Maandag 16 februari 2026
Eindelijk is het dan zover, de boot gaat weer het water in. We keken hier al een poosje verlangend naar uit. We zijn blij dat alles gedaan is wat we gepland hadden, maar zolang op de kant staan is toch geen pretje. De afspraak is dat we om 8:00 uur beginnen met de voorbereidingen om op getild te worden door de lift. Wat betekend dat de schaduwdoeken opgerold moeten worden, de zonnepanelen aan de zijkant omhoog en de achter verstaging en baby stag moeten weer los.
De mensen van de werf doen weer netjes schoon karton tussen de banden om beschadigingen te voorkomen. Voorzichtig wordt de boot opgehesen en naar de kant gereden en om 9:00 uur liggen we in het water! Fred controleert binnen of het ergens lekt, wat gelukkig niet het geval is. Vervolgens moeten we de verstagingen weer vast zetten. Hierna gaan naar kantoor om de laatste financiële zaken af te handelen, we moeten namelijk nog een aantal keren betalen voor het eten tussen de middag en afscheid te nemen van de dames op kantoor. Even later komt Angélica nog even naar de boot toe met wisselgeld, wat we afslaan, dat moet ze maar in de tip pot stoppen. Ze overhandigd ons ook nog een afscheidspakketje met daarin twee t-shirts met lange mouwen en twee petjes met de naam van de werf erop. De boot wordt even langszij gelegd van een andere boot totdat we kunnen vertrekken.
We zijn uitermate tevreden met het werk wat gedaan is op de werf. De mensen van de werf waren erg vriendelijk en behulpzaam. We willen dan ook hierbij iedereen van ‘Manzanillo Marina Club’ bedanken voor alle goede zorgen.
Rond 10:00 uur verlaten we Manzanillo Marina en varen richting de oude stad , waar we aan een mooring gaan liggen bij ‘Club Nautico De Cartagena’. Het is ongeveer een klein uurtje varen vanaf de werf naar de oude stad. We genieten meteen van weer zodra we op het water zijn. Onderweg maak ik nog even enkele foto’s van de indrukwekkende skyline van Cartagena. We varen langs het standbeeld van ‘Maria met kind’, welke midden in het water staat. *
* Het standbeeld van Maria met kind in het water bij Cartagena, Colombia, is de Virgen del Carmen (Onze-Lieve-Vrouw van de Berg Karmel). Dit witmarmeren monument bevindt zich midden in de Bahía de Cartagena (Baai van Cartagena). De Virgen del Carmen is de beschermheilige van zeevaarders, vissers en transporteurs in Colombia. Het beeld is inclusief de sokkel ongeveer 15 meter hoog en werd in 1958 vervaardigd door Italiaanse beeldhouwers. Het staat op een platform in de zee en dient als een symbolische gids voor schepen die de haven binnenvaren. In augustus 2015 werd het beeld getroffen door de bliksem, waardoor het doormidden brak en gedeeltelijk in de baai zonk. Na een grondige restauratie werd het in 2017 weer op zijn oorspronkelijke plek in de baai terug geplaatst.
De mooring ligt vlakbij ‘Club Nautico De Cartagena’, welke in de wijk Manga ligt en niet ver van het oude centrum. Luis (de verhuurder van de mooring) vangt ons op en ook Koen (van SY BB) komt even in zijn dinghy langs om te helpen met aanleggen. Koen en Yvonne liggen op nog geen 100 meter afstand van ons. Mary en Phil van Remedy liggen nu nog veel dichter bij de oude stad, maar zij zullen binnenkort ook hier aan een mooring gaan liggen. Voor onze boot ligt de SY White Pearl met Karin en Jeroen, die we ook al jaren kennen en met een vaste regelmaat tegen komen. Het is weer een gezellig Nederlands clubje zeilers.
In de Marina bevindt zich een dinghy dock, waar je gebruik van kan maken tegen betaling van 130.000 pesos = € 30,00 per week. Hiervoor moeten we ons laten registreren bij de havenmeester. Ondanks de waarschuwingen van Koen en Yvonne dat het hier erg onrustig is vanwege alle bootjes die heen en weer varen, vinden wij het een verademing om weer in het water te liggen. Natuurlijk is het geschommel wel weer even wennen na zoveel weken op de kant te hebben gestaan, maar dit vinden we geen enkel probleem. De rest van de dag besteden we aan een beetje opruimen, schaduwdoeken weer installeren en bijkomen van de weken op de kant.
Karin en Jeroen van de White Pearl varen langs en omdat hun plan is om woensdag al te vertrekken, spreken we af om vanavond bij ons aan boord Happy Hour te doen. Uiteraard nodigen we Koen en Yvonne ook uit. We hebben Karin en Jeroen een poosje niet gezien dus worden er weer de nodigen verhalen uitgewisseld. Het is weer een gezellige avond met hapjes en drank die rijkelijk vloeit…….. Aan het einde van de avond nemen we voorlopig afscheid van Jeroen en Karin. We zullen elkaar zeker binnenkort weer tegenkomen, omdat we allemaal richting de San Blas eilanden gaan.
Dinsdag 17 februari 2026
Er liggen hier zo’n 20 bootjes voor anker of aan een mooring. In de ochtend staat er weinig wind, waardoor we alle kanten op draaien en een beetje moeten opletten of we niet te dichtbij komen bij andere boten. Wij liggen helemaal aan de buitenkant, bijna bij een grote gele boei, waar officieel de grotere boten aan de andere kant langs moeten varen. Kleinere boten doen wat ze zelf willen en varen ook dwars door het mooringveld heen. Dit gaat vaak gepaard met het creëren van grotere golven. De meeste bootjes zijn voorzien van grote speakerboxen en draaien hun favoriete muziek op vol volume. Soms hoor je wel drie verschillende soorten muziekstijlen door elkaar. Op den duur begint mij dit wel een beetje te irriteren, niet overdag maar juist in de avond, want ze varen langs tot in de vroege uurtjes met zeer luide muziek. Ook van de kant af hoor je weer andere muziek. We zullen er maar even aan moeten wennen.
Aan de overkant liggen een aantal Marine boten met o.a. een heliplatform, een ouderwetse driemaster en een onderzeeboot. Elk uur klinkt de bel van de Marine boten. Overdag is het met name in de ochtend en aan het einde van de dag spits uur op het water. Bijzonder leuk om te zien al die bootjes die links en rechts elkaar passeren en op volle snelheid varen. Een aantal boten die terugkomen van hun toertjes verminderd de snelheid zodra ze bij de gele boei zijn (waar wij naast liggen), maar vele doen dit niet. Er varen voor de toeristen een aantal ‘piraten’ boten, gigantische catamarans en zelfs een grote boot met een helikopter aan boord, heen en weer.
Wij hebben uitzicht op de kant waar een klein parkje is en een klein fort, ‘Fuerte de San Sebastián del Pastelilo’. **
**Fuerte de San Sebastián del Pastelillo is een historisch 18e-eeuws fort, gebouwd (tussen 1741 en 1744) in opdracht van onderkoning Sebastián de Eslava om de stad te beschermen. Het verving een ouder fort genaamd El Boquerón ter verdedigde van de toegang tot de baai ‘Bahía de las Ánimas’ en is gelegen op het schiereiland Manga. Het fort kenmerkt zich door lage, robuuste borstweringen en dankt zijn naam aan Sint Sebastiaan en de term ‘Pastelillo’ vanwege zijn unieke, lage vorm die deed denken aan een taartje (“pastel”).
We kunnen de was inleveren bij de guard en officieel zouden we die weer binnen 24 uur retour moeten krijgen, maar achteraf blijkt dit bijna 3 dagen te duren. Ook miste er wat wasgoed, maar die kregen we bijna allemaal weer terug.
De supermarkt ‘Carulla’ zit op 10 minuten loop afstand en heeft bijna alles wat we nodig hebben, erg handig dus. Ook ontdekken we een eettentje ‘Kebab y Shawarma’ met redelijke prijzen, waardoor we besluiten om daar voor vanavond maar eten te gaan halen.