5 mei 2025
Vertrek: 8:00 uur
Aankomst:  12:00 uur op 6 mei 2025
Aantal zeemijlen: 120

Vanmorgen om 6:30 uur opgestaan, ontbijten en rustig aan de boot verder klaarmaken voor vertrek. Het ziet er naar uit dat we weinig wind zullen krijgen. Even opletten voor de plakkaten zeewier bij vertrek. We varen op de motor met grootzeil bij tot we een beetje voorbij de eilandjes zijn en op de goede koers zitten. Dan rollen we de Genua uit, wat een stuk soepeler gaat nu de furling gerepareerd is. Na ongeveer een uurtje doen we de motor uit. We zwaaien Guadeloupe gedag, op naar een volgend eiland, één waar we nog nooit geweest zijn, St. Lucia.
De snelheid is nu tussen de 3 en 4 knopen, wat natuurlijk niet veel is maar wel aangenaam. Het is een zonnige dag en wanneer we naar het eiland Dominica kijken zien we dat er grote donkere wolken boven hangen. Laten we duimen dat de regen ons bespaart blijft.
Met deze snelheid (gemiddeld 4 knp) zouden we rond 15:00 uur aan moeten komen bij St. Lucia. Afwachten maar. In de middag zakt de wind helemaal in en starten we de motor maar weer. Rond 17:30 uur kan deze weer uit omdat de wind iets aantrekt en we nu een gemiddelde snelheid hebben van 5 knp. Tijdens de wacht van Fred (22:00-02:00 uur) start Fred de motor weer, zodat we wat stroom kunnen genereren.
Wel fijn dat er een maan is vanavond, althans tot mijn wacht van 02:00-6:00 uur. Een donkere wacht met wel veel sterren. We gaan niet meer zo hard, slechts 3,5 knp. Wat later neemt gelukkig de wind wat toe. Opvallend is dat we nauwelijks boten zien, of opspringende vissen en ook geen vogels. Al helemaal jammer is dat we geen dolfijnen zien. In de vroege ochtend komt de wind uit in voor ons niet zo gunstige wind, waardoor we van onze geplande route moeten afwijken. Zodra we dichterbij St. Lucia komen zullen we de koers wel wat aanpassen. Het belooft weer een mooie zonnige dag te worden en nu is de verwachte aankomsttijd rond het middaguur. De wind draait wat, waardoor we wat gunstiger uitkomen. Helaas is hier ook weer heel veel zeewier wat we moeten proberen te ontwijken. Dit lukt niet altijd, waardoor we de motor even in zijn vrij moeten zetten en daarna in zijn achteruit om de schroef te laten ontdoen van zeewier.

Even terzijde, maar we horen van vrienden en lezen op allerlei sites op internet dat het zeewier een groot probleem is in de gehele Carieb. Stranden liggen er vol mee en dat is niet zo fijn als een eiland voor namelijk gericht is op toeristen die verwachten om op een mooi wit strandje in de zon te liggen.

We naderen de baai en precies om 12:00 uur droppen we het anker. We duiken samen het water in om te kijken of het anker goed ligt. Het anker ligt op zijn zijkantje en is niet ingegraven. De bodem bestaat hier ook voornamelijk uit rotsen. We vertrouwen het niet en besluiten opnieuw de ankeren. De 2^e poging lijkt een stuk beter te gaan, maar zetten toch voor de zekerheid de anker alarm app aan.  We zijn nog druk bezig wanneer er al een bootje van de politie naar ons toekomt die aan boord willen komen. Een vriendelijk dame verwelkomt ons op St. Lucia en stelt enkele vragen. Na onze lunch hijsen we de dinghy in het water, hangen de buitenboordmotor er weer en dan gaat Fred alleen naar de immigratie en douane, welke gesitueerd zijn in de Marina. Ik blijf aan boord om in de gaten te houden of we inderdaad goed voor anker liggen. Ondertussen ruim ik alles op, plaats onze horretjes weer en bind lijnen op tegen het rammelen.

Na een uurtje komt Fred weer terug. Geen extra kosten voor douane en immigratie, maar wel moest hij de Harbour Master EC $30,00 (€ 10,00) betalen. We zijn bezig wanneer er ineens een heel bijzonder bootje langszij komt. Dit blijkt de bekende `Gregory` te zijn, de man verkoopt fruit en groeten. Zijn bootje staat vol met plastic bakjes met van alles en nog wat. Het is een bijzonder vriendelijke man en we maken een praatje met hem. Hij doet dit werk al zo’n 30 jaar, heeft 3 dochters en een kleindochter. Eén van zijn dochters bakt bananenbrood wat we toch echt moeten proberen. Het ziet er allemaal goed uit, dus besluiten wat fruit te kopen. Uiteindelijk (ja, hij weet het goed te verkopen) kopen we: 1 grote tros bananen, 8 tomaten, 3 komkommers, bananenbrood, kokoskoekjes, 2 flesjes passie vruchtensap zonder suiker en een flesje rumpunch. Dit alles kost bij elkaar EC $ 120,00 (€ 40,00), wat zeker niet overdreven duur is. We hadden nog eten voor vanavond aan boord dus hoeven we nog niet weg om iets te kopen. Nu relaxen en morgen weer een nieuwe dag op een nieuw eiland.

4 mei 2025
Nog even iets over het mooringveld.

De moringen hier bestaan uit een grote bol met een grote ring aan de bovenkant. In het begin was het erg rustig in de baai qua golven betreft. Wanneer er een veerboot aankwam of wegging dan merkte je hier nauwelijks iets van. In de loop van de week kwam hier verandering in, meer last van de golven doordat er weinig wind was en we alle kanten opdraaien, waardoor we dwars op de golven lagen. Naast het feit dat we veel meer heen en weer schommelen, is toch het gebonk van de mooringbal tegen de boot het meest vervelende. Wat we ook proberen, de lijnen langer of korter maken, niets helpt. Fred probeert de bol ook omhoog te trekken, maar dat heeft ook niet het gewenste resultaat. De laatste dagen stak de wind ineens meer op, wat meestal betekent dat er ook regen komt. En ja hoor, het kwam weer met bakken de lucht uit. Uiteraard op het moment dat wij de dinghy willen ophijsen om op het dek te leggen voor ons vertrek. We hangen de dinghy niet meer achter de boot, dit vertraagt de snelheid enorm. We kijken ook nog even naar de Formule 1, waarin Max Verstappen eindigt als 4^e.
De laatste dagen zijn we een beetje lui geweest. We hebben een andere supermarkt ontdekt (Vival by Casino), die zelfs meer keuze heeft dan de carrefour. Natuurlijk halen we nog even vers brood bij de bakker. Verder zijn we druk bezig met onze nieuwe website te vullen met nieuwe en oude blogs. Dit is een enorme klus, want onze oude website bestaat al vanaf 2011. Maandag 5 mei zullen we richting St. Lucia vertrekken.

1 mei 2025
We staan vroeg op om zo voor 8:00 uur bij het verhuur bedrijf `Aqua Blue` te zijn. Zoals echte Hollanders betaamt, zijn we natuurlijk veel te vroeg. We huren een tweepersoons golfkarretje, wat € 60,00 per dag kost met een borg van € 800,00. Voor de zekerheid maken we enkele foto’s van beschadigingen van het karretje.
Het eiland is niet zo groot en we zullen vaak een weggetje heen en terug moeten rijden omdat het aan het einde niet verder gaat. Dit is overigens goed te zien op het Google foto van onze route. In één dag kun je een hele goede indruk krijgen van dit eiland. We komen ook elke keer dezelfde mensen tegen.
Dit is de eerste keer dat we in zo’n golfkar rijden, we vonden altijd dat deze vorm van transport meer voor `bejaarde cruiseboot gangers` is en wij zijn dan wel ruim zestig plus, maar voelen ons zeker nog niet bejaard! Voor dit eiland is een golfkar de meest geschikte manier om dit mooie eiland te bezichtigen. We rijden eerst naar het noorden, het `Fort Napoleon`. Onderweg hebben we een mooi uitzicht over de baai met zicht op onze boot en we zien Terre-de-Bas en het hoofdeiland Guadeloupe in de verte liggen. Boven het hoofdeiland hangen altijd dikke regenwolken.

`Fort Napoleon`, zie ook blog: Guadeloupe: Terre-de-Haut, deel 2.
Aangekomen bij de parkeerplaats blijkt dat het fort dicht is vanwege 1 mei, wat we natuurlijk hadden kunnen weten! Maar goed we wandelen tot aan de poort en werpen een blik op de hoge muren van het fort en het kanon wat de ingang bewaakt. Boven op de hoge muren zien we een aantal prachtige agave planten staan en mooie oude bomen. Ik heb altijd een zwak voor bomen gehad, hoe grilliger, hoe mooier.

Overal zie je geiten op het eiland, zo ook hier met enkele jonge geitjes. Op weg naar beneden zien we zelfs een paar geiten op een dak van een huis.

We gaan eerst maar eens koffie drinken en doen dit bij `Le Kanaoa`, een hotel/restaurant. Ze hebben zelfs nog een lekker croissantje voor ons bij de koffie. Toen richting `Baie du Marigot, waar we niet lang blijven.
Ook `Plage de Pompierre` (brandweerstrand), is op zich een mooi strand, ware het niet dat ook hier bergen aan Sargassum (zeewier) op het strand ligt. De stank die daar van afkomt nodigt echt niet uit om lekker op het strand te gaan zitten. Ze hebben weliswaar een drijvende barrière gemaakt op zo een gedeelte te creëren waar geen zeewier kan komen, maar je ruikt het zeewier. Ook hier lopen weer de nodige geiten op het strand. Er staat een waarschuwingsbord dat je niet onder bepaalde boom moet gaan zitten wanneer het regent. De Manzanillaboom, wordt ook wel de `appeltjes boom des doods` genoemd en is erg giftig, dit geldt voor zowel de bladeren als de vruchten van deze boom.

We gaan verder. Omdat de wegen soms erg smal zijn, zijn er veel eenrichtingswegen en moeten we vaak dezelfde weg opnieuw rijden. Onderweg komen we vele mooie bomen, struiken tegen die volop in bloei staan met prachtige bloemen en mango bomen met honderden mango’s.  We rijden nu in één keer door naar het westen van het eiland. Komen langs `Plage du Pain-de-Sucre` (suikerbrood strand) waar het zelfde probleem is, ook hier heel veel Sargassum. Op het uiterste westelijke punt ligt `Plage de la Anse Crawen`. We moeten helaas dezelfde weg weer terug rijden en komen dan bij het punt `Tete Rouge La Batterie` waar we weer een fantastisch uitzicht hebben. Ook hier struikel je over de geiten.

Inmiddels is het bijna lunchtijd en proberen we een restaurant aan het water. Helaas werken ze alleen met reserveringen. Dan maar terug naar de stad om daar te lunchen. We parkeren onze golfkar in één van de zijstraatjes en wandelen door het drukke straatje met de vele restaurantje. Het is al erg druk, maar we kunnen nog net een tafeltje bemachtigen bij restaurant `Bel Biquine`. We bestellen garnalen en een soort van vissalade, daar hoort natuurlijk een lekker flesje witte wijn bij. Nu waren we wel een beetje dom om niet van te voren te vragen wat deze wijn kost voordat ze hem open maakte. Oeps, dit wordt een kostbare lunch, de fles kost namelijk € 35,00. Dan maar geen dessert hier.

We wandelen nog even door het gezellige straatje en vinden dan een zaak waar ze ijs verkopen, dat is een goed alternatief voor een dessert!

We rijden verder langs de luchthaven naar `Plage de Grande Anse`. Op een deel van het strand is het verboden vanwege de dalende en opstijgende vliegtuigen.

Terug naar het stadje om het golfkarretje weer in te leveren. Wanneer we richting dinghy dock lopen kopen we bij een oud vrouwtje koeken met kokos.

Het was een leuke dag en meer dan genoeg tijd om het eiland te verkennen. Het is een mooi groen eiland met een goede sfeer en vriendelijke mensen. Wel erg jammer dat geen enkel strand op dit moment geschikt was om even lekker te zwemmen, dat doen we dan maar bij de boot.
We zullen hier zeker nog een keertje terug komen want Guadeloupe is toch wel één van onze favoriete eilanden. De volgende keer zullen we ook de anderen eilanden die onder Guadeloupe vallen bezoeken.

Eerst even iets meer over het eiland `Terre-de-Haut`.
Het eiland telde in 2024 nog 1447 inwoners, maar neemt per jaar af en  bestaat vooral uit oudere inwoners. De oppervlakte van het eiland is 5,2 km. De hoogste berg `Le Chameau` heeft een hoogte van 309 meter.

De Îles des Saintes-eilanden werden ontdekt door Christoffel Colombus op 4 november 1493. De Baie des Saintes, de baai in het noorden van Terre-de-Haut werd gebruikt door piraten en boekaniers. In 1648 werd het eiland gekoloniseerd door Fransen die voornamelijk uit Bretagne kwamen. Het eiland was te droog en niet geschikt voor plantages, maar heeft een strategische baai. Terre-de-Haut werd verschillende keren veroverd door de Verenigd Koninkrijk, en heroverd door Frankrijk. In 1763 gaf koning Lodewijk XVI opdracht voor de bouw van Fort Louis. 1777 werd Fort de la Reine op Îlet à Cabrit gebouwd tegenover de haven van Terre-Haut. Tussen 9 en 12 april 1782, tijdens de Amerikaanse Revolutie, vond de Slag bij Les Saintes plaats waarin de Franse vloot werd verslagen door de Britse vloot. Terre-de-Haut bleef Brits bezit tot 1802 toen het eiland werd heroverd door Napoleon Bonaparte. In 1805 werd het fort hernoemd in Fort Napoléon des Saintes. Fort de la Reine werd hernoemd in Fort Joséphine. In 1809 werd het eiland heroverd door de Britten, en werd het fort verwoest. In 1816 werd Terre-de-Haut teruggegeven aan Frankrijk. In 1844 werd het fort herbouwd.
In 1882 werd de gemeente opgericht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Fort Napoléon des Saintes door Vichy-Frankrijk gebruikt om politieke gevangenen op te sluiten. In 1957 tijdens de gemeenteraadsverkiezingen overleed Théodore Samson, de burgemeester van Terre-de-Haut, onder verdachte omstandigheden, en braken er twee dagen van rellen uit op het eiland. In de tweede helft van de 20e eeuw begon Terre-de-Haut zich te ontwikkelen als toeristisch centrum. En dat is tot op heden ten dage nog steeds de grootste bron van inkomsten.

Er zijn verschillende stranden, o.a.:
`Pain de Sucre`
Ofwel (suikerbrood) is een vulkanische heuvel van 53 meter hoog die zich in het westen van het eiland bevindt. De heuvel vormt een schiereiland in Baie des Saintes en heeft een bijna verticale muur van granietblokken aan de zeezijde. Pain de Sucre is alleen via een wandelpad door de heuvels te bereiken. Naast de heuvel ligt een witzandstrand met kalm water. Het strand is vrij rustig omdat het moeilijk te bereiken is.
`Plage de Pompierre`
Is een witzandstrand dat ongeveer 1,6 km ten noordoosten van de hoofdplaats ligt. Het strand is beschermd door koraalriffen en heeft rustig water dat geschikt is voor kinderen. In de baai bevindt zich een klein eilandje waar naar toe kan worden gezwommen. Het heeft veel voorzieningen, en is geschikt voor snorkelen.
`Grande Anse`
Is een lang strand westelijk van het vliegveld. Het water aan het strand is gevaarlijk, en er geldt een zwemverbod, maar het heeft een mooi uitzicht op de eilanden Marie-Galante en Dominica.

De stad
Is helemaal op het toerisme ingesteld. De eindeloze souvenirs winkeltjes, kledingzaakjes met overdreven dure kleding, heel veel kleine restaurantjes en heel veel verhuurbedrijfjes. De straatjes zijn smal, vandaar dat er veel scooters, elektrische steps, en golfkarren rondrijden. Op verscheidene plekken bevinden zich verkopers (voornamelijk vrouwen) die de culinaire specialiteit van het eiland verkopen, een koek gevuld met b.v. kokos, guave jam etc. Wijk je een beetje af van de standaard route dan is het een stuk rustiger. Gedurende de dag is het druk met de vele dagjes toeristen, maar zodra de laatste veerboot is vertrokken, daalt er een soort van serene rust neer op het stadje. De bezienswaardigheden in het stadje zijn o.a. de kerk met de houten kerktoren, het gemeentehuis, het plein bij de aankomst van de veerboten en aan het water `Maison Bateau`. Voorheen een restaurant, maar nu heeft het zijn beste tijd wel gehad. Ze zijn bezig met renoveren, wat geen overbodige luxe is. In een baai waar men de vis schoonmaakt genieten er verschillende pelikanen van het visafval.

Transport
Vanaf de haven van Terre-de-Haut vertrekken veerboten naar Trois-Rivières op Basse-Terre, Pointe-à-Pitre op Grande-Terre, en Terre-de-Bas. Er zijn tevens minder frequente diensten naar Saint-François en Marie-Galante. Terre-de-Haut heeft de beschikking over de luchthaven Les Saintes, maar het vliegveld is alleen geschikt voor kleine vliegtuigen.

30 april 2025
Vandaag hebben we was weggebracht die we na 60 minuten weer op konden halen. Er is ook een Carrefour Express (stelt niet zoveel voor) maar voor genoeg voor ons. Bij de bakker kopen we lekker brood en drinken een kopje koffie met een nog warm croissantje. Helaas krijg ik het voor elkaar om mijn koffie over me heen te gooien. Oeps…..hete koffie, echt niet fijn. Onderweg zien we een verhuurbedrijf voor een golfkar en besluiten om dit voor de volgende dag te reserveren. Fred had gelezen op hun website dat het huren van een tweepersoons wagentje € 60,00 kost voor een hele dag. Alleen zien we nu op het bord staan dat dit € 80,00 is. We gaan nog wel even verder kijken online.
We halen de was op en gaan terug naar de boot. Eenmaal terug op de boot ga ik kijken of we een golfkar online kunnen boeken. Bij dezelfde website reserveer ik een karretje voor de volgende dag. Fred heeft er weinig vertrouwen in dat het ook gaat lukken. Ik denk zelf dat de prijs goedkoper online is omdat het voor de verhuurder dan minder werk is. We zullen het zien.  S ‘middags even lekker gezwommen en toen moesten we helaas constateren dat er wel heel veel pokken op de  onderkant van de boot zitten. Dus maar meteen aan de slag om zoveel mogelijk te verwijderen.

28 april 2025
Uiteindelijk blijkt er s ’middags ineens toch water te zijn en we varen direct naar de Marina. We leggen de boot aan bij de grote steiger naast het kantoor van de Marina. En natuurlijk begint het te regenen, dat hebben wij namelijk altijd wanneer we besluiten water te tanken. Het regent niet zachtjes, maar het komt werkelijk met bakken de lucht uit. Tot op de draad worden we nat. We vullen alle drie de tanks en zijn net begonnen met het vullen van onze zes water jerrycans, wanneer het water stopt. Drie vol en drie leeg, dat moet meer dan genoeg zijn dus laten we het maar hierbij. Fred loopt nog even gauw door naar de supermarkt voor extra flessen water, cola e.d. Terug bij de mooring bereiden we ons voor op morgen. We halen de schaduwdoeken weg en verwijderen de buitenboordmotor van de dinghy.

29 april 2025
Onze volgende bestemming is `Iles des Saintes`, dit is een groep eilandjes aan de zuidkust van Guadeloupe, wat bestaat uit: `Terre-de-Bas en Terre-de-Haut`. Wij gaan naar `Terre-de Haut` en hopen dat er een vrije mooring zal zijn. We hangen de dinghy achter de boot, zonder buitenboordmotor. Normaal doen we dit niet zo gauw want het gaat ten koste van je snelheid.

Rond 9:00 uur vertrekken we met zeer weinig wind, het wordt weer motorzeilen. Gelukkig schijnt het zonnetje en is het droog. Wanneer we dichterbij het eiland komen zien we zoveel grote stukken `Sargassum` (zeewier) drijven dat het bijna ondoenlijk is om iets te ontwijken. We zigzaggen door de massa heen en moeten tenminste éénmaal de motor even achteruit laten draaien om het zeewier uit de schroef te krijgen. Het is ongeveer 22 zeemijl varen en rond 15:00 uur komen we aan in het mooringveld. Er zijn gelukkig genoeg vrije Mooringen.
Nadat we een beetje hebben opgeruimd en de buitenboordmotor aan de dinghy hebben gehangen, varen we met de dinghy naar de kant om de mooring te betalen. Dit moet je doen bij: LSM (Le Saintes Miltiservice). De mooring kost € 16,00 per dag en we blijven hier tot en met het weekend. Er is voor de zeilers een mooi dinghy dock. We lopen verder een beetje rond, drinken wat op een terrasje en eten een wafel met pesto met gesmolten kaas. Bij een klein supermarktje kopen een overheerlijk Magnum ijsje. Soms moet je gewoon toegeven aan een bepaalde behoefte niet waar?!

Het plein bij de veerboten met een gebouw in de oude stijl.

9 t/m 28 april 2025
De volgende dag gaan we met de dinghy naar de Marina Bas-de-Fort. We betalen € 12,60 per dag voor de mooring.

Zeilmaker
We hebben meteen het grootzeil meegenomen om naar een zeilmaker te brengen. Er zit een vertegenwoordiger van ‘North Sails’ op het terrein van de Marina. We leggen de man uit dat de ‘head’ (de bovenkant van het zeil, de lus waaraan het zeil opgehesen wordt) uitgescheurd is en vervangen moet worden. We vragen of hij ook meteen de rest even wil nalopen en eventueel wil verstevigen. Het garen is op sommige plekken verteerd en dient te worden hersteld. Gelukkig heeft hij tijd en kunnen we de volgende dag het zeil alweer ophalen. De kosten vallen reuze mee, € 143,92 voor materiaal en werk.
Wanneer we het zeil ophalen legt hij uit dat het zeil wel aan het einde van zijn leven is, wat bij ons reeds bekend is. Samen met hem bekijken we wat de mogelijkheden voor een nieuw zeil zijn en de bijbehorende kosten en levertijd. We krijgen een aantal opties op papier zodat we hier samen naar kunnen kijken. Voor nu doen we het even met het oude zeil, maar we gaan zeker nadenken over vervangen van het grootzeil. We vragen bij diverse zeilmakers offertes op. Wordt vervolgd!

Watersportzaak e.d.
Op het terrein van de Marina zitten ook verschillende watersportzaken. In één ervan kopen we een nieuwe val lijn voor het grootzeil, nu we toch bezig zijn. We hebben een inrolsysteem voor het grootzeil in de mast en wanneer goed werkt is het een mooi systeem, maar zodra er iets misgaat, dat wordt alles een stuk ingewikkelder. De vallijn zit boven in de mast en zal naar beneden gehaald moeten worden. Taak voor Fred om de mast in te gaan. Het blijkt helaas niet zo eenvoudig te zijn en Fred heeft de nodige tijd nodig om met een dun lijntje en wat elektriciteitsdraad de vallijn op te pikken. Na zeker 30 minuten is het eindelijk gelukt en hebben we de vallijn beneden om hem te kunnen vervangen. Helaas maakt het aluminium profiel in de mast een ontzettend lawaai. Continue slaat het profiel tegen de binnenkant van de mast. Met behulp van de vallijn hijsen we de boventrommel 2/3 deel omhoog in de mast. Met dun lijntjes trekken we deze strak naar het einde van de giek, waardoor de trommel en het profiel bijna niet meer kunnen bewegen. Wat een rust geeft dat. Altijd wel iets te doen op een boot! Zodra het zeil terug is maken we alles weer in orde.

Verder kopen we enkele blikken `Woodskin` van International Paint, zowel voor onze goede vrienden Pieter en Inge (in Curaçao) als voor ons zelf. Woodskin is een flexibele vochtregulerende houtolie/vernis voor je boot die zich gedraagt als een huid voor het hout. Door de micro poreuze eigenschappen van Woodskin kan het hout van je boot blijven “ademen”.
De laatste paar weken hebben we veel moeite om de stuurstang van de buitenboordmotor soepel heen en weer te bewegen. Ondanks het juiste gereedschap, was het Fred niet gelukt om voldoende vet in het draaimechanisme te persen. We varen met de dinghy naar `Fred Marine` om te vragen of hij wat vet in de buitenboordmotor kan doen. Dit kost slechts € 15,00. Het resultaat is dat het iets beter gaat, maar nog niet voldoende.

Verstaging/zeil
Nu we hier toch bezig zijn willen we ook graag een tuiger (rigger) naar de verstaging laten kijken. We hebben alles laten vernieuwen in Trinidad (eind 2023) en nu moet er even nagekeken worden of alles oké is en goed op spanning. We hebben de laatste tijd moeite om het voorzeil (Genua) uit te rollen. Het gaat erg zwaar en Fred heeft foto’s gemaakt bovenin de mast, waarop goed te zien is dat de voorstag bovenin iets is verbogen en dat er ook wellicht iets mis is met het oprolsysteem van de Genua. We maken een afspraak met `Jean Paul` van GPS Rigging Service en Fred haalt hem op met de dinghy uit de Marina. Alles wordt zorgvuldig bekeken, dan hij constateert dat de voorstag niet alleen verbogen is, maar dat er ook één draad stuk gegaan is van de verstaging. Deze zal vervangen moeten worden en ook bij de furling bovenin is iets afgebroken. Hij gaat kijken wat hij in huis heeft en we maken een afspraak voor na de Paasdagen.

Hiervoor moeten we een dagje de Marina in, we zorgen dat we rond 8:00 uur onze boot aanleggen naast de ‘haul out`. De rigger komt met samen met zijn collega om de voorstag te verwijderen. Alle verstaging wordt wat losser gezet en met behulp van Fred wordt de voorstag naar de werkplaats gebracht. De verwachting is dat hij de voorstag rond 15:00 uur weer kan monteren. Ondertussen halen wij wat extra boodschappen, nu we toch dichterbij de supermarkt zijn.

Na 15:00 uur komen de riggers terug en gaan verder met het monteren de voorstag. Ons aluminium profiel was dermate beschadigt dat hij hem heeft vervangen door een andere (geen nieuwe, maar 2^e hands) en ook de trommel bovenin heeft hij vervangen door een beter systeem. Nadat de Genua weer opgehesen is rolt de rigger het zeil soepeltjes in, wat een verbetering! Bij het spannen van de verstaging ben ik binnen om te controleren of alle deuren nog wel goed open en dicht kunnen. Slechts één deur geeft wat problemen, maar dat is op te lossen. De mast staat krommer dan voorheen en we hopen dat we nu geen problemen krijgen met het uitrollen van het grootzeil. We spreken af dat we de volgende dag het grootzeil proberen uit te rollen, nu kan dat niet omdat de wind in de Marina verkeerd staat. We houden dus nog even contact met de rigger en varen nu terug naar de mooring.

De volgende dag proberen we het grootzeil uit te rollen, dit gaat namelijk beter wanneer je voor anker ligt. Het grootzeil rolt slechts 1/3 uit en dan blokkeert hij. Het zeil puilt iets uit de mast en zit muurvast. We bellen de rigger en even later haalt Fred hem op bij de Marina. Samen kijken wat het probleem zou kunnen zijn.

Uiteindelijk gaat het om 3 dingen:

• Het touw wat om de ‘worm’ (het oprolsysteem van het grootzeil) zit, heeft een ronding overgeslagen en zat daardoor dubbel.
• De tension op de vallijn van het grootzeil was teveel.
• En de ‘slee of wagen’ op de giek liep niet soepel.

Samen hebben we de problemen opgelost en is de in -en uitrollijn is weer goed opgerold. De slee/wagen op de giek loopt niet soepel en de rigger haalt hem eraf om te kijken of de kogellagers nog goed zijn. Hij vindt dat er te veel kogellagers in zitten en verwijdert er drie. Hierdoor loopt hij een stuk soepeler. Ook het eindstuk (de stop van de wagen) wordt vervangen voor een degelijker exemplaar. Het aanhechtingspunt van de giek bij de mast wordt ook aangepast, er ontbrak een ring.  We rollen een paar keer het zeil in en uit, wat al een stuk beter gaat.

Waar we op moeten letten:

• Tijdens het in -en uitrollen van het grootzeil moet de vallijn van het grootzeil ietsje losser gezet worden. Tijdens het zeilen moet deze weer iets strakker gezet worden.
• Altijd bij het inrollen wat spanning op de inrollijn houden.

Laten we hopen dat het vanaf nu beter loopt, afwachten maar.

Mooringveld
We liggen aan het einde, dicht bij het containeroverslagbedrijf, maar hebben nauwelijks last van de grote schepen die hier liggen om te laden en te lossen. In dit mooringveld liggen vele oude verlaten bootjes rondom ons, blijft een triest gezicht bootjes die er zo gehavend bij liggen. Behalve jetski’s die af en toe om je oren vliegen, vissersbootjes die met volle snelheid dicht langs varen, is het over het algemeen een rustige plek. We hebben zicht op de stad en avonds is het historisch museum `Memorial ACTe` mooi verlicht met drie verschillende kleuren.

De mooring bal is enorm en heeft een groot metalen oog, welke soms bonkt tegen de boot wanneer er geen wind is. We maken de lijnen nog langer om dit zoveel mogelijk te voorkomen.

Op één van de dagen komt er heel veel `sargassum` (zeewier) in de baai drijven. Echt zulke grote stukken hebben we nog niet eerder gezien. We zullen zeker het water in moeten om de schroef te controleren, voordat we verder gaan.

Marina
We hebben water nodig en varen even heen en weer naar de benzinepomp in de Marina om zowel diesel als water te tanken. Maar helaas dan blijkt dat er geen water is?! Dit schijnt nogal een probleem te zijn op het eiland. Er is onvoldoende water voor iedereen en er schijnt ook een probleem te zijn met de leidingen. Jammer voor ons, maar we kunnen weer terug naar de mooring. We zullen regelmatig moeten vragen of er al water is. Na drie dagen is er nog steeds geen water, wat we toch een vrij bizarre situatie vinden. Wanneer het niet lukt om water hier bij te tanken, gaan we dat maar in `Terre-de-Haut` doen.

Pointe-à-Pitre
Met de dinghy varen we zo dicht mogelijk bij het centrum. We zijn al eerder op Guadeloupe geweest en ook in de stad, maar het is altijd leuk om weer even rond te wandelen. Bij een klein lokaal tentje eten we een lekker stokbroodje gevuld met respectievelijk kip en tonijn. We zijn beide geen talen wonders, maar kunnen ons voldoende verstaanbaar maken om iets te bestellen. Wat ons opvalt is dat de stad een vervallen indruk maakt en erg vies is. Dit geldt uiteraard niet voor alle delen van de stad.

Boodschappen/de was/kapper
Dit doen we bij twee verschillende supermarkten; `Carrefour Express`, deze zit op 5 min lopen van het dinghydock en één die zich iets verder in een klein winkelcentrum bevindt, een `Ecomax`. Deze laatste is wat kleiner en heeft niet heel veel keuze. In dit zelfde winkelcentrum zit ook een `Ecomatic` waar we onze was doen. Je moet wel opletten wanneer je was in de droger zit, want de geruchten gaan dat er mensen zijn die de was stelen uit de drogers.

Ik maak meteen gebruik van het feit dat er een kapper zit in dit winkelcentrum. Ze kunnen nauwelijks Engels, dus met behulp van Google translate vertaal ik een aantal nuttige zinnen. Gelukkig begrijpt ze wat ik graag wil en wordt mijn haar weer keurig in model geknipt.

Volgende  bestemming
Ons plan is om naar `Iles des Saintes`te gaan, dit is een groep eilandjes aan de zuidkust van Guadeloupe, wat bestaat uit: `Terre-de-Bas en Terre-de-Haut`. We willen aan een mooring proberen te liggen bij `Terre-de-Haut.

Verslag van St. Martin naar Pigneon Island in Guadeloupe
Vertrek: 7 april 2025 om 8:00 uur
Aantal zeemijlen: 156

Weer: deels bewolkt, zonnig met beetje wind, af en toe een miezer buitje. De golven waren gelukkig niet zo hoog. De tocht zal ongeveer anderhalve dag duren, dus weer een nachtje zeilen met gebroken uurtjes. Bij langere tochten wen je aan het op en af ritme, maar zon kort tripje is eigenlijk veel vermoeiender. We slapen op een matras op de vloer van de salon, niet het meest comfortabele, maar dan hoeven we niet de hele salonhoek/tafel te verbouwen tot een bed.
We verlaten Marigot Bay op de motor. Onze Canadese vrienden, Georgie en Larry van de ‘Cabernet’ maken nog even een foto van onze boot tijdens het vertrek. Dank jullie wel lieve vrienden!

Eerst op de motor met zeil, na 45 minuten deden we de motor uit. Het was al met al een redelijk relaxte tocht. Tijdens mijn ‘honden wacht’, welke is van 2:00-6:00 uur had ik het geluk dat de maan scheen, wat altijd erg fijn is. Er waren ook weer duizenden sterren te bewonderen. Omdat er niet zoveel wind is doen we er iets langer over dan we verwacht hadden, maar komen toch ruim voor donker aan in de baai bij Pigneon Island.

Helaas gaat het toch nog een beetje regenen wanneer we Guadeloupe naderen. Het blijkt ook erg druk te zijn maar we vinden met wat moeite een ankerplekje. We zijn druk bezig met het anker, wanneer we al aangeroepen worden door een Franse buurboot (grote dure catamaran) die vind dat we veel te dichtbij ankerden. Wat een onzin, we zijn nog niet eens klaar met ankeren! Het is wat dieper hier en we gooien 50 meter anker uit. Zeker voldoende ruimte, genoeg afstand tussen de andere boten. Naderhand begrepen we dat de buurboot liever onze plek aan vrienden had geven. Tja…….Fransen hé!
Guadeloupe is een mooi eiland en erg groen. De regenwolken blijven echter boven het eiland hangen. De zon brak weer even door en kon ik een mooie foto maken van een regenboog boven het eiland.

Het zou een leuk plekje zijn hier, maar ons veel te druk. We besluiten om de volgende dag door te varen naar Pointe-à-Pitre. We zullen hier zeker nog weleens terugkomen in de hoop dat het dan wat rustiger is.
Eerst een beetje opruimen, eten en douchen en dan lekker ons bedje in. Morgenochtend er weer vroeg uit.