met zijn vriendin, voor 10 maanden rondzeilen. Over en weer lenen we gereedschap e.d. aan elkaar uit. Van hem krijg ik speciaal schoonmaakmiddel en een spuitbus op vet snel weg te kunnen halen. Super spul! Nu de lier opnieuw invetten en oliën en weer in elkaar zetten. Steef (mijn oudste zoon) heeft gebeld, ze willen graag morgen nog even langskomen voordat we de afscheidsborrel hebben zaterdag.

Donderdag 5 mei 2016
In de ochtend doen we paar boodschapjes en maken de kuip van de boot nog een beetje schoon. Fred ontvet een deel van de rechterzijkant bij de neus van de boot, zodat we samen het nieuwe logo op de boot kunnen plakken. We doen vandaag alleen de rechterkant omdat we daar nu redelijk goed bij kunnen. De andere kant zal even op zich moeten laten wachten en voor de eventuele “kijkers” is dat niet te zien. De andere kant komt nog wel een keer. Na een beetje passen en meten zit de stikker perfect op zijn plaats! Zo wordt onze Pegasus steeds herkenbaarder! Op de achterkant van de boot verwijderen we de oude Pegasus stikkers en vervangen deze voor een nieuw. We plakken ook een stikker met onze thuishaven, Rotterdam, een plaatsnaam die goed herkenbaar is in het buitenland! In de middag komen Steef, Mylène en mijn kleindochter Bobby. Wat ben ik blij dat ik ze nog even extra kan zien. Bobby is nu net een ½ jaar oud en zit al aardig rechtop, kijkt heel nieuwsgierig rond met haar prachtige blauwe ogen. Mylène wil wel even proberen de mast in te klimmen voor het uitzicht. Dat is geen probleem en even later hijst Fred haar in het “bootmansstoeltje” tot de 1e zaling. Verder gaat ze niet, want ze heeft toch wel een beetje hoogtevrees. Mijn complimenten Mylène, je hebt het toch maar gedaan! Gezellig om nog even extra te kunnen knuffelen met mijn kleindochter. Ze lacht heel lief en is een vrolijk kind.

Vrijdag 6 mei 2016
Vandaag gaan we even langs het huis van Ingrid (zus van Fred) op te kijken of er nog post voor ons is. Het is ongeveer 15 minuten lopen vanaf de jachthaven, een mooie wandeling om onze nieuwe wandelschoenen weer verder in te lopen. Onderweg doen we ook nog enkele boodschapjes. Bij terugkomst ruimen we verder de boot op en zetten zoveel mogelijk alles vast voor ons vertrek. We printen nog even de lijst uit met de voorraden die we aan boord hebben. Hier staat namelijk ook precies vermeld waar we het hebben opgeborgen, wat best wel handig is als je een dagje ouder wordt! In de middag hangen we een vlaggetjeslijn, rood/wit/blauw, van voren naar achteren in de mast op. Nu kan niemand onze boot meer missen!

Natuurlijk moeten we op dit gebied ook goed voorbereid zijn, althans voor zover je dat überhaupt kunt tenminste. Onze tandarts is ook een zeiler en denkt met ons mee over onze reis. In 2015 is onze tandarts al begonnen met het aanpakken van de nodige probleem gebieden op tand gebied. Zo heb ik een wortelkanaal en een zenuwbehandeling gehad en zijn er nieuwe vullingen geplaatst. Fred heeft een zenuwbehandeling gehad en een nieuwe kroon. Tijdens een controle afspraak valt er een stukje van zijn voortand en dat wordt direct door de tandarts aangepakt. Ik zelf heb al geruime tijd last van een kies. De vulling wordt uitgeboord en opnieuw gevuld, nu maar afwachten of het probleem hiermee opgelost is. We spreken af in de 2e helft van maart, om alles nogmaals te controleren. Helaas blijkt dan dat ik nogmaals terug zal moeten komen om de “probleem- kies” uit te laten boren en opnieuw te laten vullen. Verder is er ook nog een kies, met een hele oude vulling, waar een scheurtje in zit. Om problemen te voorkomen tijdens onze reis, zal de tandarts ook deze nog even aanpakken. En als het dan goed is……………..zijn we er helemaal klaar voor!

Onze tandarts helpt ons met het samenstellen van een noodpakketje, dan kunnen we tenminste iets doen wanneer we midden op zee zitten! Ook is hij altijd bereid om ons te helpen via telefonisch of e-mail contact in geval van nood. Zoals hij zelf zegt: “Je stuurt me gewoon even een fotootje van het probleem via je mobiel, dan kan ik jullie advies geven!” We krijgen een aantal ampullen met verdoving en spuiten mee en wat tekst en uitleg.
We bedanken Raf dan ook voor het meedenken en de benodigde hulpmiddelen!

Onze gewone fietsen hebben we meegenomen vanuit Alphen aan den Rijn naar Rotterdam en staan keurig in de fietsenstalling van de jachthaven. Zolang we nog in Nederland zijn proberen we zoveel mogelijk op de fiets doen, dit om onze conditie te verbeteren en dat zal geen probleem zijn want de jachthaven City Marina ligt gelukkig heel erg centraal. Zo ben je binnen 30 minuten op het Zuidplein, waar het grootste overdekte winkelcentrum van Nederland is. Naar het centrum is het zelfs nog veel korter, slecht 10 minuten, maar wel zwaarder. Vanuit de haven kunnen we via de Koninginnebrug en de Willemsbrug naar de overkant van het water waar het centrum ligt of via de Erasmusbrug, wat qua tijd niet veel uitmaakt, maar wel wat energieverbruik betreft, want de ene brug is veel steiler dan de andere. Je ziet vaak mensen afstappen omdat ze het net niet halen en dat is niet verwonderlijk, zeker als er ook nog eens veel wind staat. Maar tot nu toe hebben wij het fietsend gered! Ook op fietsafstand, vlakbij het Feyenoord stadion en de grote Moskee, bevinden zich diverse grote bouwmarkten e.d. altijd handig wanneer we weer iets nodig hebben voor onze klusjes aan boord.

Onze auto’s parkeren we meestal niet bij de haven, omdat het daar alleen betaald parkeren is, met uitzondering van de zon- en feestdagen. Enkele straten verderop is het gratis en dat is maximaal 10 minuten lopen. We doen onze boodschappen bij de JUMBO-supermarkt, dat is ongeveer 5 minuten lopen of bij de Lidl en dat doen we dan per fiets en kost hooguit 10 minuten fietsen. Daarnaast heb ik mij per 1 december ingeschreven bij de sportclub die zich op 5 minuten van de jachthaven bevindt en probeer hier een aantal keren per week te gaan trainen.

Fietsen is niet alleen goed voor ons beider conditie, maar het is ook een goede manier om Rotterdam te verkennen. Zo zijn we laatst naar de hypermoderne Markthal in de vorm van een vliegtuighangar gefietst. Het architectonische hoogstandje is extra speciaal doordat de binnenkant van de Markthal kromme wanden heeft en het plafond bekleed is met grote kleurrijke panelen. Dit enorme kunstwerk van Arno Coenen waarop heel veel fruit is afgebeeld heeft een oppervlakte 11.000 vierkante meter. De voor- en achterzijde van de Markthal in Rotterdam zijn afgesloten met een grote glazen wand die het ruimtelijke effect versterkt en het weer buitenhoudt. De Markthal Rotterdam is multifunctioneel, horeca en food-gerelateerde winkels en horeca, zoals een wijnwinkel, bakker, slager en een traiteur. Er is veel aandacht voor ambachtelijke en biologische producten. Persoonlijk vind ik de buitenkant er monsterlijk uitzien, hoewel het geheel goed past in de moderne architectuur van Rotterdam, maar de binnenkant is wel bijzonder met alle winkeltjes en hun kleurrijke producten. Wanneer je iets bijzonders wilt hebben, kun je hier zeker terecht, maar wat de prijzen betreft, kun je beter naar de gewone plaatselijke markt gaan. Het toeval wilde dat deze gewone markt er ook vandaag was met een zeer grote diversiteit aan artikelen, maar ook aan mensen. We hebben even over deze markt gewandeld en zijn daarna weer terug naar de boot gefietst.

De laatste vaccinatie
Halverwege december 2015 hebben de laatste  afspraak bij de Travel Clinic en ondanks dat het de laatste dagen veel geregend heeft gaan we toch op de fiets.
Vandaag krijgen we de laatste tegen Rabiës en zijn hierbij voldoende ingeënt voor onze reis.
Tijdens de eerdere gesprekken kregen we uitleg  over de soorten pillen die er zijn tegen Malaria, de keuze is tussen Lariam en Malarone. Uit verschillende bronnen hadden we vernomen dat de bijwerkingen van  Lariam veel meer zijn (en vervelender) dan bij Malarone.  Malarone is een combinatie van de middelen(Atovaquon 250 milligram en 100 mg Proguanil) en neem je pas één dag voor je in het malariagebied aankomt in) daarna elke dag 1 dosis en hier ga je mee door tot 7 dagen nadat je weer uit het gebied bent vertrokken. Bij Lariam is dit al veel eerder, dus gaan we voor de Malarone.
De arts kan een recept voor ons uitschrijven waarna we de pillen bij de apotheek kunnen ophalen of ze kan ons aanmelden bij een online-apotheek Travelfarma. Dit laatste lijkt ons wel zo praktisch, dan wordt het binnen een dag thuis gestuurd. We hebben dan zelf in de hand wanneer we het laten bezorgen, waardoor de houdbaarheid datum weer iets langer is.

Cursus hechten en knopen
Op de fiets vertrekken we naar de cursus “hechten en knopen” die georganiseerd werd door Edustitch in het opleidingscentrum van het Erasmus ziekenhuis.
Deze cursus is eigenlijk bestemd voor personen die medisch onderlegt zijn en dat zijn wij dus niet. Van te voren hebben we aangegeven dat wij een wereldreis gaan maken met onze zeilboot en ons zo goed mogelijk willen voorbereiden op onvoorziene situaties. Wanneer we tenslotte 3 of 4 weken op zee zeilen, zijn we in geval van nood allereerst op ons zelf aangewezen. Voorafgaande aan de cursus hadden we alle filmpjes van de firma een aantal keren bekeken en waren zo goed voorbereid. De groep bestaat slechts uit 5 personen, waardoor we voldoende aandacht krijgen om al onze vragen te stellen. Voor de arts was het ook wel bijzonder dat wij als zeilers  deze cursus volgen. Na een theoretisch gedeelte hebben een aantal keren verschillende hecht technieken kunnen oefenen op een hecht pad. Met dank aan de arts, die we de nodige vragen konden stellen en danken hem voor alle tips die we kregen over de materialen die we het beste kunnen aanschaffen.  We schaffen ook nog een oefen set aan om te kunnen oefenen aan boord, wanneer we onderweg zijn en ergens voor anker liggen. Want oefenen op de vaste wal is één ding, maar op een wiebelende boot zal toch echt een heel ander verhaal zijn!
Deze cursus is een goede aanvulling om goed voorbereid op weg te gaan!

Zie ook de facebook pagina van Edustitch.

Dierenarts
We zijn even langs de dierenarts geweest  voor de bijschrijving van de vaccinatie tegen Rabiës in het paspoort van Kit. We krijgen ook een verklaring, in het Engels, mee die we eventueel kunnen laten zien aan de autoriteiten in de landen waar dit verplicht is. Van de dierenarts kregen we ook nog enkele tips mee voor Kit om mee te nemen, zoals ORS (tegen uitdroging, wordt ook gebruikt door mensen). Kit is klaar om op reis te gaan!

Vakantiebeurs
We gaan vandaag naar Utrecht waar de beurs gehouden wordt om nog wat aatste informatie te verzamelen over de landen waar we als eerste heen zullen gaan, zoals: Spanje, Portugal, Marokko, Kaap Verdië, Gambia en Senegal.
Natuurlijk gaan we ook een kijkje nemen bij de anderen landen, maar deze hebben de prioriteit.
Bij de stands  van Spanje proberen we meer informatie te verkrijgen over een aantal eilanden die voor de kust van Galicië liggen, Cíes, Ons, Sálvora en Cortegada. Het is een natuurgebied en om hier te mogen zeilen en ankeren heb je een vergunning nodig. Deze vergunning zullen we onderweg moeten aanvragen voordat we het gebied kunnen bezeilen.  Zodra medewerkers van deze stands horen dat we met eigen zeilboot naar Spanje gaan, krijgen we nog meer informatie mee.
We wandelen ook nog even naar de stand  van Gambia, waar we een Nederlander treffen die al ruim 15 jaar aan de rivier van Gambia woont en een eigen Lodge runt. We wisselen visitekaartjes uit en zullen zeker contact met hem  opnemen wanneer we in de buurt zijn. Al is het alleen om even lekker bij te tanken in een luxe resort!  Daarnaast is het natuurlijk altijd handig om mensen ter plekke te leren kennen .
We verzamelen nog meer info van de landen die we in de nabije toekomst zullen aandoen en met onze rugzak vol met folders en vermoeide voeten keren we huiswaarts.

In de kombuis (voor de leken onder ons: de keuken) bevindt zich een kastje waarin 3 draadmandjes geschoven kunnen worden. Deze mandjes zijn na meer dan 25 jaar oud en roestig geworden en het is de hoogste tijd dat ze vervangen worden. Onze voorkeur gaat uit naar draadmandjes van RVS, omdat deze veel langer mee zullen gaan. Uiteraard hebben deze mandjes geen standaard maten en het is een begin van een lange zoektocht. Al gauw is de conclusie dat ze speciaal gemaakt zullen moeten worden en vragen we bij diverse bedrijven offertes aan voor het op maat laten maken van 3 draadmandjes van RVS. Helaas wordt het duidelijk dat dit een bijzonder kostbare zaak gaat worden, de meeste offertes liggen namelijk zo tussen € 200,00 – € 400,00 per draadmand en dat vinden we toch echt boven een normaal budget uitkomen. Bovendien staan er nog wel meer zaken op onze “nog aan te schaffen” lijst die een hogere prioriteit hebben. We besluiten dus al gauw om de laadjes dan maar zelf te maken. Op naar de bouwmarkt dus voor hout, aluminium plaat en geleiderails. In het kastje zelf moeten enige aanpassingen gedaan worden voordat we de rail kunnen bevestigen. Ook nu maken we weer gebruik van Okumé hout, die we alvast bij de bouwmarkt op handzamer formaat laten zagen. De aluminiumplaat die we uitzoeken is voorzien van kleine gaatjes, die als bodemplaat dienst zal doen en voor een goede ventilatie zorgt.
Omdat we inmiddels op de boot wonen, maken we de laadjes één voor een, zodat we deze ook weer direct in gebruik kunnen nemen. Aan het eind van de middag is één laadje af en de andere twee zullen spoedig volgen.

Aanvulling:
Eindelijk…………het laatste keukenlaatje is af.
We zijn nu verlost van de roestige draadmandjes en hebben nu meer ruimte in een 3-tal prachtige op maat gemaakte laatjes. Weer een project af!

Dit was onze eerste kerst op de boot, heel bijzonder, want het is niet alleen de eerste Kerstmis aan boord, maar ook vooralsnog de laatste kerst in Nederland. Binnen in de boot hebben we de boel eenvoudig versierd met kleine lichtjes en enkele rode en zilveren kerstballen, niet teveel maar genoeg om een beetje kerstsfeer te creëren. In de haven wonen erg veel mensen permanent op hun motorboot of zeilboot en we ontdekten dat er toch wel veel mensen buiten kerstlampjes aan hadden in de avond, wat een hele gezellige sfeer geeft zodra het donker wordt. Om niet al teveel op te vallen hebben we ook maar lampjes in de mast opgehangen, rood en groen en dat is het verschil met onze buurboten. Beide kerstdagen waren we “lekker onder de pannen” en uitgenodigd voor een zogenaamd “vroeg” kerstdiner, zodat we niet te laat thuis zouden zijn. Dit kwam ons ook beter uit, zo bleef Kit, onze kat, niet al te lang alleen op de boot.

Kerstmis
Op 1e kerstdag bij de zus en familie van Fred. Ook de moeder van Fred was aanwezig, zij woont in een verzorgingshuis in Den Haag en is al aardig op leeftijd. De laatste jaren heeft zij last van dementie en is niet alles even helder meer voor haar. Ook fysiek gaat het tegenwoordig een stuk minder, maar gelukkig heeft de zus van Fred al enige tijd de zorg op zich genomen. Zij regelt alles voor hun moeder en bezoekt haar met vaste regelmaat. Omdat dit jaar weleens het laatste jaar zou kunnen zijn dat we kerst met zijn allen kunnen vieren, was dit daardoor een extra bijzondere dag. Wederom heeft de zus van Fred, die heel goed kan koken, een fantastisch kerstdiner bereidt. Wij namen alleen de wijn mee en wat lekkers bij de koffie. De kerstmaaltijd wordt altijd vroeg in de middag genuttigd, zodat de moeder van Fred weer op een redelijke tijd terug is in het verzorgingshuis. Met onze dank aan de zus en familie van Fred voor deze bijzonder gezellige kerstdag!
De 2e kerstdag waren we uitgenodigd bij mijn beste vriendin (die ik al ongeveer 50 jaar ken) en haar man. Wij hoefden wederom niets te doen want mijn vriendin is een ster in de keuken en voorzag ons van een uitzonderlijk kerstdiner. Niet alleen de tafel maar ook de rest van het huis, vooral de woonkamer, ademde een echte kerstsfeer uit. Met kerst slaat mijn vriendin altijd een beetje door wat kerstversiering betreft, alles een beetje over de top versiert, maar wel heel gezellig. We hebben een aanzienlijk aantal uren gezellig pratend aan tafel gezeten en genoten van al het lekkere eten en de goede wijn. Het was echt een kerstdag met goede vrienden om niet te vergeten. Bedankt lieve vrienden. Eenmaal terug op de boot veranderde we van onze salonbank in een loungebank om vervolgens lekker lui te kunnen zitten/liggen. We houden allebei van spelletjes en we waagden ons aan een spelletje RISK, wat voor ons beide jaren geleden was dat we dit gespeeld hebben. Samen met een lekker glaasje wijn en later op de avond nog enkele hapjes erbij, maakte dit tot een Kerstmis om niet te vergeten!

Oud & Nieuw
Dit jaar besluiten we om lekker “thuis” te blijven en samen Oud & Nieuw te vieren. Dat is ook beter voor Kit, want al dat vuurwerk daar wordt hij echt niet vrolijk van. Dit jaar is er een gigantische vuurwerk show bij de Erasmusbrug in Rotterdam, wat ongeveer 5 minuten van onze jachthaven is.  Vanaf 18:00 uur begint het al te knallen in de buurt. Kit wordt steeds onrustig, loopt van voor naar achter door de boot. Wanneer rond 24:00 uur het echte vuurwerk begint, duikt Kit ver weg onder de salontafel in een donker hoekje. Die zien we voorlopig niet terug! We gaan even buiten kijken op het dek naar het vuurwerk. Tussen de gebouwen door krijgen we toch voldoende mee van de vuurwerkshow en ook in de buurt wordt het nodige afgeschoten. Gelukkig voor ons staat de wind gunstig en valt er weinig  vuurwerkafval op onze boot. We proosten met champagne op 2016 en onze reis. Na nog enkele lekkere hapjes genuttigd te hebben duiken we met een goed gevoel onze kooi in. Dit wordt een fantastisch jaar!