Maandag 26 januari 2026
Vandaag hebben ze de onderkant van de boot afgespoeld, wat geen overbodige luxe is, want het is erg stoffig op de werf. De waterlijn wordt netjes afgeplakt voordat ze gaan beginnen met het aanbrengen van de eerste laag epoxy primer. Deze eerste laag is wit en de volgende laag is grijs, zodat je duidelijk kunt zien wat nog gedaan moet worden. De laatste laag is wederom wit. Fred blijft beneden om de mannen te helpen met het mengen en een beetje toezicht te houden op het proces.
|
|
 |
Dinsdag 27 januari 2026
Vandaag worden de tweede en de derde laag epoxy primer aangebracht, met een paar uur ertussen zodat het goed kan drogen.
 |
 |
Wij gaan in de middag met een taxi naar Budget Marine om nog wat extra epoxy primer te kopen. Ze kwamen net iets te kort, omdat ze de eerste laag iets dikker aangebracht hebben. De taxichauffeur is zo vriendelijk om te wachten, zodat we meteen terug kunnen naar de werf. Onderweg kijken we weer onze ogen uit. Overal kleine zaakjes die fruit verkopen, handkarren met van alles en nog wat er op, allerlei kleine reparatiezaakjes voor de vele motoren, grote gieren die door het afval bij de lokale markt aan het spitten zijn en een wirwar van elektriciteitsdraden die af en toe bijna de grond raken. Motoren en auto’s die luid toeterend hun weg banen door het verkeer. Het is al vrij laat in de middag en erg druk. We komen langs verschillende winkeltjes die stoffen verkopen. Hier wil ik zeker een keertje heen. Het is wel grappig om te zien dat winkels die dezelfde goederen verkopen allemaal bij elkaar in de straat gevestigd zijn. Eigenlijk best wel slim. Zo zien we ook een hele rij winkels die meubels verkopen. We zien een klein, zeer rommelig overdekt gedeelte met kleine winkeltjes. Aan de straat kant vele handkarren en tafeltjes waar men hun goederen verkopen. Er is gedeelte waar je bamboe kunt kopen. Hele stapels bamboe staan op de stoep, een soort handmachine ontdoet de bamboe van de buitenkant en het zachte gedeelte wordt in plastic zakjes gedaan en verkocht. Ook iets om een keertje uit te proberen dus. Het was weer een bijzonder ritje.
Woensdag 28 januari 2026
Vanmorgen heeft de bootlift ons weer opgetild, wat inhoudt dat we de verstaging aan de achterkant en het baby stag weer los moesten maken, de zonnepanelen die aan de zijkant hangen opklappen en het schaduwdoek los van de verstaging moeten maken. Nu kunnen ze de plekken onder de steunen voorzien van de eerste epoxy primer laag.
 |
 |
Fred houdt toezicht en helpt met het mengen. Ze maken gebruik van onze accu boormachine. Het verf bakje wordt beschermd met plastic, zodat het hergebruikt kan worden.
 |
 |
We gaan boodschappen doen en hebben deze keer een hele aardige taxichauffeur, die ook nog eens een beetje Engels kan spreken. We hebben meteen een erg leuke klik met deze man, die Marcus heet. Hij vertelt ons over zijn vrouw en dochter, die een beperking heeft. Hij is trots op haar, dat horen we meteen. Wanneer we vertellen dat we uit Nederland komen moet Fred meteen ons land en onze woonplaats in zijn telefoon zetten. Dit om zo de Nederlandse radiozenders op te kunnen zoeken. Vol trots laat hij even later zien en horen dat het gelukt is om nu te luisteren naar Nederlandse muziekzenders. We geven hem ons visitekaartje, die hij heel zorgvuldig in een speciaal mapje opbergt. We vragen of hij ons ook weer terug kan rijden naar de werf, omdat we denken maar 30 tot 45 minuten nodig te hebben om boodschappen te doen. Dit was geen enkel probleem. Hij rijdt de ondergrondse parkeerplaats in en stapt gelijk met ons uit en wandelt mee naar binnen, alsof dit vanzelfsprekend voor hem is. Marcus vindt het heel gewoon om ons karretje voort te duwen, wat we bijzonder waarderen. Ook vertaalt hij dingen voor ons en is af en toe een tolk. Hij ziet dat we kaas kopen en vraagt of we gek zijn op kaas, wat ik zeker niet zal ontkennen als echt Hollandse zijnde. Op weg naar de auto, in de parkeergarage, roept iemand vanuit een rijdende auto ons ineens toe of we Amerikanen zijn. Wat een vreemde gewaarwording is dit en ik roep terug: “no way”! Wat zijn er toch een vreemde snuiters op de wereld. Op de terugweg stopt Marcus ineens bij een heel klein eettentje en komt terug met iets eetbaars voor ons wat we zeker moeten uitproberen. Het is een soort deeg (lijkt om donut deeg) gevuld met kaas in de vorm van een langwerpige rol en dit heet ‘Deditos de queso’ ofwel kaasvingers. Dit is erg lekker, maar wel machtig, dus de rest bewaren we voor aan boord. Bij de werf aangekomen wisselen we whatsapps nummers uit met hem. We kunnen altijd bellen. Wat een leuke ervaring was dit weer en zo’n aardige man die Marcus.
Donderdag 29 januari 2026
Vanmorgen werd de tweede laag epoxy primer, de grijze laag, er op gezet en vanmiddag de laatste witte laag. Het eindresultaat na 3 lagen epoxy primer.
We hebben enkele goederen besteld in Amerika en hierheen laten opsturen. Maar volgens Track en Trace is ons pakketje al sinds 15 januari in Bogota en gebeurd er verder niets. We hebben al verschillende malen geprobeerd te bellen naar de verzender, maar worden niet veel wijzer. Aan Angélica van kantoor hebben we nu gevraagd of zij kan proberen te achterhalen waarom het nog steeds niet bezorgd kan worden, maar ook dit levert niets op.
Vrijdag 30 januari 2026
Vanmorgen water in de tank gedaan en de boot een beetje afgespoeld. Alles, maar dan ook alles zit dik onder het stof. Ik was nog enkele oude kledingstukken die we hier op de werf dragen. Het waait best wel hard en daardoor droogt het goed. Het ruikt dan tenminste weer een beetje fris, hoewel het toch al gauw weer onder het stof zit.
We spreken Rafael, degene die alles op de werf regelt, en geven aan dat er vanaf zaterdag veel regen verwacht wordt, zodat er naar alle waarschijnlijkheid pas op woensdag begonnen kan worden met de Coppercoat. Wij zullen aangeven wanneer te starten spreken we met hem af.
In de middag weer even naar Budget geweest om een nieuwe anode voor de as te kopen, een grote mengbeker voor de Coppercoat en schuurpapier. Lopend gaan we richting ‘Caribe Plaza Centro Comercial’. Onderweg is het goed opletten waar je loopt, want er is niet echt sprake van een veilige stoep. Motoren rijden rakelings langs je en het is dus goed uitkijken geblazen. In dit winkelcentrum is ook een ‘Home Centrum’ gevestigd, wat een soort bouwmarkt is. Hier vonden we een kleine plaat aluminium, die we willen gebruiken op de achterkant van de boot ter bescherming van de pootjes van het zwemtrappetje. Het trappetje had eerder al wat beschadigingen teweeggebracht die Fred nu aan het herstellen is. Het plaatje moet voorkomen dat dit opnieuw gebeurt. We vonden ook een doos met natte schoonmaakdoekjes, meteen maar twee dozen gekocht.
Zaterdag 31 januari 202
De bij Budget Marine gekochte nieuwe anode wordt door Fred geplaatst.
Verder houdt hij zich verder bezig met het repareren en schuren van de achterkant. Ik ruim ondertussen de boel binnen een beetje op en probeer wat schoon te maken. Overal ligt zand, zowel binnen als buiten. Dit moeten we nog maar even accepteren. Zodra we weer in het water liggen zullen we toch wel aan de slag moeten met verder schoonmaken. De rest van de dag is het een beetje luieren.
Rond 17:00 uur komen Mary en Phil van SV Remedy, bij ons een Happy Hour doen. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en de gesprekken gaan over zeer uiteenlopende zaken. Erg gezellig! We zullen elkaar ook nog wel zien wanneer we voor anker liggen bij de oude stad van Cartagena. Gedurende deze tijd op de werf spreken we elkaar geregeld over de vorderingen van elkaars boot. Fred assisteert hun ook af en toe, dat is tenslotte wat zeilers onderling doen.
De weersvoorspelling was deze keer helemaal juist, de regen is begonnen! Halverwege de nacht barstte het los. En niet zo’n klein beetje ook, het komt werkelijk met bakken de lucht uit. De temperatuur zakt ook meteen en de wind maakt het een stuk koeler. De boot beweegt door de harde wind en dat voelt niet echt fijn.
Zondag 1 februari 2026
Het blijft maar regenen en regenen. Inmiddels is de werf veranderd in één grote waterpoel. Het is uitzonderlijk voor de tijd van het jaar dat er zoveel regen valt, want meestal is het regenseizoen in januari al ruim ten einde. Daarom zijn we ook pas in januari hier naar toe gegaan. Zo zie je maar dat het klimaat toch wel degelijk aan het veranderen is. Mary vertelde dat hun slippers, die altijd onderaan de ladder staan, zelfs weggespoeld waren. Wat een verschil met de weken ervoor, waarin we hoge temperaturen hadden. Het is natuurlijk wel goed voor de boot om zo lekker schoongespoeld te worden, maar voor ons…….. De luiken moeten dicht en daardoor stijgt de temperatuur binnen. Elke keer wanneer we naar het toilet moeten worden we zeiknat van de regen en veranderd onze boot langzaam in een zandbak. Niet echt een pretje dus. Nog een paar dagen, dan zou het weer over moeten zijn. Het is af en toe zelfs zo koud door de wind en regen, dat ik zelfs mijn warme sokken op heb moeten zoeken.